Povodom rezolucije Savjeta evrope da se 11. juli proglasi za dan sjećanja na genocid u Srebrenici

Odajući počast svim žrtvama rata, bez obzira na njihovu vjeroispovjest, ne možemo a da ne primjetimo da je Rezolucija Savjeta Evrope posljedica pristrasnog pristupa ratnim događajima na prostoru bivše BiH, koja ne može voditi pomirenju naroda na Balkanu.

Ova Rezolucija i presuda Haškog suda, Hrvatu Draženu Erdemoviću, pripadniku vojske Republike Srpske, koji je priznao svoje učešće u streljanju nekoliko stotina nenaoružanih muslimana i za to zlodjelo osuđen na svega 5-6 godina, pokazuje krajnje licemerije onih koji stoje iza svega ovog.

Zlo u Srebrenici se nije trebalo desiti, kao ni zlo u 57 srpskih sela oko Srebrenice, koji su počinili Orić i njegove pristalice. I uopšte zlo u BiH nije se trebalo desiti. Trebao se desiti mirovini plan ili bolje rečeno realizacija Kutiljerovog mirovnog plana kojeg su prvo prihvatili i potpisali predstavnici sva tri naroda, a poslije je gospodin Izetbegović povukao svoj potpis sa tog mirovnog plana.

Donošenje ove Rezolucije pokazuje da političari Srpske i Srbije ništa nisu radili da do nje ne dođe, ili da dođe  do one Rezolucije i određivanja onog dana koji bi bio uspomena na sve nevino stradale u BiH bez obzira na njihovu vjeroispovjest.

S druge strane, preko Rezolucije, Savjet evrope i Evropska unija, odbijaju od sebe srpski narod, privoljevajući ga da umjesto EU traži alternativu u savezu sa prijateljskim državama, prije svega Rusijom.