Prof. dr Mirjana Vlajisavljević: Zvijer dvoazbučja

Pravoslavna vjera i crkveni kalendar, uz to srbska ćirilica kao temelj nacionalne i religiozne pismenosti – bedem su koji pravoslavno hrišćanstvo, sô svijeta, čuva od evroatlantske urote. To su više nego dobro znali gordi zapadnjaci, predvodnici svjetske neokolonijalne geopolitike, kada su još prije više od vijek i po krenuli u podmukli proces rasrbljavanja Srba postepenim latinizovanjem (hr-vatizovanjem) srbskog jezika zavođenjem dvoazbučja. Njega je pratila prodaja, izdaja i predaja nacionalnog identiteta, u bescijenje, te gašenje srbskog državnog suvereniteta na uštrb jugoslovenstva, što je postalo doktrina vatikanske borbe protiv srbskog pravoslavlja. Gubljenje jezičkog samopoštovanja i izgrađenog jezičkog identiteta u današnjici, posebno u situaciji kad imamo više stotina hiljada nepismenih i polupismenih Srba u Srbiji, prati potiskivanje i postepeno otpadanje Srba pravoslavaca, tj. onih koji pravilno slave Boga, od svoje vjere, ali i vlastitog znakovnog pisma, ćirilice, što je proces koji najozbiljnije prijeti nacionalnom opstanku. Informativni rat koji se uz vojnu agresiju paralelno vodio za dominaciju prozapadne kulture na Balkanu, a u perspektivi i nad ostalim pravoslavnim zemljama, posebno hrišćanskoj Rusiji – samo zato što ne pripadamo geopolitičkoj cjelini i kulturnoj tradiciji Zapadne i Srednje Evrope – imao je za posljedicu izricanje smrtne presude ćirilici. U eri globalizacije, koju provode stratezi evroatlantizma iz Brisela i Vašingtona, a koju odlikuje prostota, vulgarizovanje jezika i netolerancija prema ćiriličnom pismu kao semiološkoj odrednici pravoslavlja i njegovih svetinja, ‘u kojim počiva um i srce svijeta’, nastoji se svim sredstvima smanjiti sfera njene upotrebe, pri čemu se izmišljaju svakovrsni razlozi. Na djelu je projektovani progon ćirilice, koja se permanentno nalazi pod kontrolom zapadnih mudraca. Taj nadzor nad Srbima od strane zapadnih pokrovitelja trajno je izvršen kroz jezičko, a potom i državno vezivanje sa Hrvatima, kako bi se obuzdao srbski činilac na uvijek raspetom Balkanu kao predjelu sudara Istoka i Zapada. Vezivanje sudbine srpske ćirilice okovima dogme za latinicu, a potom stavljanje pod starateljstvo zagovornika latinizacije Srba pod plaštom isfabrikovane priče o blagodetima dvoazbučja, ostvareno je postuliranjem majstorski pripremljene teorije definicionizma po kojoj je i latinica srbsko pismo, opravdavajući to postojanjem tzv. Vukove opštesrpske latinice. Ciničnom tvrdnjom o latinici kao alternativnom pismu srbskog naroda u situaciji kada je ćirilica kršenjem ustava, koji bi trebalo da je štiti, dramatično istisnuta iz javne upotrebe, zamagljuje se istina i podržava lažna slika o nekakvoj ravnopravnosti pisma iako je ćirilica bezalternativno srbsko pismo. Umjesto da se nakon posljednjih ratova u srbskim zemljama krenulo u kontraofanzivu ćirilizacijom Srbije i srbskih zemalja kako bi se istisnula latinica, njena sfera upotrebe, diktatom prozapadnih političkih moćnika, nastoji se svim sredstvima proširiti, za šta postoje duboki geostrateški razlozi. Kao jedan od najpodmuklijih načina da se iskaže premoć latinice pokazala se navodna odbrana ćirilice, ne od strane države nego grupe građana, što je još jedan diskretan znak njene dogovorene predaje. I dok jedni brane ćirilicu, malo ko se usuđuje da napada latinicu, osim posredno i uzgredno, što je