OSAM MILENIJUMA SRPSKOG POREKLA (III)

Naseljavanje Srba na Balkan

Pre tri hiljade godina, hiljadu godina pre Hrista, grana prastarog srpskog stabla koja se uputila ka jugu naselila je današnje predele Austrije, Kranjske, Hrvatske, Slovenije i Ugarske, gde su osnovali Panonsku Srbiju. Od Srba u Bojci jedno pleme nazvano, Spori ili Anti, seleći se proslo je pored Karpata i naselilo Dačiju. Kasnije su prešli Dunav i naselili Srem, Slavoniju, Hrvatsku do Siska, Podravinu i Zapadnu Ugarsku do Komornog, a na jug do Titela. Panonija se delila na gornju i donju Meziju (grčki i rimski naziv za deo Srbije od Drine do Crnog mora), a Dačija prostirala od Tise do Crnoga mora, južne Ugarske, Banata i Rumunije. Zatim su naselili predele sadašnje Srbije. Prema tome, Srbi u današnjoj postojbini nisu samo od sedmoga veka nove ere, već od davno pre Hristovog rođenja. To je rekapitulirao istoričar Stojan Bošković u svojoj "Istoriji sveta" rekavši: "Po starini vremena na prvo mesto dolaze Srbi ili Anti, koji su tu stanovali davno pre rođenja Hristovog i Sloveni u ovim krajevima su

Tek u trećem veku nove ere, rimski car Trojan naselio je u ovim krajevima svoje veterane koji su se izmešali sa Srbima. Od te mešavine nastao je rumunski narod. Po Srbima Seberanima grad Turnu Severin je dobio ime. U Rumuniji su poznata srpska plemena Dragašani, Radovan, Gradište, Staniševci, Sokola. U petom veku nove ere, kan Bajan pozove Srbe na predaju, ali dački knez Dobrota to odbije. Bajan ih ostavi neko vreme na miru, ali nešto kasnije padoše pod vlast Mongola, B'lgara. Otuda ovi Bugari nisu istoga porekla sa Bugarima srpsko-antskog porekla (slovenskog). Po Milojeviću, Bugari su se sukobili sa Srbima u Maloj Vlaskoj (današnji Banat). Srbi iz Dačije širili su se prema Jadranskom moru i gde god su se naseljavali nailazili su na srpsko stanovništvo, koje je u iste krajeve naseljeno još pre Aleksandra Velikog. Bugari, tursko-mongolskog porekla bili su dobri ratnici i kao takvi pokorili Srbe u Dačiji, dok su Bugari slovenskog porekla nazivali sebe Srbima i govorili staroslovenski. Od petog do devetog veka lepo su živeli sa Srbima, primali su srpski jezik i običaje a zadržavali bugarsko ime. Otuda i danas imaju srpska imena: Borisav, Vojin, Dragomir, Radomir itd. Istoričari su taj proces nazivali poslovljavanje. I francuski istoričar Leon Rousset pisao je 1882. godine da su Srbi i Bugari grane istovetnog starog srpskog naroda, a Car Dušan je sebe proglašavao carem Srba, Grka i Bugara. Mađarski istoričar dr. Sentklaraj pisao je da su se oko 650. godine slovenska plemena naselila duz Tise, Save, Drave i Dunava. Rački za to stanovništvo tvrdi da su to bili Srbi i Hrvati iz Bele Srbije. Tvrdi se da su se tim naseljavanjem Srbi sukobili sa Avarima, koje su isterali i nastanili Panoniju i Dalmaciju. Hrvati su se pretežno preselili u Dalmaciju, dok su Srbi ostali u Panoniji. Sam Maretić piše da je predeo između Drave, Save i Dunava bio srpski. Porfirogenet navodi da su i pre doseljavanja Avara u Panoniju tu živeli Srbi, koji su se nazivali Belim Srbima, a zemlju su zvali Bela Srbija. Konstantin Porfirogenet Slavoniju naziva Srpskom Slavonijom. A Gavrilo Vitković kaže da su Ugarsku nastanjivali Srbi davno pre dolaska Mađara. On kaže da su Srbi takođe nastanjivali Srem, Banat i Bačku u vreme doseljavanja Srba na Balkan u sedmom veku. Otuda se Srbi Bodrići smatraju praroditeljima današnjih Bačvana i Banatskih Srba. Kada su Srbi pod Arsenijem Čarnojevićem došli, hiljadu godina kasnije, oni su u stvari došli u stare srpske krajeve. Krajem šestoga veka Srbi iz Panonije kreću na zapad i zaposedaju Korušku, Štajersku, Kranjsku, Istru i Furlaniju, sve do Tirola, o čemu je pisao Rački i te krajeve nazivao Norik. A Nemci su to stanovništvo nazivali Vendima. Srbi su bili zaposeli Dalmaciju pa je Papa Grgur pisao poslanicu nadbiskupu u Solinu o svojoj zabrinutosti zbog srpskog dopiranja i do Italije.

