Istorijska Srbija

1. Uspon Rusije danas ohrabruje i pruža nadu velikom delu sveta, a Srbiji posebno. Može li i Srbija da obnovi svoje samopouzdanje i istorijsku veličinu? Kakav nam Rusija daje primer? Rusija se uzdigla kao Istorijska Rusija – država-civilizacija, nosilac sopstvene istorijske svesti – a to znači pravoslavne duhovnosti i morala, zasnovana na ljubavi prema bližnjem i osećanju pripadnosti ljudskoj zajednici, patriotizmu koji iz toga proističe i sposobnosti da baštini sve pozitivno što su preci u istoriji stvorili, uprkos greškama pojedinih vladara i ideologija.

2. Koncept nacije u pravoslavnoj civilizaciji, kojoj pripadamo, stariji je, temeljniji i dublji, od zapadnog – građanskog, vezanog za državu i teritoriju. Srbska nacija nastaje u Srednjem veku, sa autokefalnošću Srpske Pravoslavne Crkve. U 14. veku, Srbsko carstvo obuhvata ceo Balkan, pa u širem smislu, Istorijska Srbija ima šire civilizacijsko značenje poput Vizantije ili Istorijske Rusije. Carstvo, odnosno imperija, nije nacionalna država. A u pravoslavnoj imperiji, narod, odnosno nacija, koja je državotvorac, nema veća prava od drugih, već ima povećanu, pokroviteljsku odgovornost da druge narode zaštiti i omogući im slobodan duhovni i ekonomski razvoj u zajedničkoj državi.

U savremenoj istoriji, Istorijska Srbija se obnavlja kroz državu i teritoriju, oslobođenu ili odbranjenu od osvajača u Prvom balkanskom, Prvom i Drugom svetskom ratu, po cenu višemilionskih žrtava (40% stanovništva) od strane Srpske vojske i (srbskog) antifašističkog pokreta, u sadejstvu sa Rusijom (SSSR) i drugim saveznicima. U tom smislu, i Jugoslavija je u osnovi Istorijska Srbija.

Danas se, u kontekstu uspostavljanja nove stabilnosti i bezbednosti u Evropi, mora razmatrati pitanje anuliranja posledica razbijanja Jugoslavije agresijom Zapada. A to znači rešavanje pitanja Istorijske Srbije. To nije isto što i rešavanje „srbskog nacionalnog pitanja“. Ovde se ne radi o nerešenom „nacionalnom pitanju“ već o restauraciji istorijskog prava, i to najvećeg mogućeg, zasnovanog na višemilionskim žrtvama na strani saveznika u dva svetska rata. Ovakvo pravo može biti zanemareno samo ako ga se sama Srbija odrekne, a ona ga se može odreći samo ako prestane da postoji, kako u teritorijalnom (što uključuje i pitanja suverenosti, ekonomije i demografije), a još više u duhovnom smislu, odnosno u smislu istorijske svesti. Stoga se sadašnja faza, sa uvlačenjem Crne Gore u NATO, vezivanjem Srbije za Zapad kroz njeno „protestantsko“ preumljenje i druge forme psihološkog rata, može smatrati pokušajem potpunog uništenja Srbije.

3. Mnogo se u javnosti ukazivalo i ukazuje na krizu Zapada. Uzdizanje materijalnog i hedonističkog nad duhovnim degradira ljudsko biće na nivo zveri, a fetišizacija slobode pojedinca uz razgradnju temeljnih oblika ljudske zajednice (a čovek je društveno biće!) vodi totalnom porobljavanju i genocidu. Istovremeno, zapadna oligarhija se uzdigla nad državnim i političkim sistemima, a kratko vreme se bila uzdigla i nad međunarodnim sistemom, pretvarajući bezgraničnom korupcijom u farsu i objekte grube manipulacije demokratiju, slobodu medija i ljudska prava i slobode. Oligarhija je pod svoju kontrolu stavila zapadne banke, države, političke stranke, „verske zajednice“ i „građanske inicijative“. Toliko bolestan sistem zapao je u ogromnu krizu, nalazi se u groznici i konvulzijama i moraće vrlo brzo, pred izazovom većine čovečanstva, a čiji razvoj Zapad više nije u stanju ne samo da kontroliše i podređuje sebi, nego ni da prati, i pod pritiskom sopstvenog, sve više obespravljnog stanovništva, da se promeni.

4. Srbiji nije ni potrebno, ni poželjno da se vezuje za dramatičnu i strašnu katarzu Zapada, pogotovu što joj je taj isti Zapad, ujedinjen i okovan sopstvenom neostvarivom ambicijom o gospodarenju svetom, nedavno surovo pokazao i još uvek je svakodnevno na to podseća, da je ne smatra delom sebe, već svojom suprotnošću, odnosno pojavom i teritorijom koja mora biti pokorena i uništena u istorijskom i političkom smislu.

5. Pravoslavnom svetu i njegovoj duhovnosti, moralnosti i humanosti, bez obzira da li taj svet nazivamo Vizantija, Istorijska Rusija, Istorijska Srbija ili nekako drukčije, Zapadna oligarhija ne želi da dozvoli da bude doživljen i shvaćen, već od njega okreće ljudima glavu, nastojeći istovremeno da ga ocrni, podjarmi i uništi, videći, ne bez razloga, u samom njegovom postojanju, pretnju sopstvenom opstanku.

6. Istorijska svest, odnosno vera u Istorijsku Srbiju, nikad nije prestala da živi u srcima naših ljudi, a probuđena je i počela da jača krajem 20. veka, koji je obeležio, ne krah komunizma, kako se često misli, već krah ideologije uopšte, kao nametnute zamene za istorijsku svest. I danas, kad nam patriotska desnica nudi socijalističke elemente kao temeljne za efikasnu i pravednu ekonomiju, možemo lako doći i do poslednjeg nedostajućeg elementa, neophodnog za uzdizanje Istorijske Srbije. Na svoju, neposrednu i dalju prošlost, ne smemo gledati ideološki, jer nas to vodi u ubistveno samoporicanje, već poštovati stvaralačka i istorijska dostignuća svih generacija, a ne ponavljati istorijske greške, koje je uostalom danas lako prepoznati, jer su gotovo sve nastale pod uticajem Zapada.

7. Kako bi, u skladu sa ovim, mogla da, već za deceniju-dve, izgleda obnovljena Istorijska Srbija? Kao nosilac suverene kreditne, razvojne, moralne i duhovne politike, otrgnuta od kolonijalnog diktata zapadne oligarhije oličenog kroz EU i NATO, oslonjena na sopstvenu tradiciju i sopstvene iskusne, obrazovane i kreativne kadrove, u moralnoj i demografskoj ekspanziji, jedinstvena država nastala ujedinjenjem NATO protektorata i okupacionih zona pod imenima Srbija, Crna Gora, Republika Srbska, Kosovo i Metohija, u čvrstom vojno-političkom savezu sa Istorijskom Rusijom, a čijem će se civilizacijskom zamahu priključiti i oslobođeni delovi Bosne i Hercegovine, Srpske Krajine, Makedonije i koja će tako vaskrsla, predstavljati pijemont budućeg Balkanskog Saveza slobodnih naroda. Istorijska Srbija je životno potrebna Evropi i svetu, a najviše nama samima i našoj deci. Njena obnova je civilizacijski podvig, ali i poziv svih nas. I zato se, odagnavši svaku gordost i sujetu, svi moramo ujediniti u opštenarodni pokret, kako bismo sa lakoćom odagnali poslednje groteskne kompradore i politikante, koji za račun naših ubica još uvek haraju Srbijom.

Vladimir Kršljanin,