pored ostalog rezultat višedecenijskog krotiteljskog drila nikad umrle serbokroatistike, koja je korak po ko-rak projektovala latinizaciju i hrvatizovanje Srba kako bi se trajno izmijenio kulturni i nacionalni identitet srbskog naroda. Snaga serbokroatističkog zavještanja i danas Srbe drži u zaptu praznovjernom tezom o dvoazbučju, čime se nesmetano nastavlja zavoditi latinica, taj trojanski konj evroatlantizma prema kojoj se upravo ćirilica, zbog sužene upotrebe, pokazuje kao alternativno pismo. Trasirano polatiničenje pored ostalog ima jedan krupan cilj: da nas kao narod uvede u strukture Evropske unije, čije je znakovno pismo latinica, u duhovno i svako drugo ropstvo pod protektoratom Amerike i NATO-a, te tako za korak približi priželjkivanom pokatoličenju. Opstanak ili nestanak ćirilice najdirektnije je povezan sa globalnom izmjenom političkih snaga u Evropi. Evroatlantizam kome teži Srbija i ostatak razdrobljenog srbskog etniciteta znači samo jedno – da ćirilici ali ni srpstvu nema spasa; da ćemo biti izbrisani sa karte velike Evrope ili eventualno pretvoreni u izolovanu enklavu, kako nam prijete pojedini zagriženi ideolozi takve politike. Odustajanjem od ovog pogubnog puta u evroatlantske integracije, čiji je predznak latinica i progoniteljski duh prema svemu što čini pravoslavni Istok, a to su vjera, jezik i ćirilično pismo – osigurava se opstanak ćirilice i ostanak etničkih Srba na svojoj pra-postojbini. U suprotnom, ćirilica će umrijeti kao žrtva zavisti i mržnje zapadnjačkih književnika, fariseja i sveštenika prema pravoslavlju na Balkanu i hrišćanskoj Rusiji, onoj koja je dala 27 miliona žrtava da bi se u uvijek inkvizitorskoj Evropi ustoličio antifašistički međunarodni poredak, koji se nakon zvjerskog bombardovanja Republike Srpske i Srbije od strane združenih snaga NATO-a u današnjici izrodio u novi fašizam, mnogostruko pogubniji od prethodnog. Da kao narod ne bismo bili anonimne žrtve rastuće tiranije zapadne „geopolitike postmoderne“, koja u XXI vijeku ima za cilj ne samo ovladavanje pravoslavnim balkanskim i istočnoevropskim prostorom i njegovim resursima već kroz nametanje latinice – i ljudskim dušama, to se mora krenuti u sveopštu kampanju obnavljanja svijesti o presudnom značaju upotrebe ćirilice i njenoj drevnosti, kao i o drevnosti srbskoga naroda na ovom tlu Evrope. To znači da se nipošto ne smiju prihvatati manipulatorske neistine o Slovenima koji su se pojavili na evropskom kontinentu kao pridošlice koje ne treba uzimati u obzir prilikom rješavanja važnih evropskih pitanja. Najvažniji korak ka postizanju tog dostižnog cilja jeste odbacivanje pogubne dogme o dvoazbučnosti, koja je bila najtvrđi ugaoni kamen serbokroatistike, da bi na volšeban način bila ustoličena u prvi protokol navodno „obnovljene“ srbistike. Ukoliko ne želimo da ćirilica i dalje prebiva u podzemlju sopstvene države, u koje ju je u svojoj ropskoj svijesti smjestila pse-udosrbska filološka mafija, anacionalni Srbi1, atlantisti, i njihovi tutori2 za koje je pravoslavni krst „račva lipova“, to je potrebno jedinstvo svih snaga kako bi se prestalo sa političkom i svakom drugom kampanjom ulaska Srbije i srpstva u vlastitu propast zvanu evroatlantske integracije. 