Prebilovci i Evropska Unija

Proširenje Evropske Unije na istoku Starog Kontinenta se nastavlja 1. jula 2013. g. kada je planirano da nova 28.-ma punopravna članica ovog kluba postane Republika Hrvatska. Status kandidata za punopravno članstvo u EU za sada imaju Crna Gora, Srbija, Turska i Bivša Jugoslovenska Republika Makedonija. Kao jedan od krucijalnih uslova za postajanje punopravnog člana EU za sve članice kandidate jeste sređivanje svih povesno-političkih pitanja i problema dotične države sa svim njenim susedima kako se ova vrsta problema ne bi unosila u samu Uniju koja bi se na taj način iznutra politički destabilizovala. Stoga je za sve današnje države-kandidate za punopravno članstvo u EU od krucijalne bitnosti tzv. „sravnjivanje povesnih računa“ sa svim svojim susedima.[1] Na prostorima bivše Jugo-Titoslavije, poravnjanje ovog tipa računa između Hrvata i Srba je od fundamentalnog karaktera i bitnosti tako da od načina sravnjivanja hrvatsko-srbskih povesnih računa zavisi i dugoročna regionalna stabilnost, sigurnost i zajednički suživot u još jednoj Jugoslaviji – Evropskoj Uniji.   

Prvi korak, i to sa razlogom, po pitanju povesnih sravnjivanja hrvatsko-srbskih računa je povukao Zagreb tako što je nakon izbora novog predsednika Lipe Njine 2010. g., Ive Josipovića, zvanična Hrvatska otkrila sve svoje karte kaj se tiče odnosa sa Srbijom, ali pre svega sa Srbima kao etnokolektivom. Naime, novoizabrani prezident Lipe Njine je odmah nakon drugokrugnog izbornog trijumfa nad ustaškim gradonačelnikom Zagreba (na švapskom - Agram) nagovestio da bi Kroacija mogla da povuče tužbu protiv Srbije za navodnu „agresiju“ Srbije na Lipu Njinu 1991. g.−1995. g. što će čak i polupismenoj balkanskoj raji reći da se u tom kontekstu tada očekivalo od (po majci) Hrvata Borisa Tadića da kao prezident (termin „prezident“ je više europejskije naravi od slaveno-balkanskog termina „predsednik“) dobrosusedskog Beogradskog Pašaluka (koji se još uvek zvanično odaziva kao „Srbija“) sredi stvar da i demo(no)kratski Beograd povuče svoju „kontraoptužbu“ protiv demo(no)kracijske Kroacije za etničko čišćenje Lipe Njine od „šizmatičkih Vlaha“ avgusta 1995. g., ali i za genocid (faktički etnocid) nad istim tim „pravoslavnim šizmaticima“ za vreme Genocidne Države Hrvata (10. travanj 1941. g. – 15. svibanj 1945. g.).

Dakle, iz ovako podeljenih karata bi trebalo da i svakome balkanskom slepcu bude jasno o čemu se radi: po eventualnom sporazumu ova dva Hrvata (Josipović-Tadić) nakon povlačenja hrvatske optužbe i srpske kontraoptužbe sve su ovce na broju, a i vuk je sit! Sličan sporazum su u leto 1944. g. napravila dva druga Hrvata – J. B. Tito i I. Šubašić u Napulju sa potpuno istim efektima za Srbe koje smo osetili i još uvek ih osećamo sve od Titove okupacije Beograda i Srbije oktobra 1944. g. pa do danas. Logika i jednog i drugog spomenutog hrvatsko-hrvatskog sporazuma je istovetna: brišu se svi povesni antagonizmi između ova dva etnokolektiva zarad svijetle opće budućnosti zajedničkog suživota u zajedničkim federativnim politejama – zagorskoj Jugoslaviji i berlinskoj Euro-Uniji.
U ovom drugom konkretnom slučaju hrvatsko-srbskog sporazuma hrvatska strana navodno „oprašta“ Srbiji „agresiju“ na Lipu Njinu u devedesetim, ali Srbija i srbski narod po oba gore spomenuta sporazuma verifikuju hrvatski genocid nad Srbima iz perioda GDH i etničko čišćenje iz 1995. g! Dakle, vrlo lepo (tj. „europejski“) spakovana još jedna podvala „šizmatičkim Vlasima“ koju tadašnji njihov lider, rodom Sarajlija (sa očeve strane podrijetlom iz Gore Crne), je samo treblo da verifikuje stavljanjem palca na artiju.[2]
Naime, hrvatska strana nikada ne može da dokaže nikakvu „agresiju“ Srbije na Lipu Njinu u devedesetim pred nekim iole poštenim međunarodnim sudom pravde iz najmanje tri dovoljna razloga:

