Šta nas je koštalo života – Razbijanje dogmi 3

Služitelji Irodove krune su zatrovali atmosferu i brojne duše svojih sljedbenika učenjima kojima nastoje opravdati vlastoljublje egokomoditeta. Dogma koja možda odvlači i najveći broj rođenih u ideološki ambis vjere u smrt jeste dogma kojoj je licezvjernost skrivena maskom stuke – prava.

Dogma broj 5 – Prekid trudnoće je ljudsko pravo žene:
Ljudska prava garantuju slobodan prekid trudnoće. Zbog najrazičitijih životnih situacija kao što su narušeno zdravlje, loše imovinsko stanje ili drugi planovi, žena mora imati pravo na prekid trudnoće.



Razbijanje dogme:
Pitanje rođenja djeteta se tiče i oca. Apsolutna zabrana prekida trudnoće predstavlja proporcionalan balans između prava žena i prava nerođene djece. Apsolutna zabrana prekida trudnoće ne krši ženama pravo na život ni u situacijama životne opasnosti po majku. (Evropski sud za ljudska prava, decembar 2011. godine)
 
Onaj ko je u Evropi ovlašćen da tumači šta su to ljudska prava i koji je njihov obim jeste Evropski sud za ljudska prava u Strazburu.  Preteča današnjeg suda jeste Evropska komisija za ljudska prava koja je u predmetu X v the United Kingdom (1990) utvrdila da muškarac koji je biološki otac, ima privatna i porodična prava u odnosu na nerođeno dijete. Dakle pitanje rođenja djece se tiče i oca!
 
Evropski sud je presudom u predmetu A, B and C v. Ireland, izbrisao svaki pravni razlog koji se temeljio na pogrešnoj interpretaciji prava garantovanih Evropskom konvencijom o zaštiti ljudskih prava i osnovnih sloboda od strane najrazličitijih subjekata za postojanje mogućnosti za prekid trudnoće u pravnom sistemu uopšte.

Naime, ljudska prava na kojima je zasnivana ova dogma su koncizirana odredbama Evropske konvencije iz članova: 2 odnosno prava na život žena; 3 odnosno zabranu mučenja, ponižavanja i nečovječnog postupanja prema ženama; i 8 odnosno zaštitu privatnog i porodičnog života žena. Sva tri ova člana Evropske konvencije su sveobuhvatno analizirana od strane Evropskog suda za ljudska prava u kontekstu prava žena na prekid trudnoće u navedenom predmetu A, B i C, i to u odnosu na tri različite situacije u kojima su se nalazile žene koje su htjele da prekinu trudnoću.

Sve tri žene su tvrdile da su zbog zabrane prekida trudnoće bile izložene tretmanu koji predstavlja mučenje i ponižavanje žene. Tvrdile su da opcije koje su im bile na raspolaganju: da se nose sa tabuima i počine abortus u inostranstvu ili da rode, degradirajuće i ponižavajuće prema njihovom dostojanstvu.

Evropski sud smatra da je sve što su one navele psihološki i psihički mukotrpno za svaku ženu ali i to da sve navedeno nema traženu jačinu da bi se moglo smatrati ponižavajućim i degradirajućim čak i kada je sve praćeno finansijskom nesnošljivošću.

Dalje, ove žene su tvrdile da im je zabrana prekida trudnoće prekršila pravo na privatnost.

Evropski sud je našao da navedena zabrana predstavlja proporcionalan balans između prava na poštovanje njihovog privatnog života i prava nerođene djece, te da ne postoji kršenje prava na privatnost.

Jedna žena se žalila na kršenje prava na život jer prekid trudnoće u Irskoj nije moguć ni u situacijama životne opasnosti po majku.

Navode o kršenju ovog člana Evropski sud je smatrao neosnovanim, te nije ni prihvatio njihovo razmatranje.