2. Najperfidniji oblik hrvatizovanja srbskog naroda za 1 Jovan Skerlić zagovarao je 1913. kolektivni prelazak Srba na latinicu, a Hrvata na ekavicu. Ovima je opet bilo pojašnjeno da se ne radi ni o kakvoj srbskoj ekavici, već o tzv. kajkavskom ekavizmu. Izbijanje rata i nenadana Skerlićeva smrt spriječili su realizaciju ovog samoubilačkog čina. Nastavak latinizacije usred otadžbinskog rata bio je prećutni dio programa nasilne ekavizacije prekodrinskih Srba, koji je inicirao novi skerlićevac Pavle Ivić, a podržali Ivićevi paževi sa Pala, među prvima onaj sa postratnim pseudonimom Dragan David Dabić. 2 Najgorljiviji srbista Miloš Kovačević za velike „zasluge“ na polju obnovljene srbistike izabran je 2001. godine u Velikoj Britaniji za ‘svjetskog intelektualca godine u oblasti društvenih nauka’, dok je 2003. u SAD bio nominovan za prestižnu nagradu „Dom slavnih“. Otkad smo razobličili istinu da je zarad kandidature za članstvo u Akademiju nauka Republike Srpske bio spreman da se odrekne svog „srbovanja“ u srbistici i pređe u klan serbokratističkih „Pavlobranitelja“, kao da su prestale da pljušte laskave nagrade atlantista. Da je podmukla borba tzv. „obnovitelja srbistike“ protiv svih onih koji nisu pod njihovom budnom kontrolom upravo nevjerovatna po cinizmu i svireposti, lično smo iskusili. Autorki ovih redova Miloš Kovačević, „žrtva“ britanske i američke zloupotrebe, „naučnik XXI vijeka“, kako su ga iz milošte prozvali atlantisti, autor udžbenika „Naš jezik za 6. razred osnovne škole“, nagrađenog kao najbolje metodičko djelo u BiH za 1991. godinu, u kojem je besprijekorno slijedeći serbokroatističko za-vještanje desemantizovao srbski jezik puzećim nazivnikom „naš jezik“, pomenuti „obnovitelj“ sr-bistike presudio je autorki ovih redova, koja nije posustajala u odbrani jezika srbskog, riječima saradnika nekadašnje sarajevske Udbe: – Zažmiriš i pod led! vremena komunizma bio je trovanje dvoazbučjem floskulom o ravnopravnosti oba pisma, čime se postupno unijatio i razarao naš nacionalni identitet. Činjeno je to tako što se najprije u ime tzv. jezičke tolerancije izjednačila po ustavu ćirilica sa latinicom, a potom tvrdilo da je latinica podjednako srbska kao i ćirilica. - Eda li se Hristos razdijeli? - uzviknuo je svojevremeno apostol Pavle ukorivši one koji su pokušavali da nezakonito dokažu svoje pretenzije na posjedovanje Crkvene blagodeti. Da li blagodet Gospodnja podjednako počiva na pravoslavnoj crkvi i na brojnim sektama od kojih su neke upravo satanističke? Isto pitanje valja postaviti i „novim“ srbistima: da li je latinica blagodetno srbsko pismo ili je to isključivo ćirilica, naš ne samo jezički već i moćan moralni orijentir? Pod floskulom o jezičkoj toleranciji srpstvo je bilo skrenuto sa svoga puta u opštu propast i pogibeljni proces duhovne degradacije izjednačavanjem u ustavnom pravu ćirilice i latinice, što je na koncu proizvelo potpunu prevlast druge. Perfidno osmišljen katolički filološki program realizovao je svoje ciljeve preko „istomišljenika“ u srbskoj lingvistici, koji su nas snagom nametnutog „naučnog“ autoriteta držali u serbokroatističkom ropstvu u dvije Jugoslavije, kunući se u ravnopravnost upotrebe pisma, a u praksi favorizujući latinicu. Tako je namjernim prećutkivanjem i otvorenim konstrukcijama, podržanim od strane srbskih snishodljivaca iz SANU, provođeno pohrvaćivanje srbskog jezika, a strategija je do danas ostala ista: zatirati ćirilicu i sjeme iz kojeg je potekla. Maskirani zagovornici zapadnih kulturnih vrijednosti, ovi raspamećeni tamni sinovi srpstva kalaisani duhom katoličkim i protestantskim, obučeni u