U dolini Nila nađena svedočanstva drevnog međurasnog rata

Francuski naučnici, koji rade u saradnji sa Britanskim muzejem, istražili su desetine drevnih ljudskih kostura, nađenih na zapadnoj obali Nila, i došli do zaključka da je većina ljudi poginula od strela sa vrhom od kremena, piše The Independent.

Paleontološko groblje Džebel Sahaba je staro 13 hiljada godina. Njega je otkrio 1964. godine poznati američki arheolog Fred Vendorf. Međutim, tek sada su se uspeli istražiti ostaci, uz pomoć tehnologija 21. veka. Tokom poslednje dve godine antropolozi iz Bordoa su našli desetine neprimećenih ranije tragova uticaja na kosti poginulih (pre svega, lobanje) vrhova od strela izrađenih od kremena.

To omogućuje pretpostavku da je većina žrtava – muškaraca, žena i dece – ubijena od strane neprijateljskih strelaca, a zatim sahranjena od strane sunarodnika na groblju Džebel Sahaba. Štaviše, nova istraživanja svedoče da se do takvih ubistava dolazilo u toku više meseci, pa čak i godina – u toku dužeg prastarog rata, piše list.

Naučnici su otkrili da su svi poginuli spadali u istu etničku grupu, koja je živela južno od Sahare. Oni su bili preci savremenih crnoputih Afrikanaca. Mnogo je teže bilo odrediti njihove ubice, ali postojeći materijali omogućuju pretpostavku da su to bili ljudi sasvim druge rasne i etničke grupe – predstavnici levantijskih naroda, koji su živeli u Severnoj Africi, a koji su naseljavali osnovni deo Sredozemnomorskog sliva i bili Evropljani.

Te dve grupe, mada su obe bile deo naše vrste homo sapiens, po spoljašnjem izgledu su se bitno razlikovale jedna od druge. One su imale velike jezičke i kulturne razlike. Oni, koji su živeli južno od Sahare, imali su dugačke ekstremitete, kratka tela, zaobljena čela i široke noseve, dok su Levantijci imali kraće ekstremitete i pljosnata lica. Predstavnici obe grupe su bili žilavi i jake telesne građe, - iznosi to izdanje.

Kosturi Evropljana su bili nađeni i 300 kilometara južno od Džebel Sahabe. To svedoči da su oni poginuli u sukobima sa plemenima, koja su čuvala svoju teritoriju. Štaviše, period, kada su oni umrli, poznat je po jakom klimatskom opadanju, kada su se osušili mnogi izvori vode. Jedini pristupačni rezervoar vode je bila reka Nil.

Naučnici pretpostavljaju da su ljudi iz različitih etničkih grupa tada migrirali na obale velike reke, gde je nastala velika konkurencija za prirodne resurse. Tako je moglo da dođe do najvećeg od poznatih u drevnoj istoriji rasno-etničkog konflikta. Ti su materijali od velikog značaja – ne samo zato, što svedoče o prvom krupnom ratu u istoriji čovečanstva, već i zato, što je Džebel Sahaba u dolini Nila sve do sada najmasovnije groblje, citira The Independent Daniela Antuana, kuratora odelenja Drevnog Egipta i Sudana u Britanskom muzeju.