U RS bebe spaljuju kao medicinski otpad

 Ulica u kojoj je smješten klinički centar u Banjoj Luci nosi naziv „12 beba“ u znak pomena na nevine bebe koje su stradale tokom ratnih godina zbog nemilosti stranih sila.


Na ovoj adresi čiji naziv ističe vrijednost svakog ljudskog života i vapi o odgovornosti onih koji odlučuju o tuđem životu birajući mu smrt, punom parom radi prava fabrika smrti nalik na one iz drugog svjetskog rata.

U ovom ždrelu smrti je samo tokom 2011 godine izvršena svirepa egzakucija nad 1322 najbespomoćnija ljudska bića čiji su ostaci potom spaljeni.

Kao što su masovna ubistva tokom drugog svjetskog rata imala svoju ideološku podlogu opisanu u nazivu kojim su nacisti označili svoje žrtve kao  „ljudski otpad“, tako i ova masovna ubistva imaju svoju gotovo vjersku podlogu označavajući svoje žrtve kao „medicinski otpad“.

I kao što je tokom posljednjeg rata stradalo 12 nevinih beba zbog bezumne odluke drugih koja je za ova bespomoćna ljudska bića značila smrt, tako je i u ova mirna vremena samo prošle godine stradalo 1322 bebe takođe zbog nemilosti i bezumne odluke drugih. U samo jednoj godini je u Banjoj Luci ubijeno 110 puta više najbespomoćnijih ljudskih bića nego što su to uradile strane sile tokom proteklog rata. Osim u borju razlika je i u tome što su žtrve rata dostojno sahranjene i zna im se grob dok su žrtve naše slobode spaljene i ne zna im se gob. Najveća razlika između ova dva zločina je u tome što su za prvi odgovorni tuđinci a za ovaj drugi najbliži rod. Prvo zlo je dakle manje od drugog.

Naime, prema Pravilniku o upravljanju medicinskim otpadom („Službeni glasnik Republike Srpske“, broj: 90/06) i Pravilniku o kategorijama otpada („Službeni glasnik Republike Srpske“, broj: 39/05), bebe kojima je prekinut život vještački izazvanim prekidom trudnoće smatraju se medicinskim otpadom pod šifrom 18 01. Sa njima se postupa tako što ih odlažu u sabirni centar, tj. velike frižidere, dok ih se nakupi određeni broj (u zvaničnim dokumentima se koristi termin „određena količina“), zatim se spaljuju u spalionici na Paprikovcu. Dim iz visokog dimnjaka odlazi visoko ali se zbog svoje gustine ipak zadržava u vazduhu koji dišemo. Banja Luka je poznata kao maglovit grad, koliko visoko tada odlaze spaljeni ostaci i dim – svi znamo. Da li ste se ikada zapitali od čega je onaj dim iz dimnjaka kraj zgrade za dijalize (u blizini ginekološko-akušerske klinike)? Pomislili ste da je od grijanja?

Nekada sam volio da šetam ulicama kada je maglovito, moja djevojka i sadašnja supruga me je naučila da uživamo u tome. Od danas ću maglu osjećati kao dodir bespomoćnih žrtava kojima nisam mogao da pomognem. Nježan ali gorak, dodir koji najviše boli. Zrak koji udišem osjećam kao zalogaje od njihovih tjelašaca. A banjalučani čuvaju zelenilo, kažu dobro je za čist zrak. Koji park može da ga očisti od zadaha irodskog egokomodita, život ću položiti za njega?!

Nevine žrtve irodskog pira i moga ćutanja, vi nećete dobiti svoju ulicu, vama neće podizati spomenike. Vaše ulice su na nebu a magla će biti vaš spomenik na zemlji. Bezglasna kao vi. Bijela kao vaše duše.