Sveti Petar Cetinjski temelj srpski

Predsjednik ovdašnjeg parlamenta g. Ranko Krivokapić, u svom golemom neznanju, pobrkavši dva praznika: Petrovdan (12.jula, kada se slave sveti apostoli Petar i Pavle) i Lučindan (31. oktobra, kada se slavi sveti apostol i jevanđelist Luka, ali i sveti Petar Cetinjski), čestitao je 11. jula građanima Crne Gore "sjutrašnji praznik – svetog Petra Cetinjskog". To pokazuje ne samo da Krivokapić nema pojma o stvarima koje su u bilo kakvom odnosu sa pravoslavnom crkvom (što smo znali i prije ove čestitke), nego i da za njega sveti Petar Cetinjski nije uopšte interesantan kao čovjek crkve (mitropolit i Božiji svetitelj).
Za Krivokapića i njegovo društvo sveti Petar Cetinjski je jedan od stubova "novovjekovne crnogorske države", čija je navodna djelatnost na tom planu – stvaranju crnogorske države, uzor kreatorima referendumskom krađom nastale državolike tvorevine. Zahvaljujući medijskom mraku u Crnoj Gori, kao i ideologizovanom obrazovnom sistemu, građani Crne Gore nijesu u prilici da se upoznaju sa elementarnim činjenicama iz svoje prošlosti. Prinuđeni su da iz dobro kontrolisanih medija i politikantskih udžbenika svakodnevno "gutaju" notorne neistine, poput one da je sveti Petar Cetinjski stvarao "crnogorsku nacionalnu državu".
Istorijska istina je upravo obrnuta. Ovaj hrabri arhijerej se borio za stvaranje srpske države u njenim istorijskim i etničkim granicama. Naime, on se početkom 1807. godine, odmah po izbijanju rusko-turskog rata, preko arhimandrita Simeona Ivkovića, obratio glavnokomandujućem Dunavske armije generalu Miheljsonu s planom-predlogom o obnovi "slaveno-srpskog carstva" da bi ga ovaj uputio ruskom caru Aleksandru. Po tom planu, Crnoj Gori je trebalo prisajediniti Podgoricu, Spuž, Žabljak, Boku kotorsku, Bosnu, Hercegovinu, Dubrovnik i Dalmaciju, pa bi se od te cjelokupne teritorije obrazovalo pomenuto carstvo. Titulu srpskog cara uzeo bi ruski imperator, a postojao bi i "prezident", koji bi morao biti Rus. Njegov pomoćnik bio bi cetinjski mitropolit s titulom ruskog kneza. Prestonica carstva bio bi Dubrovnik. Pored cetinjskog mitropolita, ta srpska carevina bi, po ovom planu svetog Petra Cetinjskog, imala još tri episkopa: dalmatinskog, kotorskog i hercegovačkog, sa sjedištima u Zadru, Kotoru i Trebinju, gdje bi bile otvorene i bogoslovije. Ova ideja svetog Petra Cetinjskog, nažalost, nije naišla na odobrenje u Petrogradu.
Ovaj projekat svetog Petra Cetinjskog o stvaranju srpske nacionalne države objevio je u još u 19. vijeku ruski istoričar A. Petrov u svom djelu "Rat Rusije i Turske". Takođe u 19. vijeku, prema jednom ruskom izvještaju, objavio ga je Marko Dragović u radu  "Prilozi za istoriju Crne Gore i Boke kotorske". Prema Dragoviću navodi ga i Vladan Đorđević u knjizi "Crna Gora i Rusija, 1784-1814". I drugi istoričari ga prikazuju, u kraćoj ili široj verziji, kao na primjer D. Lekić u knjizi "Spoljna politika Petra I".
Dakle, sveti Petar Cetinjski je 37 godina prije Ilije Garašanina formulisao srpski nacionalni program koji je podrazumijevao stvaranje srpske države u granicama u kojima je, po njegovom mišljenju, to bilo moguće. (Smatrao je nemogućim da tada u sastav ujedinjene srpske države uđu ostale srpske istorijske i etničke teritorije: Slavonija, Vojvodina, Šumadija, Kosmet i Makedonija.) Razmišljao je i o ujedinjenju Srpske pravoslavne crkve, o čemu je – kao što smo vidjeli – imao konkretan plan. Njegov dostojni nasljednik na stolici cetinjskih mitropolita, Gavrilo Dožić, koji je u svemu slijedio nacionalnu i državotvornu ideju svog velikog prethodnika, imao je tu sreću da bude na čelu ujedinjene Srpske pravoslavne crkve, onakve kakvu je želio i za koju se borio srpski svetitelj i srpski nacionalni ideolog – sveti Petar Cetinjski.