Tragedija panonskih Srba počela je dolaskom Mađara u devetom veku. Bio je to narod bez znanja zemljoradnje i trgovine i bez prosvete i kulture. U svoj jezik primili su neke srpske reči. Tako i ime Pesta potiče od srpske reči Peć. Osnivač Mađarske države bio je Vojko, a sin mu se zvao Marko i pripadali su pravoslavnoj veri. Kasnije mu je rimski papa dao ime Stefan (Istvan). Poznati mađarski istoričar Petefi opisao je krunu Svetog Stefana rađenu u istočnjačkom stilu i ispisanu ćirilicom. Ćirilicom je ispisan i nadgrobni spomenik Stefanov.

Tragedija po srpski narod nastavlja se vekovima. U 19. veku Austrija je povela oštru kampanju protiv Južnih slovena, na svakom mestu i na svim nivoima, proglašavajući ih "nižom rasom", što je imalo za posledicu stvaranja samouverenja kod germanskih zavojevača i gubljenje samopouzdanja kod napadnutih Srba. Srbi, mada nekada najmnogobrojniji i miroljubivi narod, nisu uspevali da se odupru zavojevačima, Nemcima sa zapada, Tatarima sa istoka i Turcima sa juga. Slične sudbine po srpsko življe nastavljaju se i tokom najnovijih događanja. Čak u enciklopediji Larus XX veka poručuje nam se da ćemo se spasiti samo kada se prekrstimo u katoličanstvo i priznamo papu. Zlobne li katoličke poruke?

Hrvat Rački, Rus Nestor i Poljak Surovjecki potvrdili su da su Srbi, Vendi, prastanovnici Evrope od početka istorijske ere. Ne zna se sa sigurnošću koliko hiljada godina su postojali u Indiji pre seoba, a na današnjim terenima su preko tri hiljade godina. Čeh Dalimil je pisao: "Srbi su došli iz Azije, nastanili su Balkansko poluostrvo uz more pa sve do Rima". Šafarik čak nalazi Srbe u našim krajevima pre pet hiljada godina, znači tri hiljade godina pre Hristova rođenja. On kaže da su Srbi u ove krajeve došli 1.600 godina pre pojave Srba u Severnoj Evropi, a Mavro Orbini kaže da su došli iz Skandinavije 1460 godina pre Hristova rođenja.

