Bumbar

Ognjeni vrtlog. Upravo takav utisak ostaje kod onih ko je video ruski  pešadijski bacač plamena na mlazni pogon (PBPM)  Bumbar. Za  njegovu vatrenu moć sovjetski vojnici, koji  su ratovali u Avganistanu, nazivali su ga na istočnjački način šejtan-truba. Između ostalog, upravo vojne akcije u Avganistanu su demonstrirale da pešadija nema efikasno oružje radi uništavanja protivnika u uporištima. Pokušaji rušenja glinenih bunkera, pećina uz pomoć protivtenkovskih bacača granata tražili su veliki trošak vojne municije, dok primena pešadijskih bacača plamena običnog tipa često nije bila moguća zbog malog dometa.  Zato je 1984. godine prema narudžbi armije počela razrada  pešadijskog bacača plamena nove vrste - na mlazni pogon. 1988. godine PBPM je nastao kao naoružanje pod nazivom Bumbar.  Prvo je on bio dodeljen hemijskim jedinicama, kasnije i drugim.

Taj bacač plamenna je zapravo  granata na mlazni pogon, koja se nalazi u cevi-kontejneru od plastičnee mase za  jednu upotrebu. Na cevi je montiran jednostavni optički nišan jedokratnog povećanja sa mrežom, graduisanom za 600 metara,  drška sa mehanizmom za okidanje i prednja drška radi zadržavanja. Granatu na mlazni pogon obično koriste dve vrste jedinica. Osnovnom se smatra termobarička vojna municija. Spreda se nalazi manji kumulativni naboj koji  obezebeđuje probijanje utvrđenih građevina. U probušenu rupu  ulazi osnovni  naboj, koji spada u  vojnu municiju obimne eksplozije.  Garantovano se  pogađa obim od 80 kubnih metara. Pri gađanju otvorenih meta pogođena površina iznosi 50 kvadratnih metara.

Treba da se uzme u obzir da  se uporišta pogađaju i bez probušivanja pregrade, ako nisu hermetizovana. Odnosno, moguće je gađanje puškarnica uporišta, lako oklopljenih meta itd. Osim toga,  vojna municija se primenjuje radi krčenja prolaza u minskim poljima i  neeksplozivnim preprekama.  Bumbar služi kao naoružanje u jedinicama radijacione, hemijske i biološke zaštite, morskoj pešadiji Rusije, kod specijalaca, u vojskama ZND i bivših učesnika Varšavskog ugovora.