toge militantne natoističke jezičke nauke, nastavljaju da trabunjaju o nekakvoj opštesrbskoj latinici, što je, pored ostalog, rezultat otvorenog falsifikovanja izdanja Vukovog prvog srbskog bukvara iz 1827. godine, kojem su u reprint izdanju 1979. godine podmuklo dodate dvije stranice – da se Vlasi ne dosjete – čime je bitno izmijenjen Vukov original, ali i omogućeno da se latinica nazove „svesrbskom“. Umjesto konkretnog zalaganja za ćirilicu, kod „obnovljenih“ srbista imamo otvoreno zalaganje za dvoazbučnost3, iza čega stoji posredno zalaganje i za latinicu, onu istu koju je, kunući se u blagodeti bratstva i jedinstva i srbohrvatstva, decenijama propagirala titografska serbokroatistika u službi rimokatoličkog prozelitizma. U temelju te otvorene netolerancije prema jednoazbučju, tj. prema ćirilici, stoji politička moć mondijalista, te mješavine srbofoba i rusofoba. II. Lažno svjedočenje srbistike 1. Otkud se pod okriljem tzv. „obnovljene srbistike“ (na pitanje da li je ikad i postojala kao autonomna filološka disciplina odgovaramo da nije) tako brzo steklo uvjerenje koje je toliko netolerantno prema jednoazbučju, i tako brzo prešlo u nerazumnu dogmu? Prikrivena netolerantnost „obnovitelja“ srbistike potiče otuda što se radilo o trijumviratu presvučenih serbokroatista koji su konspirativno prešli u globaliste, a pred licem javnosti bili gorljivi srbisti i kao takvi vrbovani od strane Svjetskog sabora Srba4; kod kojih nikad 3 U Slovu o srbskom jeziku (1998) njegovi zakonopisci tvrde da srbski jezik ima dva ravnopravna izgovora (ijekavski i ekavski) i dva pisma (ćirilicu i latinicu). To što u praksi njihova upotreba uopšte nije ravnopravna nego je ćirilica skoro izbačena iz javne upotrebe kao da ne zabrinjava ove naučne fariseje i dvoličnike. Ovim tekstom povlačimo svoj potpis sa pamfleta Slovo o srbskom jeziku. 4 Na inicijativu Svjetskog sanije nastupilo potpuno preumljenje i silazak sa puta ser-bokroatističke prevare i rada u korist svoje štete. Umjesto da pričiste i prečiste zrno od kukolja na rešetu nacionalne filologije i tako zaustave višedecenijski progon ćirilice, oni su je i dalje ostavili u karakazanu dvoazbučja ne uradivši ništa na širenju njene upotrebe. Protiv rastuće tiranije imperijalizma, koji gasi državne suverenitete, prvi su ustali pravoslavni Srbi u Hrvatskoj i oni u Bosni i Hercegovini, stavljajući se pod ćirilični barjak sa dubokom sviješću o tome da je u ćirilici sačuvana istina o srpstvu od iskona. Obnovitelji srbistike uspjeli su da, pod isprikom da brinu navodno za latinično srbsko nasljeđe, uprkos žrtvi od preko trideset hiljada srbskih života u Bosni i Hercegovini palih samo zato što su pravoslavci kojim je omiljela ćirilica, pomoću jedne isprane floskule sačuvaju nedirnutu latinicu i tako spriječe brzu ćirilizaciju prekodrinskih Srba5. Zbog toga su još gori od „Pavlo-branitelja“, koji su nam usred bora Srba nastalo je Slovo o srbskom jeziku kao „jezičko zakonopravilo srbskog naroda“ čiji je izdavač (njemačko-srbski) Fond istine o Srbima, čije je sjedište u Hajdelbergu. 