Novac za podobne, a nezaposlenost nikad veća

Samo u protekle četiri godine plasirano je oko 550 miliona evra kroz programe koji su morali rezultirati otvaranjem novih radnih mjesta i energičnom dinamikom zapošljavanja, ali to se nije desilo. Kroz subvencije i podsticaje privrednim subjetima je u tom periodu data podrška u iznosu od 371 milion maraka direktnih budžetskih sredstava. Istovremeno, kreditni plasmani plasirani u privredu iz sredstava Investiciono-razvojne banke RS-a prešli su 690 miliona. Na direktni podsticaj zapošljavanju kroz subvencionisanje novih radnih mjesta i preko Zavoda za zapošljavanje plasirano je više od trideset miliona u četiri godine. I nakon svega, dobijen je poražavajući rezultat, a Republika Srbska se suočila sa najvećom stopom nezaposlenosti koja prema zvaničnim, ali nepotpunim i nepouzdanim pokazateljima doseže 155.500 radno sposobnih građana. Ta činjenica ukazuje na ogroman konceptualni promašaj u realizaciji plasmana javnih sredstava. Dva ključna fatalna propusta bila su nedoslijednost u pogledu kriterija za odobravanje sredstava i nedostatak ozbiljnih nadzornih mehanizama koji su morali ispratiti svaki projekat i plasman do realizacije krajnjeg cilja – novih radnih mjesta. Umjesto toga sredstva su se dijelila uz znatan presudni upliv političke podobnosti, preciznije, odanosti aktuelnim vlastima, uz nepodnošljivo veliku dozu nepotizma i ličnih i grupnih interesa. Više od 20 posto plasmana iz IRB-a završilo je u firmama sraslim sa vladajućom strankom i njenim vodećim eksponentima, a da za uzvrat nisu bili u obavezi zaposliti bilo koga izuzev onih koju su imali preporuku dobijenu na istoj matrici. Ova vrsta infekcije zagadila je i praksu u dodjeljivanju subvencija i podsticaja pa su brojni primjeri da su obilato ovaj namjenski novac koristili osvjedočeni dužnici koji imaju milionske iznose neuplaćenih poreza i doprinosa i za one koji se vode kao zaposleni. Tako se ispostavilo da miješanje politike u ekonomiju na ovako retrogradan način uz neodgovorno poistovjećivanje javnih dobara kao ličnih ili u svojini otuđenih centara moći, koji su van kontrole odbrambenih demokratskih institucija, i nije za rezultat moglo dati ništa izuzev katastrofalnog rezultata koji ima skoro razmjere nacionalne tragedije.