Na području Banjaluke 24 nerasvijetljena ubistva

U sedam neriješenih slučajeva žrtve su bile žene, a u 17 muškarci. Motiv ubistava uglavnom je bio koristoljublje, ali u mnogim slučajevima i osveta.
Iako je CJB Banjaluka oformio poseban tim inspektora čiji je zadatak rješavanje ovih "zaboravljenih" slučajeva, ubice su i dalje na slobodi umjesto u zatvoru.
U cilju otkrivanja ubica, koje se skrivaju gotovo dva desetljeća, "Nezavisne novine" dobile su ekskluzivno pravo da kao prvi štampani medij u BiH javnost podsjete o kojim slučajevima se radi i u skladu s tim naše novine su u ranijem periodu pisale detaljno o 24 neriješena ubistva.
Prvo neriješeno ubistvo dogodilo se 11. maja 1996. godine. Tog dana ubijen je 37-godišnji Borislav Popović iz Prijedora, a njegovo tijelo pronađeno je u mjestu Tješnjak, kod Novog Grada, u rastinju pored rijeke Une. Posljednje od ovih ubistava desilo se 22. februara 2010, kada je na Čokorskim poljima, kod Banjaluke, ubijen Ruško Pajić.
Među nariješenim ubistvima su i dva dvostruka ubistva, i to bračnog para Desanke (62) i Jovana (62) Martinovića u Kriškovcima, kod Laktaša, te Mileve Aksentić (45) i njenog sina Dragana (26) u Seferovcima, kod Srpca.
Penzioneri Desanka i Jovan Martinović ubijeni su u maju 1996. godine, a njihova tijela pronađena su na različitim lokacijama, no njihovi krvnici i 16 godina nakon monstruoznog ubistva "mirno" spavaju.
Mileva Aksentić i njen sin Dragan ubijeni su s leđa u večernjim časovima 9. marta 1999. godine na kućnom pragu u selu Seferovci, kod Srpca.
Identitet ubica do danas nije utvrđen, iako Branko Aksentić, suprug i otac ubijenih, tvrdi da zna ko su ubice, no policijska istraga i ispitivanja nisu dali rezultate.
Od neriješenih ubistava na području CJB Banjaluke izdvaja se i ubistvo Đorđe Kusića iz Kremne, kod Prnjavora, koji je ubijen u januaru 2000. godine.
Kusić je, ne sluteći da odlazi u smrt, 21. januara 2000. godine u večernjim časovima izašao iz kuće na poziv nepoznatih mladića koji su prijavili da su imali saobraćajnu nezgodu i više se nije vratio. Porodica je u očaju jer, kako su "Nezavisnim" ispričali, znaju identitet ubice, koji je, kako kažu, u ranijim godinama imao zaštitu lokalnih policijskih službenika.
Prva godina 21. vijeka za najveći grad RS i okolinu ostaće upamćena po najvećem broju ubistava.
Statistika je okrutna i govori da je na području CJB Banjaluka 2000. godine izvršeno čak 17 ubistava, od kojih je 60 odsto bilo riješeno.
Jedan od "zaboravljenih" slučajeva iz 2000. godine dogodio se 19. jula u večernjim časovima, gotovo u centru Banjaluke, kada je u zgradi "Pentagon" u svom stanu ubijen penzioner Omer Kreso, koji je u vrijeme mučkog ubistva imao 74 godine.
Među neriješenih ubistava je i ono Milana Vukelića, inženjera iz Banjaluke i oca četvoro djece, koji je ubijen u eksploziji auto-bombe 6. novembra 2007. godine oko 20.20 u banjalučkom naselju Starčevica.
Predrag Ćeranić, stručnjak za bezbjednosna pitanja, smatra da Vlada RS treba pomoći MUP-u, kako u vidu tehničke opremljenosti, tako i edukacije. "Kriminalci više nisu ružni i glupi, a ni otisak prsta nije krunski dokaz. Treba ulagati u forenziku, jer je DNK ono što je danas krunski dokaz", pojasnio je Ćeranić i dodao da su i dva neriješena ubistva veliki broj, jer ohrabruju druge da izvrše zločine.
Ističe da je proteklih godina iz MUP-a RS otišao veliki broj stručnih ljudi u druge policijske agencije u BiH, te da bez spoja mladih i iskusnih stručnjaka nema dobrih rezultata.
"Danas imamo situaciju da se na svaki konkurs u SIPA prijave svi inspektori MUP-a RS koji ispunjavaju uslove konkursa, jer su tamo veće plate. Za kvalitetan rad jednom inspektoru su neophodne godine rada, a MUP RS je u proteklim godinama kadrovski 'očerupan'", rekao je Ćeranić.