5 Latinizacija Rusa otpočela je od strane boljševika odmah po izbijanju oktobarske revolucije 1917. godine. Javnu kampanju nametanja latinice pravdali su lakšim zaživljavanjem kosmopolitizma jer je ćirilica u novom rasporedu uloga bila proglašena reakcionarnim pismom. Kao i obično, zagovornici latinice nisu imali nikakve stručne argumente već isključivo geopolitičke da objasne zbog čega je to latinica „progresivna“. Polatiničavanje Rusa zaustavio je lično drug Džugašvili, 1933. godine. antisrbskog rata iz stisnutih usta htjeli iščupati našu rođenu ijekavicu i daruju je muslimanima i Hrvatima. Inkvizitorski progon svih onih koji se zalažu za ćirilicu u ime „srbistike“ zapravo je progon u ime serbokroatistike, a nikako istinske srbistike. U današnjici njega provode oni „srbisti“ koji, klanjajući se kultu dvoazbučja, krče put evroatlantizmu na srbskim prostorima kao najgorem obliku sveokupacionizma, dok u isto vrijeme, uzurpirajući vlast nad istinom o srbskom jeziku, traže da povjerujemo kako je crno u suštini bijelo. Progo-niteljski duh „novih učitelja“ koji se provodi pod plaštom učenosti i mantre o dvoazbučnosti svedoči o jezuitskom praporijeklu dvoazbučja kojim se na srbskim prostorima ustoličavala tuđa, okupaciona latinica. 2. Ispostavlja se da su prezrena serbokroatistika, koju „novi“ srbisti, sjedeći na dvije stolice i u svojoj anacionalnoj kombinatorici birokratski čekajući rasplet političkih događaja, nikako do kraja da prozru, te njena kćerka, obnovljena srbistika, žrtveni jarac na koji su natovareni svi najteži grijesi serbokroatistike prema srbskom jeziku – dva puta ka istom bezdanu, nastavku pohrvaćenja srbskog jezika. Vitalnost decenijama kultivisane dogme koja tako dobro pogoduje iskorjenjivanju ćirilice svjedoči o njenoj vatikansko-natoovskoj kondicioniranosti i dokaz je kako je tzv. obnovljena srbistika samo još jedna lažinauka izašla ispod skuta panhrvatskog filološkog programa, podjednako kao i kroatistika, ili posestrimske nauke o tzv. bosanskom ili crnogorskom jeziku. Sve one svoj nastanak duguju kongregaciji za propagandu katoličkog po-luvjerja, malovjerja i bezvjerja, čiji je konačni cilj da se sve srbsko i ćirilično otme i prevede u hrvatsko i latinično, a potom zatre i sjećanje da je to ikada bilo srbsko. Iza opsjenarske floskule o nekakvom bogatstvu dvoazbučja koja je ostala nedodirljiva i pod serbokroatistikom i tzv. srbistikom, koja bi na taj način da namiguje i evroatlantizmu i evroazijstvu, krije se vrhunska podlost koju i ovom prilikom razobličujemo u ime konačnog opredjeljenja za ćirilicu i spoznanja da se latiničenjem kao narod nastojimo otuđiti od slavenstva i pravoslavnog evroazijstva i približiti rimokatolicizmu. Totemizam dvoazbučja nema nikakve veze sa srbistikom i iza njega stoje najslabije opravdanje i vrlo loše smišljeni razlozi. Uprkos tome, „učitelji“ tzv. srbistike, a uistinu „latinistike“, klanjajući se Bogu i Mamonu, nastavljaju poput lihvara trgovati tim lažnim novcem. U današnjici ovo ide dotle da dirnuti u dvoazbučje znači počiniti svetogrđe, jer je razljućeni sinedrion srbističkih „učitelja zabluda“ odmah spreman da klevetnički napadne svakog ko huli na dvoazbučje, pod isprikom da se time ukida latinično kulturno nasljeđe srbskoga naroda. A sve zato što progoniteljski duh kojim je zadojena tzv. obnovljena srbistika i nije izvorno njen, već je u laboratorijskim uslovima uzgojen pod budnim svevidećim okom evroatlantizma i okultizma masonskih sekti. Moralno zakržljali „obnovljeni srbisti“, tabuiziranjem ove papirološke dogme koja se izrodila u zvijer dvoazbučja, zloupotrijebili su srbistiku kao nauku o srbskom jeziku i pismu, srbskoj tradiciji, kulturi i duhovnosti, pretvarajući je u paranauku. Izlažući ćirilicu, to sveto srbsko pismo u kome je trajno