Đeneral Draža: Oklevetani Heroj! (Video)

 Nedavno je u nas izašla knjiga poznatog otkrivaoca istine o Titu, Pere Simića, “Draža – smrt duža od života“ (Beograd, 2012). Simićeva knjiga, naravno, pati od izvesnih slabosti prethodne istoriografije o Draži (o tim slabostima je pisao Miloslav Samardžić, najagilniji istoričar ravnogorstva u nas, na sajtu „Pogleda“). Pa ipak, knjiga vredi kao prodor novih saznanja o našem heroju, nastavljaču srbskih oslobodilačkih tradicija i najoklevetanijem Srbiju 20. veka, u „mejnstrim“ izdavaštvo (s obzirom da je izdavač knjige „Službeni glasnik“).Iz Simićeve knjige saznajemo štošta, počev od činjenice da je hrvatski ban Šubašić, koji je Titu predao vlast nad nama, bio sovjetski agent od 1942, do načina na koji su komunisti montirali fotografije o četničkoj „kolaboraciji“ s Nemcima. Uz knjigu ide i disk sa zvučnim zapisom sa suđenja Mihailoviću: potresno je čuti glas čoveka koga su ubili i uklonili tako da mu se ne zna groba ni mramora. „Glasovi mrtvih, to nisu mrtvi glasovi“, rekao bi pesnik Ivan V. Lalić. 

Kvisling?

Glavna optužba svih tito-komunista u nas, upućena na račun đenerala Dragoljuba Mihailovića, ministra vojnog u Vladi Kraljevine Jugoslavije, koja je bila naša država i jedna od saveznica u borbi protiv Sila osovine, jeste da je on, navodno, bio „kvisling“ (Vidkun Kvisling je bio Norvežanin koji je smatrao da Norveška treba da se ujedini sa Hitlerovom Nemačkom, jer su i Norvežani, potomci Vikinga, nadljudi arijevske rase; Kvisling je hitlerovce pustio u Norvešku, i bio ne njihov saradnik, nego njihov saveznik i obožavalac). Ova ordinarna glupost već decenijama se nameće kao nepobitna istina, i navode je svi sledbenici zagorskog bravara, samozvanog „maršala“, čija je partija 1928. godine u Drezdenu, na svom kongresu, donela odluku o razbijanju Jugoslavije kao tvorevine „velikosrbske buržoazije“ (KP Jugoslavije je, na toj liniji, podržala, u svom listu „Proleter“, ustaški ustanak u Lici). 

Vođa onih koji Dražu nazivaju „kvislingom“ bio je podoficir u „Vražjoj diviziji“ Stjepana Sarkotića, koja je, 1915, počinila neviđene pokolje u Mačvi; bio je likvidator NKVDa u građanskom ratu u Španiji, kao i denuncijator uglednih jugoslovenskih komunista, koji su, a među njima i Kosta Novaković i Filip Filipović, posle Titovih dostava bili pobijeni od strane Staljinovog režima (o čemu više u knjizi „Tito-tajna veka“ Pere Simića, koja je, u Službenom glasniku, doživela više izdanja). Titovi partizani su, u slučaju da se angloamerički saveznici iskrcaju na Jadranu, nudili saradnju Nemcima, o čemu su, marta meseca 1943. godine, u ustaškom Zagrebu, s predstavnicima Vermahta pregovarali Koča Popović, Milovan Đilas i Vladimir Velebit (više u knjizi Miša Lekovića, „Martovski pregovori“, objavljenoj u Beogradu 1983). Da i ne govorimo o činjenici da je Tito borbu protiv legalne Jugoslovenske vojske stavljao u prvi plan svog vojnog delovanja.

Heroj antinacističke borbe

Đeneral Mihailović bio je herojski oficir srbske vojske u Prvom svetskom ratu, a pre rata je nekoliko puta bio kažnjavan zbog izražavanja svog pozitivnog stava prema sovjetskoj Rusiji, kao i protivljenja pristupanju Jugoslavije Trojnom paktu. Za vreme Drugog svetskog rata, nacisti su njegovu glavu ucenili sa 100 hiljada rajhsmaraka u zlatu, a smatrali su ga svojim ključnim neprijateljem. Naređujući da se krene u uništavanje i razoružavanje četničkih snaga D. Mihailovića, general Aleksandra fon Ler 31. marta 1943. naziva Mihailovića „dušom pokreta otpora u Srbiji“, a istog dana general Alfred Jodl u ime Vrhovne komande Vermahta naređuje: „Nakon uništenja Titove komunističke države, treba pristupiti uništenju i oružanih snaga nacionalnog srbstva pod komandom D. Mihailovića, da bi se obezbedila pozadina u slučaju neprijateljskog iskrcavanja na Balkanu“. Nemački general Rudolf Liters je, maja 1943. godine, Četvrtom puku divizije „Bradenburg“ izdao naredbu: „Glavni cilj puka ostaje hvatanje osobe i štaba Draže Mihailovića, te zaplena njegove arhive“. 