·   Kao prvo, borbe na području Velike Titove Kroacije između tzv. JNA i raznoraznih legalizovanih hrvatskih ustaško-koljačkih formacija vodile u periodu dok Lipa Njina nije bila priznata kao neovisna država niti od SAD, niti od EU, a što je najbitnije ne od OUN. Dakle, oružani sukob na relaciji JNA−ZNG je bio unutrašnja stvar nezavisne i suverene SFRJ, članice OUN.

·   Kao drugo, kada su OUN, EU i SAD (u januaru 1992. g. i nakon toga) priznale neovisnost Kroacije „srbo-četničke“ JNA formacije su se i povukle sa njene teritorije prema svim međunarodnim propisima. Naravno, ovde se postavlja i suštinsko pitanje kakve veze JNA ima sa Srbijom i Srbima ukoliko se zna da je najviši komandni kadar JNA iz 1991. g.−1992. g. bio nesrbski uključujući pre svega glavnokomandujućeg generala Hrvata jugoslovenske proveniencije - Veljka Kadijevića![3]

·   Kao treće, nijedna prava demokratska država nemože da prizna nezavisnost Hrvatske u njenim titoističkim granicama jer ih je skrojio antidemokratski diktator i njegov jednopartijski režim, niti može da prizna takvu Hrvatsku u kojoj su neonacisti na vlasti bez obzira što su izabrani formalno na slobodnim izborima što je bio slučaj i sa Hitlerom i njegovim NSDAP-om.

S druge strane, Srbi i Srbija treba da se odreknu, pre svega, realne nadoknade za hrvatsko-bošnjački Magnum Crimen nad Srbima iz perioda Drugog svetskog rata koji je u dosadašnjoj svetskoj povesnici ostao unikatan po razini ispoljenog varvarstva, sadizma i koljačkih („srbosjek“) tehnika i tehnologija, a što se apsolutno da lako dokazati bilo kom nepristrasnom sudu pravde obzirom da još uvek postoje neoborivi arhivski materijali i iskazi preživelih svedoka. Međutim, Srbija i srbijanski Srbi bi se na osnovu ovako skrojenog plana „povijesnog izmirenja“ morali odreći i traženja ratne odštete od Slovenije, Hrvatske i Bosne i Hercegovine za pokolje civilnog stanovništva, pljačku i uništavanje materijalnih dobara u Srbiji za vreme slovenačko-hrvatsko-hercegbosanske agresije i okupacije iz vremena Prvog svetskog rata u austrougarskim uniformama.[4] Što se tiče etničkog čišćenja Lipe Njine u okviru ustaške vojno-redarstvene operacije „Oluja“ iz kolovoza 1995. g. nije potrebno čak ni izlaziti sa dokazima pred sudsku porotu obzirom da moderni sudovi koriste internet, a na internetu postoji jedna stranica koja se zove Youtube.[5]