Poznato je da su srpske vojvode ratovale sa Aleksandrom Velikim, da su predvodili Atiline Hune ka Rimu, a četiri stotine godina davali su najbolje vojskovođe turcima (Mahmud Paša Sokolović, Sulejman Paša, Omer Paša Latas). Srpska slabost je što su pitom i pomirljiv narod i lako se asimiliraju. Šafarik Srbe tretira kao južne evropljane. On kaže da su Srbi došli iz Indije, preko južne Azije, zaposeli Malu Aziju i Balkansko poluostrvo još tri hiljade godina pre Hristova rođenja. Kasnije dolazi do njihovog pomeranja do Rima, pa Lombardije i zatim u predele sadašnjih slovenskih zemalja. Njihovo desno krilo nastanilo se preko Save i Dunava u Dačiji i Panoniji. Ovim Srbima, mnogo kasnije dolaze Srbi sa severa od Baltika i Labe. Po Bonfiniju do pomeranja severnih Srba ka jugu došlo je usled njihovog potiskivanja od strane skandinavskih naroda. Dolaskom na Balkan oni su se sjedinili sa svojim sunarodnicima. Otuda je i Grk Halkokondil za Srbe rekao da su najstariji i najveći narod na svetu. Mavro Orbini takođe spominje da su Srbi gospodarili Azijom.
Srbi su na Balkanu primali hrišćanstvo još u doba Hristovo direktno od Svetog Pavla. Rosijskij Sinopsis citira da je Sveti Pavle poslao svoga učenika Andronika u Panoniju i Ilirik da krsti Slovene, a to su bili potonji Srbi. Srpski istoričari vladika Ružičić, Milojević i Srećković dokazuju da su te Srbe pokrstavali direktni Hristovi apostoli Pavle, Timotije, Andreja, Luka i Tadija, da su osnovali Panonsku episkopiju, a panonski episkop učestovao je na prvom saboru u prvom veku u Sirmijumu. To je bio lično Andronik učenik Svetog Pavla. Zato ruski letopisac Nestor piše da su Srbi seleći se u sedmom veku iz Bojke u Ugarsku, Srbiju, Makedoniju, Bosnu i Hercegovinu, Dalmaciju, Crnu Goru i Albaniju, došli ne u novu već u staru postojbinu, odakle su ih nekada potisnuli Kelti i Rimljani. Godine 520. prve godine vladavine Justinijanove, sto hiljada ratnika Sabira priključilo se Grcima. Savremenik iz tog perioda Menadar zapisao je da su ti Srbi u prvoj polovini šestoga veka pokorili celu Grčku i Tesaliju. Istoričari se slažu da su Srbi između šestog i sedmog veka "Sloveni" pokorili Grčku, Makedoniju, Epir i Albaniju. Iz tog doba svedoče imena mesta i reka, u Makedoniji: Srpčište, Srbovo, Srbica, Srbinovo, Srbince, Srbljani i u Grčkoj: Srbinovo, Bosna, Njeguši, Bistrica, Bojka. U doba cara Konstantina Porfirogeneta u Solunskoj Srbiji (južna Makedonija) nalazio se grad Serblia (sada Servia) koji su Rimljani zvali Serblia Inferior. Svoju samostalnost izgubili su 1018. godine odakle su Srbi posli sa Srbima iz Ilirije i Dalmacije, sa kojima su stvorili drugu Srbiju. Ova država je ojačala u 10. veku pod vlašću velikog župana Časlava. Posle njega na vlast dolaze Vojislav, Bodin pa Nemanja, koji su obnovili srpsko kraljevstvo, a o njima dovoljno pise savremena istorija.

Srbi koji su došli u Dalmatinske krajeve u petom veku sa Hunima zatekli su tamo Srbe starosedeoce. Ti Srbi starosedeoci u Boki, Dalmaciji i Albaniji porušili su grčke i rimske gradove i izgradili svoje. Tako su porušili Epidaurus i na njegovim ruševinama podigli Dubrovnik. Vizantijsko carstvo ponovo osvaja Dubrovnik u devetom veku ali ga srpski kraljevi Pavlimir i Bodin vraćaju i nakon toga u gradu izgrade tvrđavu Lovrijenac. Osnivačem Dubrovnika smatra se Ostroilo.

Tokom 630. godine nove ere dolazi do seobe iza Karpata, a 632. godine Srbi iz Bojke masovno krenu na jug. Na putu umre njihov knez i njegova dva sina povedu gotovo sve Srbe iz Bele Srbije. Polovina plemena dođe u krajeve koje su Srbi već nastanjivali, dok se druga polovina zaustavi sa Srbima u predelima Podravine i Posavine, gde osnovase poslednju Belu Srbiju (današnji Srem i Slavonija). Novija istorija ove seobe tretira kao prve i najveće, mada su to u istinu bile poslednje i znatno manje od prethodnih seoba. Posle ovih imamo još jedino seobe Srba pod županom Zarijem

