Kinezima koji vole igre na sreću vratili klađenje na trkama

Kina ukida zabranu na klađenje na konjskim trkama koja je delovala više od pola veka. Od te odluke na dobitku će biti pre svega državni budžet, zajedno sa industrijom konjskih trka. Novu odluku radosno su dočekali i obični kineski građani koji su dobili dodatnu mogućnost da oprobaju sreću.

Tradiciju konjskih trka Kinezima su usadili Britanci sredinom 19. veka. Tridesetih godina dvadesetog veka Šangaj je mogao da se pohvali jednim od najvećih hipodroma na svetu. Zbog svojstvene ljubavi prema igrama na sreću, u zemlji je cvetala i kladionica. Ipak dolaskom na vlast KPK sve igre za novac, uključujući i klađenje na trkama, bile su proglašene amoralnim kapitalističkim ponašanjem i zabranjene. Ipak, same konjske trke su ostale, pri tome svake godine konjički sport u Kini postaje sve popularniji.

Kako smatra Stiv Vajt iz kluba Nine Dragons Hill Polo Club , Kinezi se duboko zanimaju za konje, čak dublje nego američki kauboji. Između ostalog, u mnogome zanimanje za konje i trke još je i stvar mode. Poslednjih godina konjički sport je postao moderna zabava kineskih novih bogataša koji su se umorili od golfa.

Prema podacima Kineske asocijacije konjičke industrije China Horse Industry Association , još pre tri decenije zemlja nije ništa znala o konjičkom sportu. Sada na granu vezanu za uzgoj konja i konjički sport radi oko pola miliona ljudi, a po čitavoj Kini ima preko 300 konjičkih klubova, 25 hipodroma i više od deset džokej-klubova. Oni doprinose razvoju konjičkog sporta i utvrđuju pravila održavanja tačmičenja. Jedan od poslednjih takvih klubova je otvoren u septembru pod porkoviteljstvom nekoliko državnih organizacija – China Jockey Club . Prema podacima britanskog Telegrafa, svetski ambasador ove organizacije postao je striji unuk britanske kraljice Piter Filips.

Nekada su lokalne kineske vlasti preduzimale pokušaje da vrate praksu klađenja na konjičkim trkama. Ali čitav sistem nije bio do kraja zakonodavno regulisan. Tako da do danas klađenje je bilo polulegalno. 2005. Godine vlasti Pekinga su pripredile kampanje presecanja igara na sreću na hipodromu. Ponovna zabrana klađenja dovela je tada do žalosnih posledica. Jedan od konjičkih klubova prestonice je uspavao skoro 600 konja, pozivajući se na to da bez sredstava navijača koji vole da se klade životinje ne mogu da se prehrane.

Na kraju svih poslednjih godina Kinezi koji obožavaju igre na sreću, putovali su na trke u Hongkong i Makao, gde je klađenje dozvoljeno. Prema podacima lista Telegraf, 2010. godine iz Kine je otišlo preko trilion juana, koje su Kinezi potrošili na igre na sreću. Na kijevske igrače su orijentisana i kazina u pograničnim regionima Vijetnama, Laosa, Mjanmara. Čak u kazinu Astorija Klab – kockarskog letovališta na periferiji kazahstanskog grada Alma-Ate, postoje materijali o pravilima igre i ponašanja na kineskom jeziku.

Zanimljivo je da ovog meseca, prema podacima kineskog internet-resursa, nameru da ozakoni klađenje na konjskim trkama izjavio je ministar kulture susedne Mongolije, koji nije krio da je inicijativa usmerena uglavnom na bogate Kineze.

Prema prognozama PricewaterhousCoopers , obim zvanične kockarske industrije u čitavom regionu Tihog okeana već 2015. godine će dostići 80 milijardi dolara. Veći deo zarade prave Kinezi sa kontinenta, ali zbog zabrane da igraju za novac (u Kini su dozvoljena samo dva vida nacionalne lutrije) prihodi idu mimo kineske blagajne.

Pre tri godine eksperti industrije igara na sreću su izračunali da legalizacija klađenja za hipodromima može da donese blagajni do 6 milijardi dolara od poreza. Pored toga, to otvara nova radna mesta, uz to označiće kraj nezakonitim igrama za novac. I pozivi da vlast ukine zabranu koju je uveo Mao konačno su uslišeni. Kako bi sačuvale obraz, vlasti su rešile da prvo vrše klađenje u vidu lutrije. A nagrade srećnici neće dobijati u novcu, već u vrednim poklonima.

Natalija Portjakova,