Dakle, prema zamisli novog hrvatskog prezidenta, a u saglasnosti sa tadašnjim njegovim etnokolegom sa Andrićevog Venca, još jednom, i po mogućstvu definitivno, trebalo je Srbe prevesti žedne preko vode što se trebalo i verifikovati palčevanjem artije o bilateralnom povlačenju gore spomenutih tužbi kojima se verifikuju etnički očišćene granice Velike Genocidne Hrvatske (u perspektivi sve do Drine, Skadra i Tise preko Zemuna).[6] Dok se na hrvatskoj strani već dve decenije vodi otvorena javna kampanja protiv Srba kao opštem kolektivnom povesnom zlu za hrvatski nacion (splitski gradonačelnik Željko Kerum je samo jedna kap u Jadranskom moru) i time svesno i planski opravdava genocidno etničko čišćenje Lipe Njine od Srba u 20.-om stoleću (Hrvatska je, inače, pored Albanije danas etnički najhomogenija evropska država) dotle se na srbskoj strani, a u duhu odluka Drugog zasijedanja AVNOJ-a, prećutkuje prava strana hrvatsko-srbskih odnosa u novijoj južnoslovenskoj povesnici. Zašto se Srbija, inače jedina međunarodno priznata država srbskog naroda, još uvek nije kurtalisala avnojevskog duha „bratstva i jedinstva“ je upravo stoga što njom i dalje vladaju avnojevski deputati iz Bihaća i Jajca zajedno sa svojim beneficiranim potomcima.

U nameri da se konstruktivno doprinese prebijanju hrvatsko-srbskih povesnih računa donosimo jedan dokument koji može da pomogne u sklapanju slagalice hrvatsko-srbskih povesnih odnosa. Radi se o italijanskom dokumentu, tj. pismu italijanskog generala Aleksandra Luzana dučeu Italije – Benitu Musoliniju kao očevidca, a koje je štampano u prevodu na srbski jezik u knjizi: Miloslava Samardžića:[7] 
 
„Duče! Moja bezgranična odanost prema Vama mi, nadam se, daje za pravo da, u nečemu, odstupim od strogog vojničkog protokola. Zato i žurim da Vam opišem jedan događaj kojemu sam, unazad tri sedmice, lično prisustvovao.
 
Obilazeći sreska mesta Stolac, Čapljinu i Ljubinje (između 60 i 130 km severno od Dubrovnika) - saznam od naših obaveštajnih oficira da su Pavelićeve ustaše, prethodnog dana, počinile neki zločin u jednom selu (Prebilovci), i da će, kad se to pročuje, okolni Srbi ponovo da se uznemire.
 
Nedostaju mi reči da opišem ono što sam tamo zatekao. U velikoj školskoj učionici, zatekao sam zaklanu učiteljicu i 120 njenih učenika! Nijedno dete nije bilo starije od 12 godina! Zločin je neumesna i nevina reč - to je prevazilazilo svako ludilo! Mnogima su odsekli glave i poređali ih po đačkim klupama. Iz rasporenih utroba ustaše su izvukle creva i, kao novogodišnje vrpce, rastegli ih ispod plafona i ekserima ukucali u zidove! Roj muva i nesnošljiv smrad nisu dozvoljavali da se tu duže zadržimo. Primetio sam načeti džak soli u ćošku i zgranuto ustanovio da su ih klali polako, soleći im vratove! I, taman kad smo odlazili, u zadnjoj klupi se začulo dečje krkljanje. Pošaljem dvojicu vojnika da vide šta je. Izneli su jednog đaka, još je bio u životu, disao je sa napola presečenim grkljanom! Svojim kolima odvezem to jadno dete u našu vojnu bolnicu, povratimo ga svesti i od njega saznamo punu istinu o tragediji.
 
Zločinci su najpre, na smenu, silovali učiteljicu Srpkinju (ime joj je Stana Arnautović) i onda je, pred decom, ubili. Silovali su i devojčice od osam godina. Za sve to vreme, pevao je silom dovedeni orkestar Cigana i udarao u tambure!
 
Na večnu sramotu naše, rimske crkve - i jedan božji čovek, jedan župnik, u svemu tome je učestvovao! Dečak koga smo spasili, brzo se oporavio. I čim je rana zarasla, našom nepažnjom pobegao je iz bolnice i otišao u svoje selo, da traži rodbinu. Poslali smo patrolu za njim, ali uzalud: našli su ga na pragu kuće zaklanog! Od hiljadu i nešto duša, u selu više nema nikoga! Istoga dana (to smo otkrili kasnije) kad je izvršen zločin u školi, ustaše su pohvatale još 700 stanovnika sela Prebilovci i sve ih bacili u jamu ili na životinjski način na putu do jame pobili. Spasilo se samo oko 300 muškaraca: jedino je njima uspelo da probiju ustaški obruč oko sela i da pobegnu u planinu! Tih 300 preživelih jače je od najelitnije Pavelićeve divizije. Sve što su imali da izgube, oni su izgubili! Decu, žene, majke, sestre, kuće, imovinu. Čak su i straha od smrti oslobođeni. Smisao njihovog života je jedino u osveti, u strašnoj osveti njih je, u neku ruku, i stid što su preživeli! A takvih sela, kao što su Prebilovci, puna je Hercegovina, Bosna, Lika, Dalmacija.
 