Pribisavljevićem preko Save i Une u predele Zrmanje, Velebita i Jadranskog mora. Od tada su Srbi starosedeoci u Lici, Baniji, Krbavi i Dalmaciji. Rus Gilferding pisao je da je Srbija imala više oblasti, sadašnju Srbiju, sa Bosnom, istočno i južno od Hrvata, Neretvanska sa Dubrovnikom, Travunijom, Konavljem i Zetom. A Konstantin Porfirogenit navodi da Hrvatska počinje od reke Cetine i prostire se uz more do Istre. Šafarik i Miloš Milojević, inače ništa ne veruju Porfirogenitu, pošto je mnoge stvari o Srbima izmislio, služio se neistinama, a srpski kao jezik nije uopšte poznavao. Stari srpski istoričar Rajić piše: "Tadanja Srbija obuhvatala je istočnu Dalmaciju, Bosnu, Hercegovinu, Sadašnju Srbiju, Crnu Goru i Dubrovnik sa jadranskim ostrvima.

O kulturi starodrevnih Srba

Pisani tragovi o Srbima iz Indije datiraju od pet do sest hiljada godina, a u Evropi od preko tri hiljade godina. Rus Moraskin je pisao da su Srbi još u svom indijskom kraljevstvu bili na najvišem stepenu prosvete i obrazovanosti, za to doba. Takođe su Kinezi zapisali da su Srbi napredovali u prosveti i da je njihov car Tanča još tada izdavao zakone. Grčko-rimski istoričar Strabon kaže za Srbe iz Kaspijske Serbanije da su trgovali još od dolaska iz Indije i da su na odeći nosili zlato. Gilferding za Baltičke Srbe kaže da su imali velike gradove, sa razvijenom umetnošću, zanatstvom i trgovinom, čime su zadivljavali druge narode. Mavro Orbini navodi da su Baltički Srbi u politici imali izvrsne zakone i pohvalne običaje. Srpski istoričari Kovacević i Jovanović zapisali su da su ti pradavni Srbi upotrebljavali železo, bakar, olovo, srebro i zlato. Jirgen Španut je u svojim studijama zapisao da su na Sinajskom poluostrvu još 4.000 godina pre n.e. postojali rudnici bakra "Timna" na oko 60 kvadratnih kilometara sa oko 5.000 podzemnih tunela i da su u tim rudnicima pronađeni natpisi, kako on kaže na "filističkom" pismu, što je identifikovano kao pismo kojim su se služili Srbi. A Rački piše da su kod Srba pre 2.500 godina bila razvijena zemljoradnja i trgovina žitom, te da su bili vešte zanatlije, rudari, dobri graditelji brodova i poznavali su staklo. Srećković piše da su Srbi u Solunskoj Srbiji negovali svoju pismenost i na svoj jezik preveli svete knjige. On takođe kaže da su Neretvljani bili najbolji trgovci i da su imali jaču flotu od Mletačke. Slično je tvrdio i sam Julije Cezar u svoje vreme. Imali su čak svoje tkanine, koje su izvozili i koje su bile veoma cenjene u Carigradu. I konačno, akademik Stojan Novaković tvrdi da postoje dokazi da je u Srbiji već u desetom veku postojao snažan književni pokret, u Zeti i Raškoj, na kojim temeljima je izgrađena prosveta, književnost i zakonodavsvo Nemanjićke Srbije.

Dr Jovan Deretić nalazi pojavljivanje imena Srba i u Bibliji, što je mnogo ranije od zvanične nauke. Po njemu Srbi su ostavili bezbrojne tragove, svuda gde su živeli. Tako, u Maloj Aziji je postojao grad Sard u kome su prvi put osnovane škole za matematičare, istoričare, muzičare i astronome. U tom gradu prvi put u ljudskoj istoriji predviđeno je pomračenje sunca. Svršeni učenici ovih škola odlazili su u velike gradove i držali predavanja. Jedan od njih, Grk koga pominje Ksantos, otišao je u Atinu i držao predavanje, ali ga većina slušalaca nije razumela jer su svi stručni izrazi bili na srpskom. Otuda i podatak da su Grci Srbe nazivali Ksantosima. Po podacima sakupljenim u Vatikanu, pa čak i u "Svetom pismu", Deretić zaključuje da su Arijevci, Heti, Geti, Iliri ili Kelti sve Srbi. A dr. Ranka Kuić, prvi keltista na Balkanu i stručnjak uvršten u 2.000 najistaknutijih stvaralaca na zemaljskoj kugli, svojim delom "Srpsko-keltske paralele" dokazuje gotovo genetsku srodnost današnjih Velšana, mnogih Iraca i Škota sa Srbima. Otud je i ponela nadimak "Ranka Velšanka". Ona je svoje delo pokazala na svim geografskim pojmovima na terenima koje su nastanjivali Kelti i Srbi.

