Gospodar života i smrti u posleratnom Beogradu, nekadašnji general Udbe Jovo Kapičić preminuo je posle kratke i teške bolesti u 94. godini života, na slobodi i nikada procesuiran za zločine kojima se javno hvalio u medijima.
Nismo imali milosti, bili smo okrutni jer smo čistili smeće. Ubijeni su tada nemački zarobljenici, pa oni koji su radili za okupatora, a onda i četnici, govorio je za „Blic” Jovo Kapičić (tada 90 godina), u tekstu sa naslovom „Šta ja sada da se mirim sa nekim kome sam brata ubio”.
On objašnjava da je 1946. bio načelnik Udbe za Beograd (pošto je te godine Udba osnovana iz Ozne prim. aut.).
- To je tada bilo kao da sam bog. Nije bilo propisa, a mogli ste da sudite i da odlučujete. Zato Draža nije dobio grob da se ne ide na poklonjenje, pa neću ja sada da mu pravim spomenik nizašta na svetu - kaže Kapičić i dodaje:
- Ne bi rek’o gde je Dražin grob ni da mi glavu uzmu, pa da pljunem na svoju borbu, ideologiju i mrtve drugove!?
U jednom intervjuu za B92 Kapičić je tvrdio kako je na Golom otoku, čiji je jedan od glavnih arhitekta bio, stradalo najviše Crnogoraca a ne Srba, te iznio teoriju kako oni jedni sa drugima nemaju ništa, jer su Crnogorci "ilirskog porijekla".
Veličanje zločinca po telegrafskoj agenciji nove jugoslavije
U šestom razredu gimnazije bio je isključen iz škole zbog učešća u štrajku gimnazijalaca. Bez prava na redovno školovanje privatno se pripremao i gimnaziju i maturu završio u kotorskoj gimnaziji. Do 1941. godine je studirao na Medicinskom fakultetu u Beogradu. I u to vreme je nekoliko puta hapšen i zatvaran. Njegov otac je bio profesor Cetinjske bogoslovije i član Crnogorske federalističke stranke.
Jovo Kapičić se kao veoma mlad uključio u omladinski revolucionarni pokret. Kao petnaestogodišnjak primljen je u članstvo SKOJ-a, 1934. godine, a dve godine kasnije i u članstvo Komunističke partije Jugoslavije. Aprila 1941. godine, posle kapitulacije Kraljevine Jugoslavije, po zadatku Partije, upućen je u Crnu Goru gde, jula 1941. godine, postaje član Okružnog komiteta KPJ za Cetinje. Aktivno je radio na organizovanju prikupljanja oružja, formiranju gerilskih grupa, jačanju organizacije KPJ i opštim pripremama za ustanak. Kao jedan od organizatora Trinaestojulskog ustanka u cetinjskom kraju, i član Okružnog komiteta KPJ, bio je uspešan u dizanju i razvoju ustanka.
Od formiranja, 1941. Prve proleterske brigade bio je njen član u kojoj se kao politički komesar više puta istakao, pogotovo u Igmanskom maršu. Naročito se istakao u borbama s četnicima na sektoru Mojkovca i Kolašina. Posle oslobođenja zemlje obavljao je visoke dužnosti u resoru ministarstva unutrašnjih i inostranih poslova. Kao general UDBE, iz Višegrada je koordinirao hvatanje Draže Mihailovića, a potom je bio upućen u Crnu Goru, kao ministar unutrašnjih poslova. Bio je i pomoćnik ministra unutrašnjih poslova FNRJ. Nakon rezolucije Informbiroa, kao zamenik ministra unutrašnjih poslova Jugoslavije, Aleksandra Rankovića, bio je na komandnim dužnostima vezanim za Goli otok. Prema raznim svedočanstvima, njegova uloga u ovom periodu je izrazito negativna, a o tome je posebno pisao bivši logoraš Vlado Dapčević koji je zabeležio: „Od njega je zavisila sudbina ljudi..„
U vreme raspada Jugoslavije, početkom devedesetih, Kapičić se protivio Miloševićevoj politici i podređenoj ulozi Crne Gore u odnosu na Srbiju. Bio je među poslednjim narodnim herojima iz Drugog svetskog rata. O Kapičiću je objavljeno više knjiga prethodnih godina u kojima je detaljno obrazlagao dane partizanske borbe kao I svoju ulogu tada I posle rata. U žižu javnosti Kapičić je dospeo takođe posle napada s leđa 12. decembra 2011. oko 15 sati na uglu ulica Stanoja Glavaša i Cvijićeve u centru Beograda. Taj napad oštro je osudila javnost Srbije. On je I tada tvrdio da je „Goli otok bio neophodan ali tamo nije bilo maltretiranja i ubistava zatvorenika”. To je izazvalo burne reakcije javnosti.
Kapičić je priznao da je na Golom otoku bilo nevinih ljudi, ali je napomenuo da su za to krivi sudski i drugi državni organi, a ne uprava zatvora: „Bilo je hapšenja bez kontrole. Čak trećina je bila nevino optužena. Država duguje izvinjenje tim ljudima”, rekao je Kapičić.
