Apologija –o članu 11- II dio

Kao osnov za prekid trudnoće član 11 v) propisuje da se trudnoća može prekinuti: ''kada je do začeća došlo izvršenjem krivičnog djela''. Ovo u praksi znači da kada dođe trudna žena koja želi da prekine trudnoću jer je trudnoća rezultat npr. silovanja, ona mora pokazati presudu kojom je utvrđeno (presuđeno) da je ona žrtva krivičnog djela silovanja. Bez obzira na hitnost ovakvog krivičnog postupka, presuda se može očekivati tek za 1 do 3 godine, a do tada dijete može da hoda i da govori. Dakle ova odredba zakona je neostvariva u praksi na način kako je propisana. Umjesto da traži i čeka presudu suda, ginekolog, komisije ili etički odbor ustanove, će prekidati svaku trudnoću kada se žena pozove na ovaj osnov. Na ovaj način će doći do kršenja Zakona o uslovima i postupku za prekid trudnoće. Pitam se da li će neko ići u zatvor ili platiti kaznu zbog toga? U svakom slučaju ova odredba, kako god da je napisana, suprotna je Krivičnom zakonu RS, tj. njegovom osnovnom načelu a to je načelo individualne krivične odgovornosti. Po Krivičnom zakonu RS za krivično djelo silovanja bi se imao kazniti njegov izvršilac ukoliko je krivično odgovoran, a ne djete koje je potpuno nevino. Isto propisuje i Evropska Konvencija o ljudskim pravima. Od 2003. godine silovanje može izvršiti i žena. Dakle i muškarac može biti žrtva silovanja od strane žene. Šta će se desiti u slučaju kada iz takvog odnosa dođe do trudnoće koju žena izvršilac ne želi da prekine? Muškarac je tada prisinjen da postane otac, sa svim obavezama koje to sa sobom nosi jer se on oko prekida trudnoće ništa ne pita. Prisiliti nekoga da postane roditelj mimo njegove volje je suprotno ljudskim pravima, što je potvrdio i Sud u Strazburu u slučaju Evans vs the United Kingdom. Zašto je neko donosio zakon suprotan osnovnim ljudskim pravima i slobodama je pitanje koje nema odgovor.