Ostatak ostataka preko Drine

Republika Srpska je plod genocida nad srpskim narodom, a ne srpskog genocida nad drugim narodima. Kroatizacija katolika je sporo odmicala, pa je Stjepan Radić zabeležio da je - po popisu iz 1895. godine - katolika nacionalno svesnih Hrvata u Mostaru bilo samo 250 od 3.353
Ako bismo uslovno i prihvatili zaključak da je Republika Srpska plod genocida - kao što današnji protivnici mira običavaju da kažu - onda bi ta rečenica morala da glasi da je Republika Srpska plod genocida nad srpskim narodom, a ne nad drugim narodima od njega.

Republika Srpska je ostatak ostataka srpske etničke zajednice zapadno od reke Drine.

Pre nego što su istorijski procesi sintetizovanja veštačkih nacija na Balkanu ušli u modu, cela evropska kultura polazila je od nikad u sumnju dovedene osnove da je nacija zajednica jezika. U racionalističkoj filozofiji jezik je bio svedočanstvo da je ona čedo prirode i da je u prošlosti nastala na prirodnoj podlozi. Ali i kada su ovi procesi sintetizovanja nacija na religioznoj i crkvenoj osnovi istorijski odmakli i počeli pokazivati znake trijumfalne pobede, još je i tada srpska etnička zajednica zapadno od Drine pokrivala ogroman prostor, daleko izvan zapadnih granica Bosne i Hercegovine.

Područje Vojne granice u današnjoj Hrvatskoj izvorno je obuhvatalo više od 26 odsto te političke teritorije, u Dalmaciji je na pravoslavno stanovništvo otpadalo 17 odsto, a na italijansko 11 odsto. Izračunato je 1938. da je Srba katolika u Dalmaciji bilo 25.000. Nominalno je na području Bosne i Hercegovine uvek u istoriji postojala relativna većina srpskog pravoslavnog naroda.

Najstariji narod pokrajine
Kroatizacija katolika je sporo odmicala, pa je Stjepan Radić zabeležio da je nacionalno svesnih Hrvata u Mostaru bilo samo 250 od 3.353 katolika po popisu iz 1895. godine. Radić je u gradu boravio nekoliko dana 1888, a podatak o broju nacionalno osvešćenih sunarodnika može se uzeti kao merilo opšteg procesa kroatizovanja. To je iznosilo 13,5 odsto katoličke verske zajednice.

Vodeći svetski antropolog i etnolog Ežen Pitar je nakon ispitivanja stanovništva na Balkanu od 1903. do 1915. godine za pravoslavne Srbe u Bosni rekao da su najstarije stanovništvo pokrajine. Merio je skelete iz doba neolita u srednjoj Bosni i upoređivao sa stanjem u vreme ispitivanja. Knjiga je objavljena 1910. On navodi da je narod u Bosni i Hercegovini jedinstven, ali da se u moderno vreme podelio na „religiozne nacije“, od kojih su Austrija i Rusija stvorile razdvojene „političke nacije“ Srba i Hrvata.

Na podlozi ovakvog filozofskog i naučnog zaključivanja o etničkom rasporedu naroda zapadno od Drine, sve do prvog hrvatskog euharističkog kongresa u Zagrebu 1900, svi su se politički projekti teritorije Bosne i Hercegovine vezali za etničku celinu ostalih Srba na istoku od Drine. U novom veku se takvi projekti množe od vremena Francuske revolucije 1789.

Politički projekti

Prvi veliki politički program stvaranja srpske države „Gravamina et postulata“, donet na Temišvarskom saboru 1790, nije prošao bez uzimanja u obzir činjenice da su Bosna i Hercegovina srpske zemlje. Stvaranje dobrovoljačkih vojnih formacija u ratu protiv Turske 1788, pre Svištovskog mira 1791, bilo je utemeljeno na principu da se u susednim turskim pokrajinama nalazi jedinstven narod.

U vreme srpske revolucije 1804-1815. svi su politički projekti (sem jednog koji je stavljan na papir iz političke nužde) polazili od toga da su Bosna i Hercegovina, Dalmacija i Dubrovnik jedna nacionalna celina, zajedno sa Beogradskim pašalukom i Crnom Gorom. Ideju o „Slavenoserbskom carstvu“ stvorili su pisci iz evropskog i srpskog kruga racionalista, oko nemačkog pisca Avgusta L. Šlecera. Bio je u službi ruskog cara i imao zadatak da skuplja članove Akademije nauka. Njegovi učenici sa univerziteta u Getingenu, Andrej S. Kajsarov i Aleksandar I. Turgenjev, posetili su 1804. Beograd, pre nego je bio od srpskih ustanika oslobođen. U Sremskim Karlovcima bili su gosti episkopa Stratimirovića, koji se dopisivao sa Šlecerom. U Trstu ih je ugostio Dositej Obradović i od njega u Rusiju odneli prepis refrena pesme „Vostani Serbije“. Mitropolit Petar Prvi Cetinjski svoj projekat o Slavenoserbskom carstvu sa prestonicom u Dubrovniku prethodno je stvarao u korespondenciji sa episkopom Stratimirovićem. Pre izbijanja Prvog srpskog ustanka, u Hercegovini i Dalmaciji su bile tajno stvorene jedinice za ustanak sastavljene od pravoslavnog i katoličkog stanovništva.