Pokolji Srba su dostigli takve razmere da su, u tim krajevima, zagađeni i mnogi vodeni izvori. Iz jednog vrela u Popovom Polju, nedaleko od jame u koju je bačeno 4.000 Srba, izbijala je crvenkasta voda, lično sam se u to uverio! Na savest Italije i naše kulture pašće neizbrisiva mrlja, ako se, dok je vreme, ne distanciramo od ustaša i ne sprečimo da se nama pripiše da podržavamo bezumlje!“
 
Etnički čisto srbsko selo Prebilovci, sa populacijom od 1000 žitelja po poslednjem popisu stanovnika Kraljevine Jugoslavije pred Drugi svetski rat, se inače nalazi u blizini Čapljine u Hercegovini, a gore spomenuti masakr se dogodio u noći 4. avgusta 1941. g. Prema nekim izvorima masakr je preživelo ne 300 već samo 174 meštana iz samog sela Prebilovaca. O masakru pored navedenog pisma italijanskog generala svedoče i 44 preživela Prebilovčana koji su nakon rušenja Golubinske jame u koju su živi bačeni uspeli da iz nje izađu.

Na kraju bismo izneli mišljenje da usled nedovoljne stručne kompetentnosti nije na nama da sudimo da li su svi Hrvati ustaše-koljači, ali se zna da su sve ustaše bili (i danas jesu) Hrvati i tzv. „hrvatsko cvijeće“ u periodu Drugog svetskog rata – činjenica koju bi neka neavnojevska „Komisija za prebijanje hrvatsko-srbskih povesnih računa“ trebala da uzme u obzir.[8] Smatramo takođe da je došlo krajnje vreme da država Srbija zvanično pokrene i sudski spor pred nekim neutralnim međunarodnim sudom pravde protiv države Hrvatske (kao jedinog legitimnog predstavnika hrvatskog naciona) za zločine etnocidnog karaktera počinjene nad srbskim stanovništvom u NDH/GDH od strane Hrvata i njihovog muslimanskog cvijeća, kao i za okupaciju i teror u Srbiji za vreme Prvog svetskog rata. Bez sravnjivanja svih povesnih računa nemoguć je i iskreni suživot u okvirima nove Jugoslavije – Evropske Unije, a kako zvanična Hrvatska tako i zvanična Srbija žele njeno članstvo (o raspisivanju opštenacionalnog referenduma za članarinu u EU pre podnošenja zvanične kandidature nekom drugom prilikom) neophodno je da se pre učlanjivanja u tzv. Euro-klub podvuče crta na hrvatsko-srpske povesne odnose da se slučajno i Evropska Unija nebi raspala po uzoru na Titoslaviju. U svakom slučaju, polazna tačka u sravnjivanju povesnih računa između Hrvatske i Srbije, tj. Hrvata i Srbije mora da bude godina 1914. – kada su Hrvatska i Hrvati sa jedne strane i Srbija sa druge prvi put u čitavoj balkanskoj povesti došli u direktan fizički kontakt hrvatskom agresijom na Srbiju i pokoljima srbijanskog civilnog stanovništva. 


