Konačno ispunjen austrougarski ultimatum!?

 Beograd – Kada se pogleda suština austrougarskog ultimatuma i savremena situacija u Srbiji, dobiju se zapanjujuća preklapanja…

Na jučerašnji dan teške 1914. godine, posle Sarajevskog atentata, Srbiji je stigao ultimatum Habzburške monarhije, koji je istorija ocenila kao ponižavajući, a na koji je Vlada Nikole Pašića odgovorila potvrdno u svim onim članovima koji se nisu ticali uzurpiranja suvereniteta Kraljevine Srbije. Ali koji su to delovi, i zašto su bitni danas?

Na kraju tekst ultimatuma, nalazi se deset tačaka:

1. Da zabrani svaku publikaciju, kojom se izaziva mržnja i prezrenje Monarhije i čija je opšta težnja upućena protiv teritorijalnog integriteta Austro-Ugarske.

2. Da odmah raspusti društvo zvano „Narodna odbrana“, da konfiskuje sva njegova sredstva za propagandu i da isto tako postupi sa ostalim društvima i udruženjima u Srbiji, koja se bave propagandom protiv Austro-Ugarske monarhije. Kraljevska vlada preduzeće potrebne mere kako rasturena društva ne bi mogla da produže rad pod drugim imenom i u bilo kom drugom obliku.

3. Da izbaci bez odlaganja iz javne nastave u Srbiji, kako u pogledu nastavnog osoblja tako i u pogledu nastavnih sredstava, sve ono što služi ili bi moglo da posluži stvaranju propagande protiv Austro-Ugarske.

4. Da ukloni iz vojske i iz administracije uopšte sve oficire i činovnike krive za propagandu protivu Monarhije Austro-Ugarske, čija imena i dela Austro-Ugarska vlada zadržava sebi pravo da naknadno saopšti srbskoj vladi.

5. Da primi saradnju u Srbiji organa Carske Kraljevske vlade radi ugušivanja prevratničkog pokreta protiv teritorijalnog integriteta Austro-Ugarske monarhije.

6. Da otvori sudsku istragu nad onim pristalicama u zaveri od 15. juna 1914. god. koji se nalaze na teritoriji srbskoj; organi koje uputi Austro-Ugarska vlada uzeće učešća u ovoj istrazi.

7. Da odmah pritvori majora Voju Tankosića i lice pod imenom Milan Ciganović, službenika srpske države, koji su kompromitovani rezultatom sarajevske istrage.

8. Da spreči uspešnim merama učešće srbskih vlasti u protivzakonitom proturanju oružja i eksploziva preko granice; da otpusti i strogo kazni pogranične činovnike u Šapcu i Loznici, koji su krivi što su pomagali izvršioce sarajevskog zločina olakšavši im prelazak preko granice.

9. Da da obaveštenja Carskoj Kraljevskoj vladi o neopravdanim izjavama viših državnih činovnika, kako u Srbiji tako i na strani, koji se, mada su zauzimali zvaničan položaj, nisu uzdržavali da se posle atentata od 15. juna neprijateljski izražavaju u intervjuima o Austro-Ugarskoj.

10. Da bez odlaganja izvesti Carsku Kraljevsku vladu o izvršenju mera pomenutih u prednjim tačkama.

Šta imamo danas?

Ako uzmemo u obzir da je sledeći sličan ultimatum Srbiji stigao u Rambujeu, 1999. godine, i da umesto Austrougarske imamo NATO, dobijamo sledeće:

(Foto: Atlantski savez Srbije)

Po prvoj tački ultimatuma, u Srbiji su maksimalno prećutane, iako ne i zabranjene, sve publikacije u kojima se govori protiv NATO pakta… Koliko ste ih sreli na kioscima?

Po drugoj tački ultimatuma, u Srbiji se patriotske organizacije zabranjuju, ako ne mogu da se zabrane, onda se maksimalno prećutkuju.

Po trećoj tački ultimatuma, iz nastavnog programa se izbacuju patriotski sadržaji, iako ne tako brzo, kako bi Austrougarska (pardon, NATO), tražila.

Po tački četiri, iz Vojske su penzionisani, ili poslati u Hag svi bitniji oficiri koji su se borili u ratovima devedesetih godina.

Po tački pet, Srbijom vršljaju istražitelji Hakog tribunala, a ratni dnevnici, i vojna arhiva dostupni su svim stranim silama koje to zatraže, naravno, daleko od očiju javnosti.

Po tački šest, Srbija sarađuje sa Haškim tribunalom, loveći visoke oficire, od kojih su neki, poput generala Ratka Mladića, zaslužni što srbski narod nije ponovo zadesila tragedija poput one iz NDH.

Pod tačkom sedam, Srbija je pohapsila sva lica sa optužnica Haškog tribunala.

Pod tačkom osam, još je Miloševićeva vlast uvela embargo Republici Srbskoj.

Pod tačkom devet, osim oficira, uhapšeni su ili uklonjeni iz javnog života svi funkcioneri i političari, koji se protive evroatlantskom putu Srbije.

Pod tačkom deset, ne samo da naše vlasti redovno zvaničnim putem šalju raporte briselskim, vašingtonskim i drugim zvaničnicima, već po savete i lično idu u ambasade zapadnih zemalja.

Šta li ćemo moći da kažemo o ovoj državi kada se navrši 100 godina od početka Prvog svetskog rata!?