NATO most

NATO nikad nije doprinio stabilnosti zemalja koje imaju vazalni položaj u odnosu na Alijansu, niti bezbjednosti onih koje igraju rolu NATO provokatora, tipa Gruzije. Najbolja potvrda jeste stav uticajnog promotera i nekadašnjeg generalnog sekretara Parlamentarne skupštine NATO-a Sajmona Lana koji tvrdi da će zvanična Podgorica biti most između Beograda i Prištine. Umjesto da NATO saveznici oslobode omiljeni režim u Crnoj Gori obaveze daljeg uplitanja u unutrašnje stvari Srbije i njene odnose sa pokrajinskim vlastima koje se lažno predstavljaju, oni i dalje guraju DPS i SDP u destruktivne regionalne procese. Ako je Crna Gora razbila državnu zajednicu ,,da ne bi bila talac pitanja Kosova'', kako su to tvrdili Milo Đukanović i Ranko Krivokapić, bilo je za očekivati da se čelni ljudi izvršne vlasti i Skupštine okanu najava o mogućnosti priznanja lažne države na teritoriji Srbije. Istovremeno, DPS i SDP i danas imaju šansu da jasno saopšte da odbijaju sugestiju NATO-a da ,,grade mostove'' između terorista na Kosovu i Metohiji i zvaničnog Beograda. Aktuelna crnogorska vlast imala je desetine prilika da se pravilno i u skladu sa referendumskim obećanjima postavi u odnosu na regionalne izazove, ali je svaki put vodila politiku koju nije autonomno kreirala. Prećutno vojno i političko starateljstvo NATO-a nad državnim instiucijama u Crnoj Gori je jasno uočljiv proces i treba ga konstatovati. Takođe, treba registrovati Lanovu poruku da ,,NATO nikad nije obezbjeđivao, niti obećavao apsolutne garancije za bezbjednost bilo kome''. Definicija koja konačno zagovornike NATO-a ostavlja bez centralnog ,,argumenta'' za ulazak u Alijansu i istovremeno nagovještava rizike od terorizma i druge posledice koje vrebaju američke vojne saveznike. Srpska lista će u kampanji protiv ulaska Crne Gore u NATO demistifikovati sve neprijatne efekte protektorata koji je atlantska Alijansa, mimo volje dvije trećine građana, napravila u Crnoj Gori. Koliko NATO brine o bezbjednosti, demokratiji, slobodi i stabilnosti svojih privezaka najbolje potvrđuje odlučnost da Crnu Goru direktno uvuče u nove regionalne nesporazume, iako to nije interes ni jedne domaće političke struture. Umjesto da dozvole svojim lokatorima u Podgorici da očuvaju unutrašnju stabilnost, oni uporno pronalaze načine da jačaju tenzije u Crnoj Gori i produbljuju granice nepovjerenja u odnosima sa bratskom Srbijom. Crna Gora može imati dovoljno korektivnih funkcija na Balkanu, ali nikad ne smije biti logističko sredstvo za pritisak na Srbiju i sputavanje vitalnih srpskih državnih i nacionalnih interesa.