sačuvana naša spasonosna istina, programiranoj smrti, i dalje uvjereni da su vješto upakovali staru serbokroatističku laž u krvavu srpsku trobojku, od Srba traže (kojeg li lukavstva uma!) da budu vjerni dvoazbučju dok se u isti mah zaklinju u ćirilicu! Koja podlost uma?! Koje li jezuitske hipokrizije?! Srbska ćirilica i „svesrbska“ latinica?! Da li se smije usporediti sveto i svjetovno? Na djelu je lažna i zlonamjerna dilema, još jedna demagoška floskula koju je u svojoj mržnji prema pravoslavlju izmislila kroatistička agentura, a propagiraju je naši/njihovi lingvopolitički „neutralci“ raspamećujući nas i zaglupljujući tvrdnjom kako je spas srbskog nacionalnog identiteta u dva pisma. Sada već pouzdano znamo da se ne radi ni o kakvoj zabludi već o tome da meštri nove srbistike, koji su veoma malo doprinijeli demitologizovanju serbokroatistike, čemu su najveći doprinos dali upravo kroatistički mudrijaši, ovim i drugim pogrešnim dogmama koje su ugradili u trošne temelje srbistike, svim silama nastoje očistiti teren za dolazak latiničog evroatlantizma na razdrobljenu srpsku prađe-dovinu. Stoga, da ne bismo i dalje ludost držali za mudrost i u svom praznovjerju klanjali se zlatnom teletu dvoazbučnosti koje nam propagiraju dojučerašnji grlati serbokroatisti, a današnji „obnovitelji“ srbistike, te natoističke nauke koja je spremna da pretapa ideologiju novog kolonijalizma u nauku o srbskom jeziku, kao što je serbokroatistika bila pod kontrolom papskog imerijalizma – to moramo znati da su današnji progonitelji ćirilice, koji militarizuju jezičku nauku, još netolerantniji od jezuita, progonjenih zato što su sami progonili druge. Oni su najnetolerantniji od svih progonitelja u istoriji čovječanstva, jer njih zasad malo ko može progoniti zbog političke sile koja iza njih stoji. 3. Pod navalom neokolonijalnog evroatlantizma koji vodi pravi kulturološki rat protiv evropskog Istoka zarad uspostavljanja novog svjetskog poretka, programirano se provodi kolonizovanje nekadašnjih članica Sovjetskog Saveza putem nasilne latinizacije, a potom, uz brojna uslovljavanja, primanjem u članstvo EU. Na djelu je perfidno osmišljen plan svojevrsnog „obručenja“ Rusije papskom i natoovskom latinicom, zamjenom starostavnog slavenskog pisma koje predstavlja kamen temeljac današnje civilizacije. Istovremeno sa latinizacijom realizuje se jedan od namilitantnijih projekata koje ljudska civilizacija pamti – obručenje Rusije „raketnim štitom“! Tako je uz pomoć Velike Britanije i Turske u Azerbejdžanu 2006. godine protjerana ćirilica i zamijenjena latinicom, bez saglasnosti naroda i jezičkih stručnjaka i uprkos njihovom protestu! Azerbejdžanski jezik latinizovan je za svega pet godina turskom latinicom uz pokušaj da se i sam jezik nazove turskim. Proces osmanizacije azerbejdžanskog jezika, kao jedna od strategija nju ejdža, tekao je tako što su prve godine latinizovani udžbenici, potom novine, ulične reklame i tako redom. Progonstvu ćirilice prethodila je višedecenijska kampanja forsiranja latinice zbog, navodno, njenih evropskih temelja, pri čemu su se izmišljali dokazi o nekakvoj prednosti latinice nad ćirilicom. Isti slučaj polatiničenja ponovio se i u Uzbekistanu. Na sličan način ćirilica je preko noći prognana i iz Kazahstana, a smjena ćirilice na način puča bila je pripremljena i za Tatare, kao i u Ukrajini. Njen evroatlantski orijentisan predsjednik Viktor Juščenko bio je, u