Sir kao istorijska ličnost

Jedinstvenu knjigu su izdali u Altajskoj pokrajini.  Stvar nije u njenom sadržaju, mada je on dovoljno interesantan, već u tehnologiji  pripreme ovog izdanja. Knjiga, nemojte se čuditi, miriše na… sir marke Sovjetski. Upravo ta vrsta je najbliža altajskim proizvođačima sira.

Pri štampanju knjige su  altajski grafičari iskoristili tehnologiju dezodoriranja, koja je dobro poznata izdavačima skupih časopisa. Međutim, ako obožavaoci dezodoriraju strane skupim parfemima, altajski majstori, uz pomoć Sibirskog naučno-istraživačkog instituta za proizvodnju sira, dodali su knjizi miris omiljene namirnice.

Znate li koliko je star sir? Otprilike toliko, koliko i hleb – 7 hiljada godina. Arheolozi pretpostavljaju da su ljudi znali da proizvode sir u epohu neolita. Postojbina sira je Bliski Istok, otkrili su način njegove proizvodnje nomadi, koji su tražeći pašnjake, prenosili  usireno i osušeno na suncu mleko na velika rastojanja. U staro doba je bio poznat sir sa gračkog ostrva Demos, njega su izvozili u Rim, gde je on bio ukras gozbe. U Engleskoj prvi recepi pripreme sira datira iz 1390. godine, a u Rusiji sir je poznat  od doba vladavine Petra Prvog. Inače su ga donosili iz Holandije. Prvu sirarnicu su sagradili u svom posedu knezovi Meščerski.

U 19. veku Rusija je proizvodila već oko sto vrsta sira i izvozila ga. Danas se prodaje možda i ne sto vrsta, ali ipak mnogo. Za sve ukuse. Najpopularniji  su švajcarski, holandski, čeder, rokfor, kostromski, pošehonski, edam i onaj, na koji miriše jedinstveno izdanje – sovjetski. Znate li kako se zove knjiga? Njegovo veličanstvo sir. Tekst obuhvata slabo poznate činjenice iz istorijata sira, pravila njegovog čuvanja i degustacije sira, recepte jela, kao i aforizme o siru, mišljenje poznatih ljudi, odlomke iz dela  klasika  svetske književnosti, poslovice, uzrečice različitih naroda, stihove, bajke, basne, viceve.