Vladislav B. Sotirović
https://www.sotirovic.blog.com

[1] O proširenju Evropske Unije na istočne zemlje Starog Kontinenta, kao i o faktoru „mira i sigurnosti“ u kontekstu „prodora na Istok“ Evropske Unije, videti u: Atsuko Higashino, “For the Sake of ‘Peace and Security’?: The Role of Security in the European Union Enlargement Eastwards”, Cooperation and Conflict, Vol, 39 (4), 2004, pp. 347−368; John Agnew, “How Many Europes?: The European Union, Eastward Enlargement and Uneven Development”, European Urban and Regional Studies, Vol. 8 (1), 2001, pp. 29−38; Mustafa Türkes, Göksu Gökgöz, “The European Union’s Strategy towards the Western Balkans: Exclusion or Integration?”, East European Politics & Societies, Vol. 20 (4), 2006, pp. 659−690; Georg Vobruba, Maurizio Bach, Martin Rhodes, Julia Szalai, “Debate on the enlargement of the European Union: The enlargement crisis of the European Union: limits of the dialectics of integration and expansion”, Journal of European Social Policy, Vol. 13 (1), 2003, pp. 35−62.

[2] Što se tiče jednog segmenta sporenja Hrvata i Srba u povesnom preseku – zemlje, videti studiju: Dr Lazo M. Kostić, Sporne teritorije Srba i Hrvata. Dosije, Beograd: Grafički atelje „Dereta“, 1990.

[3] Jelena Guskova, Istorija jugoslovenske krize (1990−2000), knjiga prva, Beograd: Izdavački grafički atelje „M“, 2003, str. 248.

[4] Videti, na primer, fotografiju iz 1915. g. na kojoj okupatorski vojnici „prekodrinci“ u austrougarskim uniformama vešaju srpske civile u Kruševcu: Vladimir Ćorović, Naše pobede, Beograd: Kultura, 1990, str. 81 (reprint izdanje iz 1929. g.). Druga kaplara Josipa Broza Tita iz hrvatskog Zagorja kao egzekutora na ovoj i drugim fotografijama za sada nema, ali postoji jedna njegova fotografija na položaju sa puškom u rukama iz 1914. g. negde u Zapadnoj Srbiji. Ova fotografija se može videti u: Vladislav B. Sotirović, Na odru titografije: Zbirka devetnaest članaka, Viljnus: Štamparija Litvanskog edukološkog univerziteta „Edukologija“, 2012, str. 9. Broz je od cara Franje Josifa za svoje ratovanje u Srbiji u zloglasnoj 42.-oj „Vražjoj diviziji“ (u 45.-om „Domobranskom puku“) 1914. −1915. g. dobio dva ordena za hrabrost.

[5] Ovde je apsolutno nebitno to što su se vrlo verovatno Tuđman i Milošević još 1991. g. dogovorili o organizovanom preseljenju Srba Krajišnika iz titoističke Hrvatske u titoističku Srbiju što je u tehničkom smislu realizovano u okviru operacije pod šifrom „Oluja“ jer ni jedan ni drugi nisu dobili po tom pitanju nikakva ovlašćenja od strane stanovništva koje se ima preseliti, niti od strane autohtonog stanovništva nove otadžbine u koju treba da se presele, niti su bili njihovi legalni i legitimni predstavnici koji imaju pravo da sklope sporazum takve vrste o nasilnom premeštanju stanovništva. 

[6] O politici Hrvatske i hrvatskoj politici sa hrvatske tačke gledišta od 1895. g. do posle Drugog svetskog rata videti u: Jere Jareb, Pola stoljeća hrvatske politike. Povodom Mačekove autobiografije, Buenos Aires: Knjižnica hrvatske revije, 1960. Ova knjiga je vredna spomena s toga što se u njoj na jedan perfidan način verifikuje hrvatski genocid nad Srbima u GDH i to pod moralnim plaštom borbe protiv „četnika“: „Ustaški pokret je trebao Srbima pokazati, da i Hrvati znadu rukovati s oružjem kao i oni, i da na četničke zulume znadu odgovoriti ustaškim protumjerama“ (Ibid., str. 90).

[7] Miloslav Samardžić, Saradnja partizana sa Nemcima, ustašama i Albancima, Kragujevac: Pogledi, 2006, str. 140−141.

[8] Kao doprinos stvaranju što potpunije slike o Hrvatima kao narodu videti: Antihrvatski komitet u Beogradu (priređivač), Sačuvaj nas Bože kuge i Hrvata!. Praktikum o Hrvatima. Hrvati u svojim i tuđim očima, Zagreb: 2010; Veliša Raičević – Psunjski, Hrvati u svetlu istorijske istine, Knin: Grafostil, 2012.