Savremeni istoričari tvrde da je prihvatanjem nordijsko germanske istoriografske Berlinsko-Bečke škole Srbima nanet udarac mitskih razmera. Cvijić je Srbe opisao kao veoma inteligentan narod, ali i veoma eksplozivan. Dragosavac tvrdi da Akademija nauka nikada neće završiti srpski rečnik, a što je još tragičnije da isti još uvek tretira kao srpsko-hrvatski. On takođe ističe potrebu za izradom srpsko-sanskritskog rečnika. Na svu sreću takav rečnik može se uskoro i očekivati, pošto na njemu radi Branislava Božinović. Nataša Lukić sugeriše kao ključ da je dobro iznaći balans između želja i stvarnosti, kako nas preuveličavanje nebi odvelo od puta za "više interese". Jelena Milutinović kaže: "Kad je Gete pročitao Hasanaginicu, izjavio je da narod koji ima takvu poeziju zaslužuje da bude prestižan evropski narod, narod koga će svi evropski narodi izučavati upravo zbog toga".

Ne tako davno, 1984. godine, svetsku javnost uzdrmao je Meksikanac Robert Salinas Prajs objavom knjige "Homerova slepa publika", kojom je ustvrdio da Troja nije u Maloj Aziji već u dolini Neretve i da je Neretva u stvari drevna antička reka Skamander a Gabela je Troja. Robert Salinas u svojim istraživanjima i dalje traga za našim istinama. Naročito ga privlači misteriozna planina Rtanj, za koju tvrdi da je to srpski Olimp. On takođe zaključuje da je Balkan pupak sveta.

Srpski jezik kroz istoriju

Vede se klasifikuju kao himne, koje sadrže narodne običaje, mudrosti, poslovice i izreke, a datiraju od 3 do 6 hiljada godina pre Hrista. I srpske slave sa pratećim molitvama, kako u prastara vremena tako i danas spadaju u red Veda.
Autohtonistička Škola zastupa teoriju da su svi narodi koji su živeli na današnjim slovenskim prostorima kao i u predelima Dačije, Trakije, Balkana, u južnoj Rusiji i srednjoj Evropi različita imena naroda srpskoga porekla. Ova škola, pored Balkana i centralne Evrope, nalazi postojbinu Srba i u Italiji, na Pirinejima, u Bretaniji, Helveciji, Skandinaviji, pa i u severnoj Africi i Maloj Aziji. Protivnik ove škole, kao što je napred navedeno, je germanska Berlinsko-Bečka Škola, koja danas trijumfuje na većini katedri istorije i ona nauku vodi smišljeno pogrešnim putem, koji odgovara interesima politike.

