Srpska carevina

Srbi su, još u  XIV veku, kad su dostigli visoki stepen nacionalnog razvoja – izgradili, konstituisali i imali najviši oblik monarhističkog državnog uređenja:  carstvo, Srpsko carstvo odnosno Srpsku carevinu. Smrću drugog srpskog cara, Uroša, i vojnim porazom od strane osmanlijske države – ono se, po međunarodnom pravu, nije ukinulo niti je ukinuto. Kasniji, istoriografski i državno-pravno neuki obnovitelji srpske države, i njihovi savetnici u XIX veku nisu ni pomišljali na obnovu Carstva; bili su zadovoljeni i zadovoljni samo osvajanjem ili dobijanjem određenih vlastodržačkih prava pa su stvaranje najpre vazalne a onda i autonomne pa tek kasnije osamostaljene Kneževine – smatrali vrhunskim državničkim uspesima. Sledeći „napredak” je bilo samo stvaranje kraljevina, Srbije i Crne Gore ali, osim pojedinačnih ideja, nije ništa praktično preduzimano da se državnosti uzdigne na svojevremeno dostignuti nivo Carevine. Tek je kralj Aleksandar I Karađorđević počeo da pravi planove za njegovu obnovu, ali, nažalost, sa jugoslovenskim atributom – što ga je, verovatno, između ostalog, stajalo i života. Ali ta koncepcija državnog uređenja Srba ne sme biti zaboravljena. Istina, u vreme današnje demokratije, ljudi mogu da se opredeljuju osim monarhističkog i za republikansko državno uređenje ali ako izaberu prvo, to ne sme da bude Kraljevina; ne sme, naime – sušta je istina ma kako grubo zvučalo, narodski rečeno da „padne s konja na magarca!”
 
Zbog toga pozivam sve srpske nacionalno svesne delatnike da o ovome najozbiljnije razmisle da ne bismo gubili snage i vreme pričama o objektivno krajnje teško ostvarivim posebnim srpskim državama (vidimo na šta je spala Srbija, vidimo kako nam nasilno otimaju Kosovo i Metohiju, videli smo šta je bilo sa Crnom Gorom, ćutke pratimo iskušenja i praktični okupaciju Republike srpske, oćutali smo kako je protivno međunarodnom pravu izbrisana Republika Srpska Krajina, ne reagujemo na buđenje autonomaštva u Vojvodini, dozvoljavamo da na naše oči Raška oblast sve više tone u nekadašnji Novopazarski sandžakat, danas Sandžak, sa izmišljenim „bošnjaštvom” van Bosne, a da i ne spominjem šta bi sa Starom Srbijom, današnjom BJR Makedonijom u kojoj Srbi imaju višestruko manje i nikakva prava u odnosu na Šćip’tare), da odbacimo i firmu „Velika Srbija” – jer je Srbija i bez tog atributa velika. A ona mora da bude ono što je bila, i na šta ima pravo – carstvo, Srpsko carstvo. I to kao beskompromisna srpska nacionalna država, sa samo jednom, srpskom, konstitutivnom nacijom dok će nacionalne manjine, i to one koje imaju svoje posebne države, imati samo na prava koja ime se priznaju međunarodnim standardima a i ona u skladu sa odnosom njihovih država prema srpskoj manjini u njima.
 
O dinastu se još ne mora nagađati: možda će ga sam srpski narod iznedriti bez političarskih i stranačkih nadmudrivanja i nadgornjavanja. Za početak je dovoljno da se sazove svesrpska, svenarodna ustavotvorna skupština na koja će se odlučiti o državnom uređenju a ako izbor bude Carstvo, da se demokratskim putem, opštim pravom glasa i bez stranačkog posredovanja i dirigovanja, za početak izabere Carski savet kao najviše izvršno telo sa ustavno i izborno smenjivim Carskim namesnikom i odlučivanjem konsenzusom. Jer koliko vrlina, toliko je i naša, srpska, najveća nevolja što smo svi prepametni i svi jednako pametni ... (Da se ne pozivam na našeg srpskog prijatelja Arčibalda Rajsa.)
 
Dakako, obnavljanje ovakve države nailaziće na niz unutarnjih i spoljašnjih suprotstavljanja i otvorenih otpora pa i neprijateljstva ali ona se mora početi stvarati, makar proces ostvarenja potraje i više generacija. Treba se samo setiti Jevreja ali evo, i Hrvati obnoviše svoju samostalnost, makar i posle skoro hiljadu godina. Pa Crnogorci, a i Šćip’tari veruju da će uspeti da stvore svoju svealbansku državu.
 
Treba, dakle: želeti, verovati, znati, delati! S pozdravom: „Zbogom, dogodine u srpskoj prestonici Skoplju!” – makar se to i ne moglo ostvariti baš iduće godine ...