Ubedljiv dokaz postojanja Hrista?

Svetska nauka je verovatno stekla novo svedočanstvo o postojanju Isusa Hrista. Dokaz je veoma osetan. Stručnjaci Oksfordskog univerziteta su dešifrovali deo teksta, napisanog prema ptrehodnim procenama pre 2 hiljade godina na olovnim  rukopisnim pločama. Hoće li to otkriće potvrditi da evanđeoska priča nije mit?

Pre 6 godina u manjoj pećini u udaljenoj sušnoj dolini na severu Jordana seljak-beduin je našao olovne ploče, spojene međusobno. U toku izvesnog vremena on ih je držao u tajnosti u nadi da će ih uspeti da proda. O istorijskoj vrednosti tih ploča se saznalo slučajno. Kupci su se obratili stručnjacima radi ekspertize, te su se naučnici prenerazili. Skoro 70 knjiga, svaka od kojih sadrži 5 do 15 olovnih ploča, spojenih olovnom žicom, sadržalo je šifrirani tekst. On je bio napisan delimično drevnoevrejskom abecedom, delimično hijeroglifima. Tamo su bile čak i ilustracije: sedmosvećnici i karte Jerusalima.

Za sada je uspelo dešifrovati manji deo teksta, u kojem, prema tvrdnjama naučnika, govori se o Mesiji i Vaznesenju. Neki eksperti su uvereni: tekstove su napisali svedoci zemaljskog života Hrista i sledbenici njegove veronauke. Prema mišlenju zapadnih stručnjaka, ako se to potvrdi uz dalje dešifriranje teksta, onda će olovne knjige postati ne samo važno otkriće u istoriji arheologije, već i maltene jedini dokaz postojanja Isusa Hrista.

U RPC se raduju zbog jordanskog nalaza, ali ne dele izjave naučnika o senzacionalnosti i važnosti sa gledišta materijalnog svedočanstva o životu Hrista. Takvih dokumentarnih dokaza u ljudskoj istoriji je bilo više, - istakao je u svom intiervjuu radiokompaniji Glas Rusije predstavnik Moskovske patrijaršije sveštenik Georgij Roščin.

Svojevremeno su bili i filozofski dokazi, i materijalna svedočanstva istorijskog postojanja Bogočoveka. Nažalost, nije sačuvano mnogo arheoloških nalaza, koji omogućuju da se tvrdi da je Isus Hristos postojao. Zato novi dokazi neće uneti neke promene u već postojeće hipoteze. Svakako, za vernike svi ti nalazi nisu ugaoni kamen vere. Ona se zasniva pre svega na ličnom iskustvu kontaktiranja s Bogom u crkvenim tajnama.

Pre nekoliko godina se za najstariji dokaz zemaljskog života Hrista smatrao sud Jakova – nađeni u Izraelu pogrebni sud s posmrtnim ostacima. Na jednoj strani je bio natpis na aramejskom jeziku: Jakov, sin Josifa, brat Isusa. Mumificirani ostaci su datirali iz 63. godine naše ere. Doduše, saznalo se da je natpis falsifikovan.

Natsavlja se i spor o autentičnosti čuvene Turinske plaštanice – lanenog platna od četiri metra, kojim je, prema predanju, bilo ogrnuto telo Isusa Hrista posle pogublenja. Na plaštanici, koja se čuva u Torinu, vide se otisci ljudskog lica i tela. Mnogi vernici su ubeđeni da je na platnu lik Spasa, zato se ono vrednuje kao jedna od najvećih relikvija hrišćanstva. Pre nekoliko godina su naučnici pomoću radiougljeničke analize došli do zaključka da je platno napravljeno tek u Srednjem veku. Bez obzira na to, što Katolička crkva zvanično ne priznaje Plaštanicu  pravom, ona je smatra važnim napominjanjem o biblijskoj istoriji. Među književnim dokazima života Spasa prvenstvo pripada papirusu Rajlenda koji datira iz 120.-130. godine naše ere. On je bio nađen u Egiptu početkom 20. veka.