Građanska pobuna protiv Mile Radišića i Dragoljuba Davidovića

Nakon što su sistematski uništili ovaj grad kao industrijski centar, nakon što su obavili likvidacije i rasprodaje firmi koje su imale regionalni značaj u becsijenje, nakon što su pogasili na hiljade radnih mjesta, aktuelna vlast dovršava proces devastacije demonstrirajući vandalizam u sferi urbanističkog uređenja. Sistemski uništavajući zelene gradske površine mjenjajući im namjenu zarad izgradnje betonskih sadržaja, betonirajući čak i Park Petra Kočića Dragoljub Davidović je, najzad, uspio da trajno eliminiše vjekovni epitet Banjaluke kao oaze zelenila i kultivisane prirode. Dosljedno se držeći tog koncepta, SNSD-ova gradska vlast, u udruženom poduhvatu sa partijskim kadrovima sa viših nivoa , završni udarac gradu označila je ograđivanjem skoro 30 000 kvadrata zelene površine između stare zgrade Vlade i Medicinske elektronike. Na toj posljednjoj zelenoj oazi u centru grada, izuzme li se Park Mladena Stojanovića, namjerili su da podignu dvadeset betonskih spratova sa neizbježnim šoping molom, i tako definitivno postave spomenik sopstvenom neznanju, primitivizmu i nezajažljivosti. Upravo to je bio glavni motiv koji je aktivirao građansku pobunu manifestovanu spontanim okupljanjem ljudi u parku koji treba da se pretvori u neboder. Slučaj sudbine ovog gradskog prostora sveobuhvatna je ilustracija ukupne slike društva u Srbskoj, jer nesporno pokazuje koliko smo duboko posrnuli kada su nam pritvorenici Specijalnog tužilaštva glavni investitor. Mile Radišić, jedan od osumnjičenih i procesuiranih u aferi sa malverzacijama akcijama Medicinske elektronike, i pored priznanja prvooptuženog, nepravosnažno je oslobođen, a upravo on je sporni gradski park uknjižio na svoje ime uz obilnu pomoć Dragoljuba Davidovića i njegovih službi. To je činjenica koja govori u prilog tezi da je i pravosuđe u Srbskoj privatizovano zašto će ministar Džerald Selman biti i nagrađen avanzovanjem na mjesto predsjednika Ustavnog suda. I na kraju, sve je verifikovano dozvolom koju je izdalo ministarstvo za građevinarstvo i uz to ekologiju iako je i laičkom golom oku vidljivo da je riječ o urbanističkom surogatu do nivoa nakaznosti i rugla. Očigledno, likvidacija Milana Vukelića, nikada rasvjetljena, nije bila dovoljna cijena da bi institucije društva blokirale razorno funkcionisanje otuđenih centara svemoći koji su i RS i Banjaluku uknjižili kao privatno vlasništvo.