Birnuf (Emile Burnouff) u svom eseju o Vedama istražuje poreklo Indo-Evropljana kroz Vede, koje su nastajale u vreme "arijevske zajednice". On nalazi da se vedske porodice zasnivaju na svetosti bračnog jedinstva, okruženi verom i društvenim tradicijama. Svoje dokaze izvodi iz rodbinskih imena, koja od davnih vremena pripadaju zajedničkoj rasi naroda. A mi znamo da su rodbinski i porodični nazivi u srpskom jeziku zadržali obeležja arhaičnosti i autentičnosti do danas.
Istraživač, Švajcarac Adolf Pikte (Adolphe Pickter) napisao je delo "Indo-Evropsko poreklo ili prvobitni Arijevci", u kome piše: "U davnoj prošlosti jedna rasa rasla je u prvobinoj kolevci, nadarena mudrošću, grandiozna, stroge prirode, radom je pobedila surove materijalne uslove svoga opstanka. Zatim dolazi do njihovog razvoja i patrijarhalnog uređenja. Ta bujna rasa razvila je svoj jezik, savršen i pun intuicije za uzvišenu poeziju. Zbog svoje brojnosti morali su da se sele, a seobama im se menjao i jezik. Vekovima od ovoga naroda nastalo je više narodnosti. Te seobe odigrale su se u milenijume pre Hrista, od Indije do Atlantika." On zaključuje da je: "…taj brojni narod poslužio kao osnova za razvoj mnoštva ljudskih grupa, koje su iz njega proizašle." Pikte takođe tvrdi da je: "…jezik toga naroda bio osnov za mnoge jezike, koji su iz njega nastali." Zajedničke osnove ovoga jezika nađene su u Sanskritu i Zendu (staropersijskom). Otuda pomisao da svi indo-evropski narodi potiču od jednoga stabla". Za njihov jezik Pikte kaže da je bio ne kontrolisane slobode i on ga naziva "jezikom majke". Pikte takođe piše, bio je to jezik Veda, bogat jednosložnim glagolskim korenima od kojih se sufiksima stvara izobilje izvednica svih vrsta. Njegov glasovni sistem je jednostavan i skladan. Razlikuje tri roda i sedam padeža, čime jasno označava deklinacije. Zamenički nastavci za tri lica i brojeve omogućuju razlikovanje nijansi vremena i načina. Prema svim prednjim opisima tog jezika najbliži je srpskom. Takva skladnost ne nalazi se nigde sem u srpskom jeziku.
Olga Luković-Pjanović u svojim istraživanjima potvrđuje da su iz srpskog jezika nastali i grčki i latinski, ali kao iz pelazgijskog stabla. Ona je citirala Francuza Leveka (Levesque), koji je poredio srpski sa latinskim i grčkim jezikom i zaključio:
(1) da je srpski jezik dao prve i najstarije elemente latinskom jeziku;
(2) da su starosedeoci Laciuma bili slovenske rase, Srbi; i
(3) da su se Srbi tamo nastanili još u vreme dok se jezik ograničavao gotovo samo na izraze najprečih potreba.

Emil Burnuf navodi kako latinski pridev humanus proizlazi iz srpskog uman, a što je takođe vezano za vedsko aum (izgovara se na sanskritskom om) i u induskom jeziku označava tri bozanstva (Bramu, Višnu i Šivu). Gregor Dankovski zaključuje da se grčka i latinska gramatika slažu sa srpskom. Po Strabonu, latinski je najpre bio centralna grupa dijalekata sabinskog jezika, a Sabini su bili drevni Srbi, autohtoni stanovnici Apeninskog poluostrva, što takođe potvrđuje i Milan Budimir. Homerov učitelj je znao pelazgijski jezik, a u Homerovo doba nije se pravila razlika između tračkog i grčkog jezika. Hekatej iz Mileta, 500 godina pre Hrista, ostavio je pisane tragove da su Atinjani Tračani (Srbi). Dankovski citira: "Tračani, Geti, Dačani i Mezani, svi govore srpski". Platona su zbog njegove mudrosti Grci smatrali božanskim, a on kaže kako u grčkom jeziku ima mnogo varvarskih reči. Herodot je bio stariji od Platona i on navodi da se u njegovo vreme u Grčkoj govorilo varvarskim jezikm. Sokrat takođe tumači da su Grci bili potčinjeni Varvarima pa su otuda govorili njihov jezik. On takođe zaključuje da su Varvari narod stariji od Grka. Prema Dankovskom naziv Varvari nastao je od barbaros promenom suglasnika usled prilagođavanja grčkom, radi lakšeg izgovaranja. Slično je tumačenje i Sokratovo. Prema Platonu su drevni Pelazgi, nazvani od Grka Varvarima, bili antički Srbi i govorili su srpski. Ima natpisa da su Srbe nazivali i Etrurcima, dok su oni sami sebe zvali Rašanima. O tome piše Nenad Đorđević u delu "Etrurci ili Rašani", a Svetislav Bilbija kao da mu odgovara svojim delom "Rašani a ne Etrurci". Bilbija je etrursko pismo dešifrovao posredstvom ćiriličnih slova.
Pišući o Vedama M. F. Neve navodi: "…da su otmene, snažne, jednostavne, a da nisu lišene umetničke vrednosti". On takođe kaže: "Ovaj jezik je zvučan, muzikalan, čudesan, harmoničan i iznenađujućeg bogastva forme i slike". Bue za srpski jezik kaže: "Srpski jezik je bogat, energičan i harmoničan, pođednako dobro pristaje muškom i ženskom rodu, dobar je za opevanje ljubavnih pesama i nežnosti, kao i velikih krvavih podviga. Zvučan je i otmen. Srbin govori polagano, ne praveći pauze i svojim jezikom na najlepši način izražava pristojnost. Dušu srpsku zagreva južno sunce. Konstrukcije rečenica u srpskom jeziku su jednostavne, imaju izuzetan smisao za preciznost, maštovitost i srpskim se govori pristojno (za razliku od grčkog kojim se muca i gestikulira). Ako su ikada jedan jezik i jedan narod bili stvoreni za vladavinu javnim raspravama, to su sigurno srpski jezik i srpski narod". Bue zaključuje: "Srbi poseduju toliko lepe poezije i samo to bi trebalo da obaveže sve ostale narode da uče njihov jezik".

