NATO kao najveći neprijatelj Srba – pod NATO čizmom proterano pola miliona Srba

Pod NATO čizmom je proterano oko 500.000 Srba sa svojih vekovnih ognjišta. NATO je u istom tom pohodu u razmaku od pet godina izvršio agresiju na tadašnje tri srpske zemlje: Republiku Srpsku Krajinu, Republiku Srpsku i SR Jugoslaviju. U isti mah je uništio Republiku Srpsku Krajinu i oteo Kosovo.

Republika Srbska Krajina

Prvi NATO pohod na Srbe desio se u Republici Srbskoj Krajini, i to u nekoliko navrata, bombardujući položaje Vojske Republike Srpske Krajine, kao uvertiru za akciju hrvatske vojske pod nazivom „Oluja“. NATO je učestvovao i kao podrška hrvatskim snagama u drugim operacijama pre „Oluje".

Nakon zaustavljanja hrvatsko muslimanskog sukoba i potpisivanja Vašingtonskog sporazuma, počela se pripremati „Oluja“. Septembra 1994, Hrvatska vlada je uz odobrenje Stejt departmenta, potpisala ugovor pod imenom „Demokratski tranzicioni program“, s američkom vojno-konsultantskom kompanijom „MPRI“. Prema ovom sporazumu, američki general Karl Vuono sa svojim saradnicima je intenzivno radio na obuci hrvatske vojske i oficira. U isto vreme NATO oružje za hrvatsku vojsku se dopremalo sa svih strana, kako avionima tako i iz pravca Mađarske.

Dana 4. avgusta u 4 časa posle ponoći, NATO vazduhoplovne snage u koordinaciji sa hrvatskim snagama su započele akciju „Oluja“ bomabrdujući položaje Vojske Republike Srpske Krajine, par sati pre početka kopnenog napada hrvatskih snaga.

U zajedničkoj operaciji sa NATO-om, hrvatske snage su krenule u kopneni napad sa više od 138 hiljada vojnika, 350 tenkova i sa oko 20 aviona. Avioni NATO su izvodili operacije u vazduhu, koordinisane sa hrvatskim snagama, uništavajući srpske položaje i raketno-radarska sredstva, sredstva telekomunikacije i sve druge vojne objekte. U isto vreme, vodi se snažna antisrbska propagandna kampanja da bi se svetka javnost odvratila od dešavanja u Republici Srpskoj Krajini. U to vreme se pojavljuju i "satelitske" NATO fotografije oko Srebrenice te se svetskoj javnosti odvlači pažnja sa etničkog čišćenja Srba u Republici Srbskoj Krajini. Zeleno svetlo za početak etničkog čiđšenja dale su SAD, a što su potvrdile i tadašnje zapadne diplomate.

Posledica NATO-hrvatske akcije „Oluja“ je etničko čišćenje oko 250.000 Srba.

Republika Srbska

U jeku ratnih dejstava i borbe za odbranu Republike Srpske na Vojsku Republike Srpske, a koja je držala front od oko 1600 kilometara se obrušio i NATO. NATO je pojedinačne napade na Republiku Srpsku započeo 1994. godine, da bi kao nastavak tih napada bila izvršena i potpuna agresija 1995. godine. NATO je masovnim udarima napadao sve ciljeve u Republici Srbskoj te koristio municiju sa osiromašenim uranijom. U isto vreme u kordiniaciji sa NATO snagama, trajala je i hrvatsko-muslimanska ofanziva na Vojsku Republike Srpske. U ratu sa NATO-om Vojska Republike Srpske je uspela da obori četiri neprijateljska aviona od kojih su bili dva američka F-16 i dva francuska Miraž-2000. Impresivan je i podatak da je Vojska Republike Srpske uspela da obori više neprijateljskih aviona NATO-a, nego Vojska Savezne Republike Jugoslavije četiri godine kasnije.

Agresija na Republiku Srpsku pod NATO nazivom “Odlučna sila” usledila je dvadesetak dana nakon pada Republike Srpske Krajine. Kada se pogleda razvoj događaja tog avgusta 1995. godine, jasno je da je cilj bio slabljenje moći Vojske Republike Srpske, koja je bila u znatnoj borbenoj prednosti u odnosu na neprijatelje.

