Porodični fakulteti u RS

 Tako su se svi raspisali o državnim fakultetima koji su praktično u svojini nekoliko porodica pri čemu katedre prelaze sa očeva na djecu u formi rođendanskog poklona. Nema mjesta čuđenju kao što nema mjesta ni očekivanjima da u teško oboljeljelom i moralno srozanom društvu bilo šta može ostati zdravo ako ne raste pod staklenim zvonom u sterilnim uslovima. Vladini mediji u suštini spinuju javnost kao uvertiru u izbor rektora Univerziteta u Banjaluci jer je na to mjesto namignuo veći miljenik vlasti nego što je to dvomandatni rektor Stanko Stanić koji se bezbrižno baškari u rektorskoj fotelji još od 2006 godine. To je onaj isti Stanić koji je na talasu rušenja ustavnog poretka Srpske bio, zajedno sa Markom Pavićem, desna ruka Biljane Plavšić. No, Stanić zavređuje smjenu zbog užasavajućih rezultata koje ostavlja iza svoje šestogodišnje vladavine. To vrijeme ostaće upamćeno po mnogo čemu, ali prije svega po procesima srozavanja akademskog morala i privatizacije državnih obrazovnih institucija. Oličenje tog ništavila je upravo fakultet sa koga je Stanić došao za rektora, ali je na mjestu dekana ostavio svog pašenoga dr Kondić Novaka koji je, da sve bude u familiji, na istom fakultetu dodijelio zvanje i zaposlio svog sina. Ali, Ekonomski fakultet u Banjaluci ne funkcioniše kao d.o.o „Kondić i Stanić“ nego kao akcionarsko društvo u kome znatne akcije drže i druge familije. Tako je Dragan Mikerević, iako ima problem da formuliše prostoproširenu rečenicu, za svoga nasljednika na istom predmetu zaposlio sopstvenog sinčića iako se to kosi sa međunarodnim računovodstvenim i obrazovnim standardima. Uz pomenute perjanice tu je i dinastija Todorović, komada dva, iako je u izgledu da se i drugi Todorovićev sin uhljebi baš u toj javnoj i, da bruka bude veća, obrazovnoj instituciji. Ništa od ovoga nije se desilo preko noći već u procesima pod pokroviteljstvom Stanka Stanića uz sasluženje ostatka bratstva. Tako se desilo da, iako Ekonomski fakultet nikada nije bio predmet privatizacije, bude zauzet bez marke i bez ijednog daška otpora, izuzme li se skupo plaćena demonstracija morala pokojnog profesora Kravarušića i javno alarmiranje profesora Ćelića. Po ugledu na ekonomsku elitu sličnog posla su se latili i na dugim fakultetima svi koji su prepoznali ovo vrijeme amoralnosti kao pravi trenutak za „naučno“ napredovanje. Zato i slika naše ekonomije kao u ogledalu odgovara slici fakulteta na kome rade ekonomski eksperti sve sa svojom dječurlijom. A na vrhu piramide sjedi neobaviješteni ministar koji o tome, kao i o mnogo čemu drugom, nema pojma.