Srbski navijači se izjasnili koji uzor ih nadahnjuje

Još od vremena postojanja jugoslovenske države krajem 20-og veka, fudbalski stadioni i druga masovna sportska okupljanja su često služila kao lakmus papir na kome se ocrtavalo dubinsko raspoloženje naroda, a neretko su poruke koje su upućivali navijači predstavljali prave putokaze u kojim okvirima će se kretati narodno raspoloženje u budućnosti.

To je pogotovo uvek bio slučaj sa osetljivim društvenim temama, koje su na neki način bile svesno potiskivane u javnosti. Nešto slično se dešava i ovih dana, kada možemo primetiti među srbskim navijačima fini senzibilitet za dešavanja na Krimu, ali očevidno da slični procesi postoje i u Rusiji, s obzirom da je i na tamošnjim stadionima viđena jednaka osećajnost za srpske probleme.

Najnoviji primer za to je bila upravo protekla košarkaška utakmica u beogradskoj Areni, najvećoj sportskoj dvorani na Balkanu, u kojoj je uoči početka uzvratne utakmice četvrtfinalnog meča Lige Evrope između Crvene Zvezde i ukrajinskog Budiveljnika istaknuta ogromna ruska zastava, dugačka oko dvadeset metara, a istovremeno su domaći navijači na tribinama istakli pozamašni transparent ispisan na ruskom jeziku, na kome je pisalo „Slava Ukrajini, Rusiji i Srbiji“.



Osim toga, pomenuto širenje transparenta sa prijateljskom porukom bilo je praćeno skandiranjem Rusiji i posebno njenom šefu države Putinu, a da se nije radilo samo o usamljenom mišljenju uske grupe ljudi, već o izrazu kolektivnog osećanja, potvrdila je činjenica da je čitava Arena, koja je bila rekordno popunjena, dočekala ovaj gest navijača sa burnim aplauzima odobravanja. Takođe, simetrične izraze razumevanja za aktuelnu situaciju na ovim prostorima pokazali su i navijači ruskog fudbalskog kluba Zenit iz Sankt Peterburga, koji su se na identičan način javno podsetili na godišnjicu agresije NATO pakta, tako što su istakli pisanu poruku koja je glasila „Kosovo je Srbija – 24. 03. 1999.“, posle čega je usledilo jednodušno skandiranje čitavog stadiona sa istom porukom. Prema tome, u uslovima prilično kontrolisanog medijskog prostora u Srbiji, spontane reakcije publike na sportskim okupljanjima, poput navedenog aplauza i uzvikivanja u beogradskoj Areni, predstavljaju retku mogućnost preciznog definisanja istinskog narodnog raspoloženja.

Takvi masovni skupovi, poput protekle Zvezdine utakmice sa košarkaškim timom iz Ukrajine, pokazali su da bi čak i u slučaju da se Srbija eventualno pod zapadnim pritiscima svrsta na stranu kritičara Rusije povodom Krima, barem navijači na tribinama ukazali šta zaista osećaju. I na kraju krajeva – na kojoj strani sveta vide uzor koji ih nadahnjuje.

Ratko Paić,