Ukupan broj bačenih bombi na Republiku Srpsku iznosi 1.026, od čega 708 vođenih bombi. Ukupna težina bačenog eksploziva iznosi oko 10.000 tona, a u toku bombardovanja ubijena su 152 srbska civila. Tačan broj posrednih žrtava se i ne zna jer je NATO koristio municiju sa osiromašenim uranijom od kojeg je veliki broj stanovništva oboleo od neke vrste karcinoma, naročito meštani Hadžića.

Sa ove vremenske distance može se zaključiti da su NATO operacije u Republici Srbskoj Krajini i Republici Srbskoj bile uvod u opštu agresiju na SR Jugoslaviju. Ovo prevashodno jer je NATO kontrolom vazdušnog prostora imao obezbeđen pravac za napad na SR Jugoslaviju, a i iz razloga jer su već vođena ratna dejstva na ovom prostoru, tako da još jedna invazija ne bi bila teško objašnjiva svetskoj javnosti, i za to sve ponovo optužiti Srbe kao glavne krivce.

SR Jugoslavija

Nakon Republike Srpske Krajine i Republike Srpske NATO se obrušio na SR Jugoslaviju i to sa mnogo većim snagama. Povod za agresiju su bili neuspeli „pregovori“ – kapitulacija u Rambujeu, a kojim je bio predviđen i ulazak NATO snaga na teritoriju SRJ. Odnos vojnih snaga NATO prema Vojsci Jugoslavije bio je pred početak agresije 600 prema 1, a VJ je zaostajala tehnološki najmanje 30 godina. Procena NATO komandanata bila je da će Srbija kapitulirati posle nekoliko dana.

NATO je planirao kopnenu ofanzivu na "sprženoj zemlji", pošto uništi PVO. Međutim, ni posle 78 dana nisu se "stekli uslovi" za to. Međutim, tada je dve trećine oružja bilo spremno za borbu i više od 99 odsto mobilisanog ljudstva SR Jugoslavije.

NATO agresija se okončala Kumanosvkim sporazumom, a potom i Rezolucijom 1244. Iako je Rezolucijom SB UN predviđeno da je Kosovo u sastavu SR Jugoslavije i da se garantuje povratak Vojske SRJ na Kosovo, NATO snage i Zapad su se oglušile o tim odredbama.

NATO je tokom agresije uništio ili oštetio 1.026 civilnih objekata. Potpuno je razorio 7 industrijskih i privrednih objekata, 11 energetskih postrojenja, 38 mostova, 28 radio i TV-repetitora, 470 km puteva i 595 km pruga. Oštećeno je 19 bolnica, 20 domova zdravlja, 18 dečjih vrtića, 69 osnovnih i srednjih škola, 29 manastira i 35 crkava.

Posledica NATO agresije na SR Jugoslaviju je etničko čišćenje oko 250.00 Srba sa Kosova.

Rezimirajući sve gore navedeno, pod čizmom NATO-a proterano je oko pola miliona Srba sa vekovnih ognjišta. Pod čizmom NATO-a uništena je Republika Srbska Krajina, a Srbija je izgubila Kosovo.

Čudno je da neki srbski političari i dalje žele da se Republika Srpka i Srbija pridruže ovoj vojnoj alijansi. Na ovu temu se vode pregovori, kako između predstavnika Republike Srpske, tako i Srbije i NATO-a.

Šta još treba da NATO učini prema srbskom stanovništvu i njegovim državama, da bi političarima u svim tim srbskim zemljama bilo utuvljeno u glavu ili da dođu do razuma ili konačno shvate, da je NATO najveći istinski neprijatelj srbskog naroda i njegovih država u poslednjih 20 godina. Razumljivo je da ima i političara koji bi da „balansiraju“, pa u tom smislu sa ovom vojnom alijansom i sklapaju određene sporazume i ratifikuju dokumente.

Ako se već mora sarađaivati, može se i tako, ali bez ikakvih obavezujućih dokumenata.