Nemačka: Pobuna protiv medijskih manipulacija

Ukrajinska kriza je snažno polarizovala nemačko društvo: istraživanja pokazuju da se, uprkos žestokoj medijskoj kampanji, većina građana stavlja na rusku stranu (izražavajući, pritom, otvoreni antiamerikanizam!) zahtevajući čak, u sadašnjim okolnostima, neizvodljiv poduhvat da Nemačka napusti zapadni savez i strateški se pozicionira „između Zapada i Rusije“

U najuticajnijem nemačkom političkom dnevniku, „Frankfurter algemajne cajtung“, osvanuo je 22. aprila veliki tekst o ukrajinskoj krizi pod neobičnim naslovom: „Kažite Merkelovoj da nećemo vaše tenkove“.

Tekst je zanimljiv kao mogući nagoveštaj zaokreta u interpretaciji ukrajinske drame, koja je gotovo pod konac ista u ovdašnjim, relevantnim i nadregionalnim medijima, bez obzira na njihov profil i orijentaciju.

Uporno gledanje na te događaje isključivo kroz vizuru „Majdana“, i prenebregavanje da se vidi, i saopšti, kakav je zlokobni mutljag proključao iz tog „majdana“, suočilo se s pravom pobunom čitalaca. Koristeći elektronska sredstva i društvene mreže, zasuli su redakcije žestokim kritikama na račun jednostranosti, površnosti, pristrasnosti i manipulacija.

Ako je neko u redakcijama, koje su bile zatečene žustrinom reakcija, za časak možda poverovao da je reč o „orkestriranoj kampanji“, morao se suočiti sa tvrdom i nepotkupljivom činjenicom: većina Nemaca, prema istraživanju Demoskopskog instituta „Infratest dimap“, stala je na rusku stranu i pokazala razumevanje za „Putinovu aneksiju Krima“.
 
Gorka nemačka tema: antiamerikanizam Gotovo histerični napadi na Putina, i njegova satanizacija, u jednom broju medija i od strane (mora se reći, prilično usamljenih) političara (najčešće je poređen s Hitlerom) pokazali su se kao kontraproduktivni. Usledilo je, za nemački medijski i politički svet, još neugodnije iznenađenje: u raspravama o ruskoj ulozi u ukrajinskoj krizi – a ta kriza polarizovala je nemačku javnost jače nego bilo koja druga tema nemačke politike! – oglasio se, nesputano i otvoreno, kao izraz raspoloženja velikog dela nemačkog stanovništva, snažni antiamerikanizam, dramatično pojačan famoznom aferom s totalnom, i globalnom, špijunažom američkih tajnih službi. Gorka tema u (prilično) poniznom držanju nemačkih zvaničnika prema Vašingtonu! Vašingtonski dopisnik „Špigla“ Sebastijan Fišer je s očiglednim iznenađenjem konstatovao da se u jednom delu nemačkog stanovništva „ukrajinsko-ruski konflikt“, iznenada pretvorio u – konflikt sa Sjedinjenim Američkim Državama. I ne samo to: zahuktala se rasprava o eventualnom novom političko-starteškom pozicioniranju Nemačke, s mogućim odvajanjem od zapadnog savezništva. Iako bi taj poduhvat, u sadašnjim okolnostima, bio neizvodljiv, ideja o novom pozicioniranju Nemačke je neočekivana i, u svakom slučaju, interesantna.

Kamen temeljac nemačke spoljne politike sve do sada bio je, inače, čvrst oslonac na Zapad. Prvi zapadnonemački kancelar Konrad Adenauer upravo se slavi zbog činjenice da je poraženoj zemlji, njenom zapadnom delu, obezbedio sklonište, i zaštitu, na zapadnoj strani.
 
Puška o nemačkom ramenu Bilo je u tome očigledno više interesa Vašingtona nego samog Bona. Naslućivao se, naime, Hladni rat i Amerikanci su (o)lako odbacili zavetno obećanje da više nikad neće dozvoliti da puška visi o nemačkom ramenu. Dozvolili su da se Nemci naoružaju, stvore moćnu armiju (pola miliona vojnika) da uđu u zapadnu vojnu alijansu i budu „grudobran“ (i prvi izgore) u slučaju ruskog (sovjetskog) napada.

Za Fišera je, kaže, u najmanju ruku, zbunjujuće da bi većina Nemaca sada, najednom, bila spremna da „stavi na dispoziciju“ zapadnu poziciju koja je Nemačkoj „donela slobodu, demokratiju i blagostanje“, sve ono za šta su drugi narodi morali u revolucijama da se izbore.

„Špiglovog“ dopisnika su, naime, iznenadili, i očigledno razočarali, rezultati (redovnog) istraživanja prve (javne) nemačke televizijske mreže (ARD) o političkim trendovima iz aprila ove godine: samo 45 odsto Nemaca vidi Nemačku (čvrsto) u zapadnom savezništvu, dok bi 49 procenata želelo da se njihova zemlja nađe na novoj, „središnjoj poziciji“, između Zapada i Rusije.