Strategija nacionalne bezbjednosti

Predlog Strategije nacionalne bezbjednosti veoma je loš dokument, sa šturim i nedorečenim rešenjima za izazove na polju bezbjednosti Crne Gore i njenih građana. Srpska narodna stranka smatra greškom to što se ovaj strateški dokument predstavlja kao zakonska smjernica za razvoj i funkcionisanje sistema bezbjednosti u smislu opredjeljenja vladajuće političke elite da, iz sebičnih interesa, utopi Crnu Goru u  NATO. Interes i cilj ulaska u Atlantsku Alijansu nijesu plod dijaloga i referendumske odluke, nego neoprezne utopističke vizije režimskih jastrebova i interesnog klana oko njih. Potrebni resursi za odgovor na potencijalne prijetnje navedeni su analitički nečitko i predstavljaju kontinuitet konfuzije koja vlada u sferi navodnih reformi oružanih snaga i samoproklamovanoj transformaciji i depolotizaciji službi bezbjednosti. Režim koji kroz još  jedan formalni zakonski papir, u nacionalne interese koji proističu iz ,,najviših vrijednosti Crne Gore utvrđenih Ustavom'', svrstava ljudska prava i nacionalnu ravnopravnost, zaista nema ukusa, niti granice, u provokaciji onog dijela populacije koji poštuje princip da misli sopstvenom glavom. Kada bi prioritet zvanične Podgorice zaista bila harmonizacija sa Zajedničkom spoljnom i bezbjedonosnom politikom Evropske unije i  Evropskom bezbjedonosnom i odbrambenom politikom, kao njenim integralnim dijelom, kako je to samoproklamovano u Strategiji, onda bi Crna Gora umjela da odgovori na regionalne izazove i povlači poteze u sopstvenom i interesu najznačajnijeg istorijskog i strateškog susjeda. Država čija vlast priznaje da su globalni terorizam i organizovani kriminal centralni izazovi, rizici i prijetnje po njenu stabilnost, teško da može ovakvim suvoparnim i neozbiljnim dokumentom biti na visini očekivanog odgovora u oboljelom društvu. Činjenica da poslanici vladajuće koalicije, u saradnji sa skupštinskim rukovodstvom, konstantno oklijevaju, odnosno veoma često blokiraju, prenos i onog dijela rasprave na plenumu za koji postoji puno građansko interesovanje, potvrđuje ispravnost odluke Srpske narodne stranke da bojkotuje rad Parlamenta. Cjenkanje oko uključenih kamera kada su u  pitanju tačke dnevnog reda koje se nesporno mogu definisati temama od javnog interesa, ne vodi Crnu Goru naprijed u demokratizaciju i promjene. Zato je konzenzus, mimo bilo kakvih deklarativnih principa, parlamentarne opozicije, uticajnih faktora u NVO sektoru, nezarobljenog dijela Univerziteta i antirežimskih intelektualaca, solidan put i politički zicer za rušenje vlasti. U parlamentu se, očito, teško dolazi do rešenja u interesu građana. To potvrđuje značaj koji monolitni savez Demokratske partije socijalista, Socijaldemokratske partije, Hrvatske građanske inicijative i Demokratske unije Albanaca daje  manjkavom strateškom dokumentu koji bi trebao da predstavlja konsenzualni odgovor cijelog društva na bezbjedonosne prijetnje u budućnosti.