Ulazak Crne Gore u članstvo Jadranske povelje

Ulazak Crne Gore u punopravno članstvo Jadranske povelje predstavlja čin nagrade od strane onih međunarodnih struktura, predvođenih odlazećom Bušovom administracijom, za politiku priznanja lažne države na teritoriji Srbije.

Aktuelnoj američkoj administraciji zbog ovog ,,ustupka'' crnogorskom marionetskom režimu - ni iz džepa, ni u džep, dok se Crna Gora polako približava nelegitimnom ulasku u NATO, suprotno stavu više od dvije trećine građana.

Patronat Sjedinjenih Američkih Država nad Jadranskom poveljom ne garantuje uspjeh jedne od najvažnijih regionalnih bezbjedonosnih inicijativa, ali, što se našeg društva tiče, predstavlja dokaz da se Crna Gora utapa u kvaziatlantsko balkansko sivilo. Nijedan od režima u susjedstvu, koji je aktivan u procesu apliciranja za ulazak u NATO, nema kapacitet odgovorne domaće i regionalne politike, iako slijepo prate strategiju tzv. ,,NATO sigurnosnog kišobrana''.

Nakon stravične agresije koju je Atlantska Alijansa izvršila nad Srbijom i Crnom Gorom, nakon Murina, nakon tovara bombi koje su istresene nad Danilovgradom, okolinom Podgorice i drugih gradova, nakon svih žrtvi ,,Milosrdnog anđela'', politika jednostranog ubrzanja integracije u NATO predstavlja vrhunac besmislenih poteza vlasti u Crnoj Gori.

Unutrašnje reforme Vojske Crne Gore, koje su hiljade njenih pripadnika ostavile vez elementarne egzistencije, pozitivnim cijeni samo Milan Roćen, šef propagandnog NATO štaba u Podgorici.

U društvu vladajućih političkih elita Hrvatske, Albanije i Makedonije, ministar Roćen i Vlada Mila Đukanovića nastaviće da daju, ne samo u okviru Jadranske povelje, puni doprinos diplomatskoj akciji legitimizacije lažne države Kosovo.

Bez obzira na trenutak prijema u Akcioni plan za članstvo (MAP), kada se vjerovatno neće uzimati u obzir nedostatak civilne kontrole nad oružanim snagama i netransparentnost budžetskih izdataka za Vojsku, Crna Gora će, definitvno, ostati zarobljen regionalni prostor koji ne vodi autonomnu politiku. I pored obećanja, uoči pokradenog referenduma o državno - pravnom statusu,  o dobrosusjedskim odnosima i, u najmanju ruku, regionalnoj neutralnosti, režim Mila Đukanovića nastavio je da u oblasti spoljne politike funkcioniše isključivo na principu povlačenja poteza na štetu državnih interesa Srbije.

Istovremeno, kontekst unutrašnjih društvenih odnosa u segmentu projektovanja i realizacije politike nacionalnog nesklada i divljeg ulaska u NATO, za svaku je osudu i ozbiljnu zabrinutost.