Hitlerov izaslanik na Balkanu, Herman Nojbaher, u svojoj knjizi „Specijalni zadatak: Balkan“ (Beograd, 2004) jasno kaže da je Draža bio „slavan junak srbskog otpora, koji se sa svojim četnicima vratio staroj balkanskoj tradiciji i time spasao čast nacije“, pri čemu se „uzdržavao od svih pregovora s Nemcima i ostao veran saveznicima“. 

Zato je i dobio posmrtno odlikovanje američkog predsednika Trumana, Legiju za zasluge – glavni komandant: „General Mihailović odlikovao se izvanrednim držanjem. Kao vrhovni komandant Jugoslovenske vojske i kao ministar vojni, organizovao je i vodio važne snage otpora protiv neprijatelja koji je okupirao Jugoslaviju. Kroz neustrašive napore njegovih trupa, mnogo američkih vazduhopolovaca bilo je spaseno i vraćeno pod savezničku kontrolu. General Mihailović sa njegovim snagama, iako nije imao potrebnmo snabdevanje, vodio je borbu pod krajnjim teškoćama i doprineo materijalno savezničkoj stvari i konačnoj saveničkoj pobedi“. Da i ne govorimo da je isto takvo mišljenje o svom školskom drugu imao i slavni Šarl de Gol...

Naravno da domaćim titoistima sve ovo ništa ne znači. Pa ipak, da citiramo omiljenog im dželata srbskog naroda, Slobodana Penezića Krcuna, koji je, u leto 1961. godine, pravniku Milivoju Draškoviću rekao sledeće: „Postoje dve teze o ulozi Mihailovića koje se ne mogu izmiriti. Po jednoj, Draža je, prosto uzeto, bio kvisling i tu više nama šta da se doda. Po drugom mišljenju, koje i ja delim, Draža je bio vođa kontrarevolucije, a mi smo izvodili revoluciju. Draža je mrzeo Nemce kao i ja!“

Ruski i srbski 17. jul

Nije nimalo slučajno da je đeneral Mihailović streljan, sa drugim monarhistima osuđenim na procesu koji su titoboljševici montirali, u noći između 16. i 17. jula 1946. godine, u istoj noći kada su Lenjinovi boljševici, u Ipatijevskom domu na Uralu, streljali Svete Carske Mučenike Romanove: cara Nikolaja Drugog, velikog srbskog zaštitnika, caricu Aleksandru, carevića Alekseja, carevne Olgu, Tatjanu, Mariju i Anastasiju i njihove odane pomoćnike. Draža je ubijen umesto kralja Petra Drugog Karađorđevića, koji je bio nedostupan Titovim dželatima; ubijen je simbolično, da bi bila uništena vertikala tri najveće vrednosti srbskog naroda, koje su, po Vladiki Nikolaju, Bog, Kralj i Dom. 

Careubistvo ili ubistvo kralja je simbolički ekvivalent bogoubistva: od tog časa, počinje izgradnja bezbožnog sveta, u kome je, kako reče Dostojevski, sve dozvoljeno: od razbijanja atomskog jezgra do rata protiv Bogom darovanog temelja života: gena. Revolucija je samo spolja gledano društveni prevrat; ona je, na prvom mestu, luciferijanski ustanak protiv Boga Živoga, i svi koji su bili pod komunizmom to su, na svojoj koži, osetili. 

I car Nikolaj i đeneral Draža bili su plemeniti borci za Božji poredak u svetu, i zato ih nisu samo ubijali tako da im se ni grob ne zna (posmrti ostaci Carskih Mučenika uništeni su, a đeneralovog tela i dalje nigde nema): njih su, decenijama, klevetali i o njima lagali, da bi uklonili njihove likove sa obzorja ruske i srbske istorije...

Naravno, taj posao nije im uspeo: Car i njegovi su kanonizovani 2000. godine u hramu Hrista Spasitelja u Moskvi, a đeneral Draža je ponovo postao lik oko koga se okuplja mlada Srbadija, želeći da se vrati sebi i svome. Što se komunista i njihove uloge u istoriji Rusije tiče, Vladimir Putin ih je nedavno nazvao izdajnicima, što su oni bili i u istoriji našeg naroda: od Rankovića i Krcuna, preko Latinke Perović, do njihovih današnjih drugosrbijanskih iščadija, oni žive od izdavanja zavetnih vrednosti svetosavsko-vidovdanskih. Vreme prolazi, i svest o tome ko su komunisti biće sve jača, kao što će jačati i svest o tome da je đeneral Mihailović besmrtni vožd Trećeg srbskog ustanka.
 
Bog da mu dušu prosti, a nama da daruje da ostanemo na putu srbske slobode!