Znam ko mi je ubio porodicu

Navršilo se 12 godina otkako je Nikola Novaković u izbjegličkoj koloni stigao u Višegrad, te punih 15 godina od njegovog tamnovanja po kazamatima Armije RBiH i zločinačkih ubistava njegovih najbližih, supruge Milke, brata Ranka, snahe Obrenije i polusestre Rajke.Nikola je, inače, do izbijanja ratnih sukoba u BiH živio sa suprugom Milkom u naselju Gornja Breza, u brezanskoj opštini.Tada sam već bio penzionisan, a inače sam imao dva zanata, stolarski i električarski, tako da sam u vlastitoj kući imao stolarske mašine. I onda, iznenada, 10. jula 1992. godine u kuću dolaze uniformisani policajci Šabanović zvani Braco, i Dedić zvani Caco, koji su me sproveli u policijsku stanicu Breza, gdje me dočekao isljednik Dževahid Sokić - prisjeća se Novaković. Priča kako su ga do policijske stanice tukli, optužujući ga da je zadužen za likvidaciju muslimanske djece.

- Nakon što me isljednik Sokić optužio da krijem radio-stanicu i oružje, prisutni policajci su me bjesomično tukli puna dva sata, nakon čega su me odveli u stari rudnički magacin. Tu su nastavili da me tuku njih sedmorica, od kojih sam prepoznao Esa Bašića, Galiba Ramića i izvjesnog Šabića, zvanog Tarza, koji je kod mene završio elektrozanat. Odatle su me prebacili u drugu prostoriju sa 27 srpskih zarobljenika, a ubrzo potom u podrum "Elektroterme", gdje su uslovi bili još teži - priča Novaković.

Odatle ga, zajedno s Nenadom Jevrićem, 4. marta 1993. godine prebacuju u Zenicu gdje je, u montiranom procesu, osuđen na 18 mjeseci zatvora.

- Pošto sam još u Brezi bio registrovan od strane Međunarodnog crvenog krsta, u KPD Zenica nisam fizički maltretiran, mada je bilo verbalnih prijetnji. Ali, to nije bilo ništa prema saznanju o sudbini moje porodice. Tako su me predstavnici Međunarodnog crvenog krsta 17. juna 1993. godine obavijestili da su 8. aprila 1993. godine zvjerski likvidirani moja supruga Milka, brat Ranko, naša polusestra Rajka i Rankova supruga Obrenija - ističe Nikola.

Kako kaže, još za vrijeme rata, po dolasku iz zeničkog zatvora u Ilijaš, u oktobru 1993. godine, počeo je privatnu istragu o stradanju porodice.

- Prema pričanju nekoliko svjedoka, komšije Halid i Rešo Frljak naredile su im da se prije mraka okupe u staroj bratovoj kući, da bi iza pola noći upali i izvršili stravičan pokolj. Saznao sam još tada da su prave ubice mojih najbližih Ramo Bešlija, Malik Mešetović i Nusret Matoruga.

Izmasakrirana tijela njegovih najbližih zatim su prebacili u mrtvačnicu Doma zdravlja u Brezi, nakon čega je, kako kaže Novaković, uslijedila stravična medijska propaganda.

- Na njihova izmasakrirana tijela navukli su uniforme Armije BiH, da bi iste večeri na ratnoj TV Sarajevo bili prikazani "ekskluzivni" snimci uz prateću priču šta su četnici uradili od nevinih muslimanskih civila - priča Novaković.

Prema njegovim riječima, ratne muslimanske vlasti u Brezi su za ovo zvjersko četvorostruko ubistvo okrivile lokalnog kriminalca, izvjesnog Kovačevića, koji je za to osuđen na dvije godine zatvora.

- Sve informacije do kojih sam uspio doći negiraju da je to učinio Kovačević. Prave ubice su Bešlija, Mešetović i Matoruga. Njih ni ratna, a ni poslijeratna vlast u Brezi uopšte ne tereti i ne žele da pokrenu bilo kakvu istragu o tome, mada sam ja u više navrata davao brojne izjave, čak i haškim istražiocima. Tako oni mirno žive u Ilijašu - uz veliku dozu razočarenja priča Novaković.

Jedino što je Nikola Novaković uspio da, nakon ekshumacije 2000. godine, svoje najmilije sahrani na groblju u Sokocu, gdje im je podigao i spomenike.