Ivašov: Izlazak Turske iz američkog kola bio bi unosan za Evropu, Bliski Istok, Kinu i Rusiju

„Izlazak Turske iz američkog kola, bio bi unosan i za Evropu, i Bliski Istok, i Kinu, i naravno Rusiju,“ izjavio je general Leonid Ivašov u intervju vojnom analitičaru Viktoru Baranecu za Komsomolsku pravdu.

General Ivašov dodao je takođe da „Viševjekovna istorija rusko-tursko odnosa, govori prije o neprijateljstvu Turaka – Osmanilija prema našoj zemlji, nego o međusobnim simpatijama. To je potrebno zapamititi. Turska nije običan partner, i nije saveznik. Zbog toga prilikom uspostavljanja odnosa sa Turskom treba sprovesti snažnu analizu i geopolitičku prognozu razvoja odnosa sa Turskom,“ kao i da „Moskva ne smije da ne iskoristi šansu da sebe pozicionira kao geopolitičkog centra Evroazije. Uspostavljanje odnosa sa Iranom, Egiptom, obnavljanje državnosti u Siriji, sve je to potrebno izbalansirati sa turskim apetitima. Nama je potrebno uvesti Ankaru u proces formiranja stabilnog i bezbjednog regiona.“

Osnovna tema intervjua, čiji prevod portal IN4S prenosi u cjelini predstavlja otopljavanje odnosa Rusije i Turske, nakon neuspjelog pokušaja državnog udara u Turskoj.

• Leonide Grigorjeviču kakva se to “zagonetna metamorofoza“ dogodila u rusko-turskim odnosima?

- Da bi shvatili razloge takvog naglog zaokreta Erdogana na stranu Rusije, potrebno je kratko proanalizirati politiku turske elite tokom poslednjih nekoliko godina. Erdogan je bio sprovodilac i istovremeno zatočenik američke avanture na Bliskom Istoku i Evropi. Početni cilj naftnog i finansijskog kapitala SAD bio je izazvati geopolitičku tragediju na na Bliskom Istoku, sa ciljem da Evropu i Aziju dovedu u zavisnost od bliskoistočne nafte, koju kontrolišu američke kompanije i sateliti poput Saudijske Arabije i Katara.

Za Bliski Istok bila je spremna uloga “regiona haosa“ i izvora terora, iz koga bi destabilizacija bila usmjerena ka Evropi, Aziji i Rusiji. Za to je bilo potrebno uništiti režime koji su imali dobre odnose sa Rusijom, Kinom i Evropom. To su Irak, Libija i Sirija, kao i oni koji su pokušali osloboditi Egipat od američkog tutorstva pri Hosni Mubarakom. Dodao bih još Iran, koji je postigao geopolitičku moć da se suprostavi politikama SAD i Izraela.

• Kakvu je ulogu igrala Turska u planovima SAD?

- Vodeću. Ne treba zaboraviti da je Ankara kao član NATO imala u dometu Kavakaz, ruski jug, crnomorski basen i kontrolisala moreuze. Upravo sa teritorije Turske kretale su operacije protiv Sirije, usmjerene protiv kurdskih pokreta. Kroz Tursku u Evropu su stigli milioni izbjeglica. Erdogan je “dobrovoljno“ sprovodio američke ciljeve. I takva politika dovela je Tursku u izolaciju. Umjesto proklamovane Erdoganove i Davutogluove politike “nula problema sa susjedima“, Ankara je na svim strateškim usmjerenjima suočila kompleksne probleme.

Vremenom su čak i Amerikanci počeli na Erdogana gledati kao na “iskorišćeni“ materijal. Za svaki slučaj dali su utočište lideru lideru vojne i vjerske opozicije, Fetulahu Gulenu.

