Vlast od poljoprivrednika uzima 70 miliona

Ukinuta je dobrovoljnost i uvedena prisila plaćanja penzijskog osiguranja za svako registrovano poljoprivredno gazdinstvo. Na prvi pogled reklo bi se da je vlast iz humanih pobuda povela brigu da i seljacima obezbjedi mirnu penzionersku starost, ali toliko naivnih, na osnovu dosadašnjeg iskustva sa Vladom kontinuiteta, više nema. Imajući u vidu sadašnji bijedni ststus penzionera budućim seljacima-penzionerima sasvim je jasno da nije riječ o dobročinstvu Džombićevog kabineta već o nametu koji počiva na jasnoj računici. Pretpostavlja se da je u Republici Srbskoj prijavljeno i registrovano oko 25.000 poljoprivrednih domaćinstava. Seljaci su mamljeni obećanjima, subvencijama, podsticajima, regresima i nebrojenim olakšicama sve dok nisu domamljeni da ih ova vlast „proknjiži“ kao gazdinstvo. Sada kada znaju gdje su i ko su Vlada je odlučila da ih „osamari“ sa obaveznim mjesečnim osiguranjem od 250 KM što na godišnjem nivou iznosi 3.000 maraka po gazdinstvu. Kada se ovaj izdatak pomnoži sa brojem registrovanih dobija se ono što Džombića najviše interesuje – novih 75 miliona maraka godišnje u budžet. I tu je kraj priče o selu i seljacima, o ruralnom razvoju i agraru kao velikoj potencijalnoj šansi privrede u Srbskoj. Za uzvrat iz tog istog budžeta poljoprivredni proizvođači mogu očekivati maksimalno 50 miliona. Očekivati mogu svi, ali će povlastice dobiti samo neki po kriterijima rodbinske, političke bliskosti koje je ova vlast afirmisala kao jedinu mjeru stvari. Tako se ogolila strategija razvoja agrara u formuli – uzmeš 75 vratiš 50. Ako bude i toliko jer zaključno sa februarom Vlada poljoprivrednicima već dugije 30 miliona za koje niko ne zna kada će biti isplaćeni kroz podsticaje i subvencije, budući da u budžetu hronično nema para, čak ni za premije za mlijeko koje se ne isplaćuju već četiri mjeseca. Tako se u RS nakon 200 godina vratio poreski sistem karakterističan za one koji su vladali prije Karađorđevog ustanka.