Švajcarac Adolf Pikte rekao je, da je živeo samo zato da dokaže koji narod je govorio jezikom vedskih himni. Na žalost, smrt ga je prerano zaustavila na tom plemenitom zadatku. Pavel Šafarik je nedvosmislen u tvrdnji da je to srpski narod i da je govorio srpskim jezikom. Isto je tvrdio i Atinjanin Halkokondil, pišući da su to bili Tribali, Tračani i i Iliri, kao najstariji i najveći među tadašnjim narodima, a to su bili Srbi.

Utvrđeno je da su Vede nerazdvojno vezane sa srpskim jezikom i prožete srpskim pesništvom. Veda na srpskom ima značenje vida i znanja (u smislu unutrašnjeg saznanja). Kako je rekao Siprijan Rober: "Svi slovenski jezici su nastali od srpskog jezika, jezika Pramajke". U srpskom jeziku koren vid zadržava vedsko-srpsko značenje svetog, unutrašnjeg, metafizičkog znanja.

Poznato je da su hrvatski seljaci govorili čakavskim dijalektom, dok je zagrebačka gospoda oduvek nastojala da govori nemackim, italijanskim, latinskim ili mađarskim. Čakavski dijalekt govori se u graničnom pojasu prema istočnom delu Austrije i Mađarskoj, gde žive gradišćanski Hrvati. Oni su tu doselili iz severnog jadranskog primorja tokom XVI veka i doneli svoj govor, koji je pravi hrvatski, kojim su govorili njihovi seljaci. Pod uticajem Panslavističkog pokreta čehoslovačkih romantičara Kolara i Šafarika u Hrvatskoj dolazi do Ilirskog pokreta, čiji je nosilac bio Ljudevit Gaj. Majka Ljudevita Gaja bila je Nemica, rođena Schmit. Gaj je želeo da za hrvatski književni jezik usvoji srpski, pa je najpre predložio da se jezik nazove ilirskim, sa idejom kasnijeg preimenovanja u srpsko-hrvatski, odnosno u Hrvatskoj čak hrvatsko-srpski, što je imalo smišljene političke posledice iščezavanja srpskog jezika, a time i srpske nacionalnosti. Profesor dr. Laza Kostić u knjizi "Krađa srpskog jezika" piše da je data ideja delo nacionalista, dok sami Hrvati izbegavaju da o tome otvoreno razgovaraju. Međutim, sam Ljudevit Gaj je 1846. godine u listu "Danica" otvoreno priznao da je za hrvatski književni jezik uzeo jezik srpskog naroda. Đuro Daničić se olako saglasio sa hrvatskim predlogom, čime im je učinio ogromnu uslugu, za čega Olga Luković-Pjanović kaže da nije imao političkog obrazovanja i da nije prozreo hrvatske namere, što im Vuk Karadžić nikada ne bi učinio.
Amerikancima, Kanađanima i Australijancima ne pada na pamet da menjaju ime engleskog jezika, kojim govore, kao što ni Belgijanci, Luksemburžani, Švajcarci pa ni frankofonski Afrikanci ne misle da menjaju ime francuskom jeziku.