cilju ubrzane integracije Ukrajine u strukture Evropske unije, već pripremio dekret o prelasku na latinicu koji ipak nije uspio da zaživi, tako da je planirana latinizacija Ukrajine pretrpjela fijasko. Ne odustajući od zadatog cilja, latinizacije Evroazije, isto se pokušalo i u Kurdistanu, Kirgiziji i Mongoliji, ali na žalost evroatlantista – bez rezultata. Da se radi o starom planu preodjevenom u novo natoovsko ruho svjedoči subina Rumunije, u kojoj je sredinom 19. vijeka izvršena latinizacija, što je doživio i moldavski jezik, koji je takođe uzeo latinicu. Ista zla sudbina zadesila je i kurdski jezik, koji je do 1946. godine kao znakovno pismo imao ćirilicu. Budući da nisu na direktnom udaru evroatlantista, u ćirilicu zasad ne diraju u nekim kineskim jezicima, uralskim (finsko-mađarskim) jezicima, ili kod dunganskog naroda koji piše ćirilicom od 1953. godine, a ovo znakovno pismo upotrebljavaju i čukotsko-kamčatski jezici. 4. Ruski odgovor na pokušaje meke kolonizacije Rusije latinicom bio je državnički: federalna Duma donijela je zakon o jezicima prema kome svi narodi u Ruskoj Federaciji koriste ćirilično pismo za svoje jezike. Tako je zvanična ruska vlast zaštitila ćirilicu, kojom se danas na evropskom kontinentu piše u bjeloruskom, makedonskom, rusinskom, ruskom, ukrajinskom, od skora tzv. crnogorskom jeziku, kao i u srbskom jeziku, gdje je ona jedno od dva službena pisma. Iz svega je vidljivo da narodi koji teže evroatlantskim integracijama i bezblagodetnoj zapadnoj civilizaciji prelaze na latinicu, dok narodi koji streme ka evroazijstvu i rusofilstvu čine sve da očuvaju i prošire upotrebu ćiriličnog pisma. III. Na izvore srbistike! 1. Slovenstvo, kičma čovječanstva, imalo je svoja slova onda kad je većina prastarih naroda bila beslovesna. O tome svjedoče kameni spomenici civilizacije koji spominju ime Srbin i potvrđuju da su Srbi dio najstarijeg stabla slovenske rase, koja je ‘ostalim narodima dala riječ’, tj. slovo. Dokazuje to i napis na kamenom obelisku iz Ksantosa, ali i Velesova knjiga, u kojoj je na drvenim daščicama ćiriličkim pismenima upisana prastara slovenska hronika. Nebrojeni pisani i materijalni dokazi o postojanju vinčanske kulture upućuju na to da Srbi žive u Evropi i Podunavlju od najstarijih vremena. Na to upućuje i srbski jezik koji je „tako originalan, čist, gramatički savršen i bogat, da nije mogao da se oblikuje bez postojanja jednog jedinstvenog prvobitnog i samostalnog naroda“, što je svojevremeno za naš jezik tvrdio mudri slavista Šafarik, ali ne i naši beskičmenjaci iz redova obnovljene srbistike, te lude kćerke mudre maj-ke, serbokroatistike, koju je lansirala germanska škola da bi nas u višededecenijskom školskom drilu ustrojavala po tuđem, latinskom poretku. Ta i takva srbistika još je pod zabranom suočavanja sa istinom kako je podunavski bazen kolijevka evropske civilizacije, i kao takva prije liči na praznovjerje u odnosu na vjeru, na astrologiju, a trebalo je da bude poput astronomije. Ona se ne usuđuje za svoje učitelje uzeti Miloša Milojevića, koji je pisao i dokazivao da su Srbi od iskona živjeli na svojim sadašnjim zemljama i da je u ćirilici sačuvana istina o srpstvu od iskona. Učitelj istinske srbistike nikako da postane ni najveći srbski filolog, akademik Milan Budimir, školovan u Beču, koji je po diktatu razljućenih prohrvatskih jezikoslovaca bio skrajnut iz našeg pamćenja istoga časa kad se