Popov sin i vojvođanski statut

    Nije čudo što je Sveti Sinod nedavno javno saopštio stav da Crkva Srpskog naroda kao vekovni čuvar srpskog duhovnog bića, pa i nacionalnog identiteta i u doba kada srpske države nije bilo, izražava veliku zabrinutost za suverenitet i teritorijalni integritet države Srbije. Sinodski oci su podsetili da se ovo novo komadanje Srbije događa nakon nasilnog otimanja i okupacije Kosova i Metohije. Povod ovakvom očinskom reagovanju se nalazi u predloženom Statutu Vojvodine kojim se toj srpskoj pokrajini na neustavan način dodeljuje status države u državi.
   

    U toku rasprave o novom vojvođanskom psevdo-ustavu osvetljena su mnoga pitanja i ukazano je na bezbroj loših rešenja koja nijedna normalna država, kao i nijedan ozbiljan narod, ne bi mogli da prihvate. Javnosti je, upravo zbog tih i još više drugih razloga, nekako promakla činjenica da je Bojan Pajtić, inače glavni promoter ovog nebivalog projekta, sin srpskog pravoslavnog sveštenika.
   

    Javnosti nije poznato šta o legalizovanju ovog separatizma misli sveštenik-roditelj Bojana Pajtića, ali je više nego poznato šta o tome misli popov sin. Spadam u one ljude koji smatraju da svaki čovek, pa i svako svešteničko dete, ima svoju slobodu i pravo na izbor. Tako je i u slučaju popovog sina Bojana Pajtića. Ali, ne sme se zaboraviti da sloboda sa sobom uvek nosi i odgovornost.
   

Vredi podsetiti da su još daleke 1848.g. upravo srpske vladike i sveštenici sa svojim narodom u Habsburškoj monarhiji stvorili autonomnu Srpsku Vojvodinu. Na njenom čelu bili su patrijarh i vojvoda. Danas Srbi imaju patrijarha, ali nemaju vojvodu. I nemaju potrebe za autonomijom od sebe samih. Manjinski narodi imaju priliku da iznesu svoj stav. Ali, ne vidim šta je loše ili, ne daj Bože, opasno u tome kada Crkva iznese svoj stav o današnjoj tzv. autonomiji, tj. separatizmu.
   

      Istini za volju, srpske vladike i sveštenici su 1848.g. dostojanstveno izvojevali autonomiju Srba u Habsburškoj monarhiji, a 160 godina kasnije sveštenički sin predvodi grupu separatista kako bi, silom na sramotu, izvojevali autonomiju Srba od Srbije! Neverovatna je istorijska disproporcija. Ondašnji Srbi iz Srpske Vojvodine su čuvali i očuvali svoj duhovni i srpski nacionalni identitet od asimilatorske i anti-srpske politike Beča i Pešte, a telesnim i duhovnim očima pogled upirali u Beograd i ostale Srbe. Vek i po kasnije, popov sin, očevidno kandidat za vojvodu separatne Vojvodine, uklanja pogled od Beograda i usmerava ga u Brisel. Tamo se, inače, nalaze „veliki prijatelji“ Srba.
 

     I ne samo to. Popov sin drži predavanje srpskim vladikama i ukoreva ih što se ne bave Svetim Pismom, popravljanjem crkvenih krovova, zatvaranjem crkvenih porti, oslikavanjem ikona, gradnjom crkava i parohijskih domova nego politikom!?! Nekako bi, samo da ikako može, sveštenim licima zabranio i da progovore. Ne znam da li bi to isto uradio i svome ocu – svešteniku? Nisam sklon da verujem da je sveštenik-roditelj Bojana Pajtića sklon vojvođanskom separatizmu. Ali, slušajući i čitajući Pajtićeve stavove o tzv. statutu, separatizmu i Crkvi pitam se da li, kad je takav, i njegov otac uopšte sme da progovori u njegovom prisustvu.    

    Jedno je sigurno. Trebaće većih i boljih duhovnika od mene da ovo protumače i sagledaju. Na Pajtiću ostaje da odgovori da li je o vojvođanskom separatizmu razgovarao sa svojim ocem-sveštenikom i da nas obavesti šta on o njegovom naumu misli. Ipak je važnije da znamo to nego da slušamo Pajtićeva nekompetentna tumačenja nadležnosti Svetog Sinoda SPC.