Krim je Bangladeš-71

Jedan od prvih svetskih lidera kojima je ruski predsednik Vladimir Putin telefonirao posle potpisivanja sporazuma o ulasku Krima u sastav RF bio je indijski premijer Manmohan Sing. Kako se kaže u zvaničnom saopštenju MSP Indije, on se zahvalio Putinu na objašnjenju ruskog stava u vezi s nedavnim događajima u Ukrajini i „istakao je da se indijski stav po pitanjima jedinstva i teritorijalnog integriteta ne menja“.

Oprez u zvaničnom stavu Indije u vezi s ukrajinskom situacijom, između ostalog, i u vezi s vraćanjem Krima u sastav Rusije se lako može objasniti: to je i postojanje sopstvenih teritorijalnih problema (pre svega, kašmirskog) i to što će najkasnije do kraja maja vlada Manmohana Singa vratiti svoja ovlašćenja.

Relativno nedavni događaji u istoriji same Indije pokazuju da teritorijalni integritet uopšte nije baš toliko sveta krava i da ima situacija kad spoljašnje snage treba da se umešaju u razvoj događaja u drugoj zemlji.

Dodatni faktor za držanje po strani indijskog društva i zvaničnih vlasti povodom događaja u Ukrajini jeste to što danas nijedna indijska informativna agencija nema svoje dopisnike u Moskvi (a da ne govorimo o Kijevu). Ima ih samo jedan veliki list - „Hindu“. Zbog toga se informacije u indijskim medijima uglavnom svode na prepisivanje vesti zapadnih informativnih agencija. Odavde potiče jednostrano obaveštavanje o događajima i isto takvo njihovo doživljavanje od strane indijskih čitalaca. Zbog toga indijski auditorijum smatra da je referendum na Krimu navodno održan pod cevima automata u uslovima ruske okupacije.

Međutim, pre 40 godina Indija nije bila tako oprezna kad se radilo o sudbini celog naroda koji se našao u situaciji nalik na ovu u kojoj su se našli stanovnici Krima u jugoistočne Ukrajine. Radi se o događajima koji su se 1971. godine odigrali u Bangladešu (tada – Istočnom Pakistanu).

Tada su se državne granice prilikom podele nekadašnje Britanske Indije, kao i administrativne granice saveznih republika bivšeg SSSR (koje su postale državne posle 1991. godine) određivale veoma uslovno, nisu uzimane u obzir ekonomske, istorijsko-kulturne, jezičke i druge veze među stanovništvom. Zbog toga su u okviru jedne državne tvorevine – kako Pakistana po obrascu iz 1947-1971. godine, tako i Ukrajine – bili uključeni delovi koji istorijski nisu međusobno povezani. U oba slučaja je postojala, a u slučaju Ukrajine još uvek traje, jasna podela na Istok i Zapad. I jedan deo je na silu pokušao da liši drugi njegovog etničkog, jezičkog i kulturnog identiteta. Kad se stanovništvo Istočnog Pakistana pobunilo, indijska vlada se nije dugo kolebala i uvela je svoju vojsku u ovaj deo Pakistana.

Naravno, postoje i razlike između sadašnje situacije na Krimu i događaja iz 1971. godine u Bangladešu. Nove ukrajinske vlasti nisu primenile otvoreno nasilje protiv stanovništva Krima, nije bilo ni povećanja ruskog vojnog kontingenta na Krimu preko broja koji je određen sporazumom o baziranju Crnomorske flote. Bili su dovoljni odluka Saveta Federacije o mogućnosti vojnih dejstava van granica Rusije i želja Krimljana, jasno izražena na referendumu, da žele da se vrate u Rusiju.