usudio da skrene u stranu i kao Srbin smjelo izađe iz ništavila serbokroatističkog podaništva. Njega ne bismo imali potrebe srbizovati, za razliku od Vuka, koji je sam ideologizovao „Jevropejsvo“, a koga je serbokroatistika po uputama bečko-berlinske istorijske škole mitologizovala i prefabrikovala od austrofila, unijate, čija su mnogobrojna djeca odreda krštena u katoličkoj crkvi, u nekakvog Srbendu; Vuka koji je bio pod strogim starateljstvom austroslaviste i janseniste Jerneja Kopitara, koji je kroz ovu masonizova-nu sektu predstavio Vuka, a sa njim i Srbe, „učenoj Jevropi“, koju je činilo zatvoreno masonsko bratstvo predvođeno Geteom, Herderom i braćom Grim. Ono ga je za bespogovorno podaništvo nagradilo članstvom u evropskim akademijama, ali i penzijama. Tako je jednu dobio i od Rusije, preko svoje petrogradske masonske braće, iako je (ili baš zato!) tzv. reformom srbskog jezika i pisma razbio duboki jezički savez Srba i Rusa i tako širom otvorio branu nesmetanom unijaćenju i denacionalizaciji Srba koja traje do danas. Jedno je sigurno: reforma srbskog jezika koja je izvršena pod njegovim imenom trajno je vezala sudbinu Srba sa Hrvatima, sa dalekosežnim ciljem – da Srbi ne budu dominantan faktor na Balkanu, već da to postanu Hrvati, vještačka nacija nastala po vatikanskoj inkvizitorskoj recepturi od prevjerenih, pokatoličenih Srba. 2. Kao narodu, nama Srbima je neophodna metanoja, promjena uma kroz pokajanje, i to ne samo u nauci o srbskom jeziku, koju su novi srbisti programirali tako da i nadalje hramljemo za Vukovom štulom. Uprkos zavjeri poricanja srpske starostavnosti Srbi moraju da povrate svijest izbrisanu od strane nordijske istorijske škole da knez Lazar pogibe na Kosovu 6893. godine, o čemu svjedoči kosovski zapis rukopisan od strane blagočestivog mu sina Stefana Lazarevića. Zato poput Radivoja Pešića „optužujemo ćutanje“: ćirilica simbolizuje miroljubivi duh pravoslavne sabornosti umjesto duha koji kosi pravoslavne živote na Balkanu i na ostalim prostorima na kojim se piše ćirilicom. Latiničari su bili ti koji su podmetnuli požar antisrbskog rata na Balkanu, u kojem je trebalo da sagori sve što je ćirilično, a da oni koji pišu latinicom, a Srbi su, postanu njihova ropska raja. Kao i mnogo puta prije u našoj istoriji, i u ovom sadašnjem neokolonijalnom ropstvu „ne drže nas Turci nego srpske poturice“ (Vojislav Šešelj). Odbijanje da trampeći bolje za gore gledamo kako na naše oči umire spasonosna ćirilica i kako se na našoj zemlji zavodi globalni totalitarizam predstavlja jedini put spasa, onaj koji vodi u bratski evroazijski savez, jer se tek združeni sa ostalom pravoslavnom braćom možemo izboriti za ćirilicu, srpsku, rusku i svaku drugu, a sa njom i za slobodu zlatnu. Zato kao narod moramo učiniti sve da bi se izbjegla gorka čaša koju nam namijeniše zapadnoevropski nadnacionalisti, papisti i antipapisti, kao i ostali partijci i sektaši. Da nas, kad već bude kasno, ne bi oblijevao znoj pomiješan sa krvlju, što je najveći i najrjeđi znak koji nam posvjedočuje Hristovu ljudsku dimenziju, kada je izlažući se smrti a istodobno strahujući od nje, tijelo na krstu drhtalo a duša ostala nepokolebljiva – to već sad moramo da se najodlučnije pripremimo za nadolazeće smutne događaje: jer kad su predali Kosovo, dušu Srbije i srpstva, prodaće, ne daj Bože, i srpsku ćirilicu. I to, kao i Kosovo, za džabe! Prof. dr Mirjana Vlajisavljević Vidovdan