Srpski integralizam i crnogorski neonacizam (3)

Srpsko pitanje u postjugoslovenskoj Crnoj Gori je demokratsko pitanje

Nijedna država se ne može nazivati pravnom, građanskom i demokratskom ukoliko masovno krši prava svojih državljana. Srbima u Crnoj Gori su danas pogažena bezmalo sva elementarna ljudska prava, kako ona identitetska tako i socijalna i ekonomska. Sama činjenica da Ustav Crnu Goru, u kojoj po popisu stanovništva nema većinske nacionalne zajednice, ne definiše kao državu konstitutivnih naroda znači guranje Srba u manjinski položaj a nacionalnih Crnogoraca u ustavno-pravni položaj državotvorne nacije. Jer država u čijem imenu se nalazi crnogorsko nacionalno ime i koja se temelji i funkcioniše po principu «svi protiv Srba» (a ti «svi» su nacionalni Crnogorci plus manjine), po prirodi stvari je crnogorska. U državi koja, vidjeli smo to, svoj identitet temelji na konvertitstvu – to znači zatiranje one zajednice čiji identitet konvertiti doživljavaju smrtnim neprijateljem. Zbog toga će režim na razne načine Srbima osporavati i manjinska prava. To znači da Srbi i dalje neće imati nikakva nacionalna prava što po njihovoj računici treba da dovede do – zatiranja Srba. To, dalje znači, nasilje, a nasilje je – nesloboda, odnosno totalitarizam. A i nasilje i totalitarizam su suštinska suprotnost demokratiji i pravnoj građanskoj državi koja je njen temelj i njen jedini garant.

Da bi zabašurili ove činjenice i opravdali takav svoj odnos prema srpskoj nacionalnoj zajednici, ideolozi crnogorskog neonacizma su nametnuli logiku po kojoj su nacionalni i građanski identitet nepomirljive kategorije. Ali, ta logika ovdje važi samo za Srbe, dok u ustavom definisanoj građanskoj Crnoj Gori sve ostale zajednice nesmetano ostvaruju svoja nacionalna prava. I ta logika «prolazi» zbog toga što isti takav stav u našem regionu nameće i tzv. međunarodna zajednica, tj. vašingtonsko-briselski centri moći koji su identitet Srba, kao naroda sa snažnom državotvornom tradicijom i jakim istorijskim utemeljenjem markirali kao protivnika interesa evroameričkog globalizma na prostoru bivše Jugoslavije. 
Zbog toga u Crnoj Gori neće biti demokratije i pravne građanske države sve dotle dok se, ili ne riješi srpsko nacionalno pitanje, ili ne uruši sama država.


Srpsko pitanje u postjugoslovenskoj Crnoj Gori je socijalno-ekonomsko pitanje

Tranzicionu pljačku i ekonomsku diskriminaciju građana Crne Gore nije moguće posmatrati odvojeno od pitanja obespravljenosti srpske nacionalne zajednice i nijesu u pravu oni koji govore: «ostavite nacionalne priče, važno je kakav će nam biti životni standard». Naprotiv, ta dva pitanja su neraskidivo povezana. Dovoljno je zamisliti koliko bi se samo izmijenila socijalno-ekonomska karta Crne Gore ukoliko bi procentualna zastupljenost pripadnika srpske nacionalne zajednice (ili bilo koje druge, osim novocrnogorske) u državnim organima i institucijama bio proporcionalan učešću te iste zajednice u ukupnom stanovništvu Crne Gore. Držimo da to nije potrebno posebno objašnjavati. Treba, takođe, pomisliti šta bi u socijalno-ekonomskom smislu značilo za građane kad  u ekonomskoj tranziciji ne bi bili privilegovani oni koji podržavaju novocrnogorski ideološki projekat. U tom slučaju ne bi bilo sveopšte tranzicione pljačke i to bi automatski značilo i pravedniju raspodjelu tranzicionog kolača. Jer, vidjeli smo to već, konvertitstvo je uvijek motivisano materijalnim razlozima. Štaviše, bez ekonomskih motiva kao ključnog uzročnika, konvertitstvo nije ni moguće. Ti i samo ti razlozi vode ljude u konvertitstvo, a konvertiti onda ekonomski diskriminišu i izrabljuju nacionalnu zajednicu od koje su prethodno otpali.

Svakom konvertitstvu je neophodna konvertitska ideologija kao pokriće za njegov nemoral. Konvertiti uvijek ekonomski diskriminišu i one od kojih su otpali i svoje sledbenike, s tim što ovima prvima zatiru identitet dok onima drugima manipulišu tako što im nameću uvjerenje da su za njihovu ekonomsku diskriminaciju krivi oni prvi koje zbog toga treba diskriminisati i zatirati. Prvi se zatiru ekonomskim siromašenjem i ideološkim ucjenama a drugima se manipuliše praznim obećanjima i sitnim privilegijama što ih na kraju dovodi u ekonomsku podređenost i zavisnost u odnosu na one koji su ih preveli u konvertitski identitet. Dokaz za ovaj prvi slučaj je, naprimjer, sadašnja socijalno-ekonomska karta sjevera Crne Gore, a za drugo ista ta karta današnjeg Cetinja. Na taj način najlakše se legalizuju ekonomsko izrabljivanje ljudi i pljačka njihovih dobara. Krajnji rezultat je nastanak konvertitske nacije i njene skorojevićke elite. Istorija je prepuna takvih primjera, naročito balkanska.
Ako se na sve ovo doda činjenica da Crna Gora nikad u istoriji bez spoljašnje finansijske pomoći nije bila finansijski održiva tvorevina, onda je jasno da bez rješenja srpskog nacionalnog pitanja nije moguće riješiti problem socijalno-ekonomske diskriminacije građana Crne Gore.