Uvidjevši situaciju Erdogan je pokušao da nađe puteve normalizacije odnosa sa Rusijom. Čim je pokazao spremnost na izvinjenje za rušenje aviona SU-24, na istambulskom aerodromu dogodio se teroristički napada, koji po političkoj pozadini ne mogu biti odgovorni Kurdi, ili ISIL. To je bila uvertira za državni udar, koji je uslijedio poslije odluke Erdogana o približavanju Rusiji. Danas je turskom lideru savršeno jasno ko je stojao iza državnog udara, kako što mu je jasno da iz zemlje nije imao kuda pobjeći, osim u Rusiju. U tome leže razlozi zaokreta prema našoj zemlji.

• Ali zašto je Erdoganu bilo potrebno ići na konfrontaciju sa Rusijom i oboriti ruski avion? Ja ne vjerujem, da je pilot turskog lovca samo riješio oboriti SU-24. Takođe bivši premijer Davutoglu uoči susreta Erdogana sa Putinom, pokušao je javno abolirati predsjednika Turske i svu odgovornost za rušenje aviona uzeti na sebe. Mnogo je toga nejasnog…

- Viktore Nikolaeviču ja i vi smo mnogo godina proveli u centralnom aparatu Ministarstva odbrane i znamo poredak donošenja odgovarajućih odluka.

• Uzmimo primjer rušenja južnokorejskog Boinga (1983 godina). Tada je odluka donijeta gotovo na nivou glavnog komandanta, i poslije je bio smijenjen načelnik generalštaba maršal Ogarakov.

- Upravo tako. To je bilo javno političko rešenje, tim prije što je Turska članica NATO. Ako bi Rusija odgovorila vojnim mjerama, sve članice NATO bile bi prinuđene objaviti rat Rusiji. Mi znamo ko vodi glavnu riječ u NATO-u, ko naručuje revolucije, prevrate i velike bombaške napade. To nije Obama, to je krupni transnacionalni kapital, prije svega američki. Potpuno je očigledno da su događaji u Rusiji i Siriji, pogoršavanje odnosa Turske i Rusije karike u jednom lancu.

• Ili možda etapi jedne operacije, jednog geopolitičkog plana?

- Potpuno ste u pravu. To je jedan geopolitički projekat po kome Rusiji treba gurnuti u oružani sukob sa Evropom, Turskom, bilo kim što bi zaustavili njeno uzdizanje, vratiti kontrolu nad Evroazijom, ukloniti svoje ekonomske konkurente, rasturiti EU i zaustaviti razvoj Kine.

• Ali zašto je Rusija postala glavna meta američkog djelovanja?

- Ovdje je ponovo “odgovorna“ geopolitika. Ruska nacionalna elita sebe je pozicionirala centrom Evroazije, sakuplja sovjetsko nasleđe, vraća se svojoj istorijskoj tradiciji, približila pravoslavlje umjerenom islamu, dosljedno odbija zapadne vrijednosti. I čak su u Turskoj stali osjećati da je pravoslavlje značajno bliže islamu nego vrijednosti Zapada. U HHI vijeku Evroazija postaće samostalni subjekt svjetskog političkog procesa. Morate priznati da je Rusija zajedno sa Kinom, izgurala SAD sa prostora Evroazije…

• Evroaziju je gospodin Bžežinski označio kao nagradu za pobjedu u Hladnom ratu.

- Da, ova nagrada im izmiče iz ruku, osim Rusije kao preteče, pokrenut je proces reorganizacije svijeta: Evroazijske unija, Šangajska inicijativa, BRIKS. A sada Turska razmišlja o uključivanju u sve ovo. U EU je hiljadu godina neće uzeti, dakle ostanak u NATO-u Ankari nije naročito bitan. Štaviše u NATO bazi Inddžirlik organizovan je vojni udar protiv Erodgana. Za SAD izlazak Turske iz organizacije NATO, bio bi početak rušenja alijanse. U NATO-u turska vojska predstavlja osnovnu pješadijsku silu, topovsko meso, u slučaju ratova sa SSSR i Rusijom. To su bili razlozi pokušaja svrgavanja Erdogana i dovođenje na vlast u Turskoj proameričke vojne hunte.

