Procenti Srba

U praksi realizovani etnički inženjering nije ni za dlaku manje opterećujući problem Crne Gore od korupucije, organizovanog kriminala, pranja novca, mafijaškog udruživanja ili poskupljenja računa za struju. Najstravičniji društveni poremećaj u periodu devetnaestogodišnjeg fingiranog višepartijskog sistema jeste egzistencijalno marginalizovanje populacionog uticaja Srba. U godini aplikacije za ulazak u Evropsku uniju, zaokruživanje učešća Srba ispod 5 odsto u ograncima izvršne vlasti i priznanje takve činjenice, dokazuje da se srpska politička elita u novoj godini mora prioritetno založiti za rešavanje nacionalnog pitanja u ovoj postkomunističkoj republici. Srpsko pitanje, zapravo, nije institucionalizovano na nivou mirkodržavnog provizorijuma, niti je prihvaćeno kao regionalno validan problem. Državno zadovoljstvo Crnogoraca definisano je na opštu štetu Srba. Beneficije ostalim nacionalnim zajednicama u Crnoj Gori darovane su na uštrb Srba. Pitanje korišćenja raspoloživih državnih resursa od strane Srba u Crnoj Gori je demokratsko i pitanje pune integracije svih naroda i građana u održiv sistem. Disproporcija u ministarstvima u odnosu na popisnu strukturu stanovništva ne smije biti predstavljena kao odluka dijela crnogorske političke elite koja je na vlasti. Riječ je o projektu koji nema isključivu političku pozadinu, nego i identitetsko ishodište. Poželjno je relativizovati razlike između dobitnika i gubitnika tranzicije, Srba koji brane svoj identitet i Crnogoraca kojima, uz poželjnu različitost i šarenilo drugih, uporno smeta identitet Srba. Između onih koji su razorili državnu zajednicu i onih koji su njen opstanak smatrali životnim i pitanjem časti. Između onih koji su zasipali kamenicama Cetinjski manastir i onih koji žive liturgijskim načinom života. Između vlasnika ,,Prve banke'' i čovjeka ispod donje granice siromaštva, kakvih je 45% na sjeveru Crne Gore, shodno izvještaju reprezentativne komisije Ujedinjenih nacija. Između kriminalne mistike Miločera i neasfaltiranih puteva u opozicionim uporištima u glavnom gradu. Bez ikakve političke filozofije: kada svak bude valorizovao svoje sposobnosti i znanje, koristio svoj novac koji ulaže u održiv državni sistem i kada Crna Gora ne bude regrutni centar organizovanog kriminala i mafije koja nadzire državu, biće bolje. Ako ćemo da se mirimo, pomirimo se snagom interesa i imaćemo stabilnu državu. Dok god sudbina nekoliko stotina hiljada ljudi zavisi od bioritma diktatora i onih sa kojima može da napravi kompromise, sreće nema. Brana tome su ojačani administrativni kapaciteti, zdrave institucije i zadovoljen realan interes svih građana i naroda.