Dominantan uticaj Zapada

Nesposobnost mnogih od njih da i danas shvate i prihvate ove proste činjenice je jedan od glavnih uzroka naših problema. Titova Jugoslavija je decenijama bila potpuno otvorena za zapadnu propagandu. Antikomunizam, blago uvijen u oblandu „suprotstavljanja sovjetskoj hegemoniji“, bio je maltene zvanična ideologija. A glavni cilj je, naravno, bio stvaranje i podsticanje rusofobije. I zato nije ni čudo da su današnji glavni angloamerički politički igrači u Srbiji - nekadašnji rukovodioci Titove partije, njihova deca i njihovi „omiljeni disidenti“.
Međutim, i Jugoslavija i sve drugo što nije bilo potpuno pod vlašću angloameričkog sistema, moglo je za njih biti samo oruđe za privremenu upotrebu, koje će biti bačeno pod noge čim se nazre ostvarenje glavnog cilja - uništenja Rusije. Imajući to u vidu, zapadne vlade su sve vreme vodile dvojnu politiku prema Titovoj Jugoslaviji. Odnosi političkog, vojnog i ekonomskog savezništva na zvaničnom nivou, uz istovremeno pothranjivanje svih ekstremnih šovinističkih, fašističkih i terorističkih grupa u emigraciji (na tom planu delovanje zapadnih tajnih službi prema Jugoslaviji nije se razlikovalo od delovanja prema drugim zemljama istočnog bloka).

Šta danas reći o komunistima i njihovoj istorijskoj ulozi, posebno u Rusiji i Srbiji, čiji su nam primeri najbliži? Polazeći od pogrešne premise da je uspostavljanje naprednijih i pravednijih društvenih odnosa partijsko pitanje, opasno su potcenili nacionalno i versko, slabeći na taj način nacionalnu svest i sposobnost otpora agresiji. Ruski komunisti su te greške shvatili i prema ovim pitanjima danas imaju sasvim drugačije stavove, ali su još daleko od toga da dobiju novu šansu za upravljanje državom. Srpski komunisti su (zbog stavljanja Titovog režima u službu Zapada) potpuno nestali kao politički faktor. Ima pokušaja da se to promeni.

Bez obzira na pomenute istorijske zablude, komunisti su postavili najviši u političkoj istoriji standard ideala časti, poštenja, samožrtvovanja za opšte dobro i bili među najvećim herojima kada god je nacija bila ugrožena. Veći deo državne i političke elite Titove Jugoslavije, pa time i Srbije, kao njene federalne jedinice, bio je ili u službi zapadnih interesa ili pod dominantnim uticajem zapadnog načina mišljenja. Grupa ljudi na čelu sa Slobodanom Miloševićem shvatila je krajem osamdesetih opasnost koja zemlji, a posebno Srbiji, preti sa Zapada. U dva navrata, početkom i krajem devedesetih, on je pokušao da velikim rezovima u državnoj strukturi, eliminiše američki uticaj.

Međutim, otpor koji je zemlja tokom devedesetih, pod njegovim vođstvom, pružala agresiji, završio se porazom i okupacijom iz dva glavna razloga - prvo, angloamerički uticaj je suviše duboko ušao u društvo i državne strukture (pa je čak u vladajućoj eliti nedostajala svest o tome u kom pravcu teku zbivanja u svetu) i drugo, nije bilo oslonca među velikim silama, odnosno Rusija nije bila, zbog svojih ogromnih unutrašnjih teškoća, u stanju da efektivno pomogne očuvanju suvereniteta Srbije. Danas, međutim, Rusija shvata dve činjenice - da je jedini narod u čitavom regionu koji nikada nije ratovao protiv Rusije - srpski narod, kao i da su angloamerička agresija i otpor koji je srpski narod pružao, pomogli Rusiji da shvati prirodu zapadne politike i da dobije na vremenu da se pripremi za sopstveni efektivni odgovor.