• Leonide Grigorijeviču, na osnovu kazanog, da li je gušenje prevrata u Turskoj, pozitivno ne samo Erdoganu, već i Rusiji?

- Prvo, Viktore Nikolaeviču pokušaj prevrata je operacija specijalnih službi i turskog generalštaba. Ja i vi odlično znamo što bilo koja operacija, podrazumijeva nekoliko varijanti, iako ne uspije jedna, pristupa se drugoj. Takođe potrebno je i oprevdati dodijeljeni novac. Stoga, moguće je da u Turskoj slijedi obojena revolucija, ili fizičko uklanjanje turskog predsjednika. Ozbiljan lov na Erdogana se i sada vodi. Drugo, izlazak Turske iz američkog kola, bio bi unosan i za Evropu, i Bliski Istok, i Kinu, i naravno Rusiju.

• A kako će izgledati moralna strana rusko-turskog približavanja? Turci su na zaboli nož u leđa, a mi sada opraštamo? I opet uspostavljamo prijateljske odnose? Međutim, da li je moguće očekivati ponovo udarac u leđa od strane Erdogana?

- Vikotre Nikolaeviču, kod mene takođe postoji antiturski sindrom, ja takođe ne bih bio saglasan sa brzim oprostom za zločin Ankare. Čak u periodu procvjetanja međusobnih prijateljskih odnosa, Turska je vodila antirusku politiku na Bliskom Istoku, Kavakazu, Centralnoj Aziji, Krimu i snažila svoje vojne potencijale na Crnom moru. Viševjekovna istorija rusko-tursko odnosa, govore prije o neprijateljstvu Turaka – Osmanilija prema našoj zemlji, nego o međusobnim simpatijama. To je potrebno zapamititi. Turska nije običan partner, i nije saveznik. Zbog toga prilikom uspostavljanja odnosa sa Turskom treba sprovesti snažnu analizu i geopolitičku prognozu razvoja odnosa sa Turskom. Treba shvatiti, da geopolitika ne misli o kratkoročnim koristima.

Početak HHI vijeka obilježava “zalazak“ epohe zapada i izlaskom na arenu civilizacija Istoka. Ovo je prirodni geopolitički proces i njega ništa neće zaustaviti. Međutim moguće ga je zakočiti, čto Zapad pokušava uraditi, kroz ratove, rušenja, krize. Turska je do sada igrala u kolu rušilačkih sila Zapada.

• Danas se Ankara premišlja. Bira – produžiti igrati na rušilačkoj strani, ili uzeti učešća u izgradnji novog svjetskog poretka.

- Zbog toga Moskva ne smije da ne iskoristi šansu da sebe pozicionira kao geopolitičkog centra Evroazije. Uspostavljanje odnosa sa Iranom, Egiptom, obnavljanje državnosti u Siriji, sve je to potrebno izbalansirati sa turskim apetitima. Nama je potrebno uvesti Ankaru u formiranju stabilnog i bezbjednog regiona, koji se nalazi na ruskim granicama. To se potizivno može odraziti i na prilike u Centralnoj Aziji, uključujući Avganistan, Kavkazu i Crnom moru. To može omogućiti izmjene u odnosima svjetskih sila.

Sa više pažnje treba graditi odnose Evrope, vremenom i sa Amerikom. Popravljanje odnosa Azerbejdžana i Jermenije, razmisliti o budućim odnosima sa Gruzijom. Stoga, igra sa Erdoganom je od neprocjenjive vrijednosti. Međutim diktirati danas uslove odnosa, treba da radi prije Moskva, nego Ankara.

IN4S

Čitajte više na Ruski vazdušni udari u Siriji - iz minuta u minut

Čitajte više na Ukrajina i Novorusija iz minuta u minut