Transdženderi

Priložili su i valjane krštenice iz jedne beogradske crkve. Međutim, s obzirom da je Podgorica mala sredina i da se ljudi poznaju dobili smo anonimnu dojavu „da je mladoženja nekada bila ženska osoba i da je promenila pol“. Pozvali smo ih, obavili razgovor, objasnili im da živimo u vremenu ljudskih sloboda i prava, ali da u Crkvi Hristovoj postoje pravila kojih se sveštenici moraju pridržavati. Podsetili smo ih na reči iz Novog zaveta da nam je sve slobodno, ali da nam nije sve na korist. Priznali su da je mladoženja imao žensko ime, ali da je rođen kao hermafrodit. Kasnije, nakon punoletstva, imala je nekoliko hiruških intervencija kako bi svoju spoljašnjost prilagodila, kako nam je saopšteno, svojim unutrašnjim osećanjima.
Svetu tajnu venčanja nismo mogli da obavimo u zakazanom terminu upravo zbog toga što su tu veoma važnu činjenicu prećutali prilikom blagovremenog razgovora sa sveštenikom. Iz suza koje smo videli osetili smo veliku patnju te osobe. Tu osobu smo poučili da se preko parohijskog sveštenika našem nadležnom mitropolitu mora dostaviti njihova pismena molba sa pratećom dokumentacijom koja bi potvrdila da su takve hiruške intervencije izvršene iz razloga medicinske nužnosti, a ne iz hira ili prkosa Bogu.
Sa pitanjem hiruške promene pola Crkva se srela tek u HH veku dok je u pitanju utrobnog čedomorstva ili abortusa stvar sasvim drugačija. Sa tom pojavom se Crkva srela još u prvim vekovima svoje istorije i otuda postoji više kanona koji govore o čedomorkama i onima koji su se, na ondašnje načine, bavili uništavanjem ploda u utrobi majke. Još je dr Oto Vajninger tridesetih godina HH veka u knjizi „Pol i karakter“ pisao o slučajevima kada se na začetku razviju organi oba pola i dete tako rodi te da nikada ne biva da istovremeno funkcionišu i jedni i drugi. Vajningerova knjiga je tada objavljena i u Beogradu i u crkvenim krugovima su još tada započele diskusije na tu temu.
Pravoslavna Crkva stoji na stanovištu da je licima koja su iz medicinski opravdanih razloga pristupila takvim hiruškim intervencijama moguće korišćenje blagodatnih darova Crkve Hristove od krštenja do pričešća, ali tek nakon blagoslova nadležnog episkopa. Sveštenik je kao duhovnik dužan da takvo lice sasluša i pouči upoznajući ga sa stavom Crkve Hristove. Nakon toga, parohu se mora dostaviti valjana medicinska dokumentacija koja svedoči da se operacijama nije pristupilo iz hira nego iz razloga medicinske nužnosti. Svete tajne i obredi nad takvim licima se obavljaju tek nakon blagoslova nadležnog episkopa. Promene o kojima govorimo obavezno moraju biti evidentirane u crkvenim matičnim knjigama. Ovakav stav Crkve je formulisao današnji Patrijarh Pavle još 1986. godine kao Episkop Raško-Prizrenski što samo po sebi dovoljno govori koliko Crkva prati savremene pojave u društvu, meri ih i posmatra u odnosu na večnost. Crkvena pravila su takva kakva jesu i jednako važe za sve, pa i u Crnoj Gori.
Neki mediji su se potrudili da takav stav odmah proglase za nekakav novi „crkveni liberalizam“ te da je Crkva u Crnoj Gori navodno „liberalnija od drugih“. Sve to nema veze sa istinom i sa stavom Patrijarha Pavla, koji je objavljen u službenom crkvenom glasilu.