Istorijski, ime Sloven potiče iz perioda rimskog osvajanja srpskih teritorija. Tom prilikom Rimljani su odvodili roblje, a muška imena tih Srba pretežno su se završavala sa slav, kao: Miroslav, Srbislav, Krunoslav, Bratislav i slično (što je kod Srba imalo značenje slavnoga - glorious), a u latinskom se izgovaralo sklav ili sclavus (sa značenjem roba), od čega je vremenom nastalo Sloven. Istim slovenskim jezikom govorili su Geti, Sarmati, Skiti, Dačani i Tračani, što tvrde Strabon, Apendini i Ovidije. A kako kasnije navode Surovjecki i Šafarik, pa Dobrovski, Milojević i Živančević radi se o srpskom jeziku. Prema Herodotu, kada je reč o Slovenima, radi se o velikoj ljudskoj grupi naroda koji je pripadao indo-evropskoj rasi i zauzimao prostore istočne Evrope, današnje Poljske, Mađarske, Austrije, Češke i Balkana sa teritorijama današnjih srpskih zemalja.

Na osnovu antičkih pisaca nedvosmisleno je da su sva grčka ostrva, sa kontinentalnom teritorijom i Italijom bili naseljeni Tračanima, što potvrđuje Strabon. Svi su oni govorili grčko-ilirski ili ilirskim (slovenskim, znači srpskim) jezikom, kome su centralna zona bili Podunavlje i crnomorska obala Dačije. Tračani (Srbi) su se odatle širili po Evropi, a širio se i njihov jezik. Lorenc Surovjecki i Pavel Šafarik su u vrlo dokumentovanoj studiji izneli nepobitne tvrdnje da su Srbi živeli u Podunavlju i Panonskoj niziji i odatle se širili na sever i zapad. Oni takođe navode da je papa Jovan X (914. do 929. godine) tvrdio da su Iliri i Tračani bili Sloveni (a to znači Srbi). Prema tome, jezik koji je Ovidije, rimski pesnik i savremenik Hristov, naučio dok je boravio u izgnanstvu na obali Crnoga Mora, bio je srpski. Uprkos svih pretrpljenih izmena, koje se dešavaju u svim jezicima, srpski je ostao poetičan. Ako se poštuje ideja o kontinuitetu latinskog i grčkog jezika, po kojoj logici se to isto ne dozvoljava srpskom, tim pre što se radi o narodu nazivanom Tračani, Tribali, Sarmati, Vendi, Veneti, Vindi ili Vani, pa i Anti, a uvek se suštinski radi o Srbima, koji su sebe, po tvrdnji Šafarika, svuda i uvek nazivali svojim srpskim imenom. Po tvrdnji Gregora Dankovskog, a prema Ovidiu, Geti su bili Sloveni i pripadali rodu Tračana, bili su hrabar i pravedan narod i govorili su slovenski (odnosno srpski) jezik.

Olga Luković-Pjanović citira Francuza Pejsonela, koji iznosi tvrdnju da se srpski, pored evropskih zemalja govorio i u vise zemalja Azije. Govorio se i na dvorovima turskih careva, pored turskog kao zvaničan jezik. Samo se po različitim oblastima u malome razlikovao u dijalektima, što je logično za sve jezike. Olga takođe iznosi primer Stjepana Mitrova Ljubiše, koji navodi primer crnogorskog plemena Pastrovića koje je živelo na istom prostoru od praistorijskih vremena. Slično je pisao i Jovan Cvijić, geograf svetskog ugleda i predsednik Srpske Kraljevske Akademije. Olga Luković-Pjanović, prema predanju njene majke tvrdi da su njihovi pra-roditelji živeli u dragačevskom kraju još u doba Aleksandra Velikog, a to znači bar 400 godina pre rođenja Hrista. Svi ovi primeri potvrđuju tvrdnje da smo na Balkanu nastanjeni od preistorijskih vremena. Konstantin Jireček je izrekao misao, koja kaze: "Nikada se na zemlji nije dogodilo da jedan pođarmljeni narod potpuno nestane a da ne ostavi kaplju svoje krvi u žilama pobednika, ili reč u njihovom jeziku".