OSAM MILENIJUMA SRPSKOG POREKLA (IV)

Poznata je i Volterova izreka: "Lakše je verovati u laž, koja se čula po hiljadu puta, nego u istinu, koja se čuje prvi put".

Rimokatolička crkva od najranijih vremena izražavala je neograničenu mržnju prema Srbima. Zapad je od uvek sebe proglašavao "civilizovanim", a Srbe nazivao "varvarskim", citira Olga Luković-Pjanović, prema francuskom Larusu XX veka. Genocide činjene nad srpskim življem, rimokatolička crkva nikada nije ni pokušavala da spreči. Zamerali su Srbima na načinu života, na poštovanjima prema umrlim, na zajedničkom obrađivanju zemlje i slično, što Olga Luković-Pjanović, naprotiv, ističe kao srpske tradicije i ponos. Kako kaže: "Šta Zapad zna o zajedničkom oranju i kopanju, o mobama i prelima, o kosidbama i komušanju kukuruza. Srpski tradicionalni život vekovno se zasnivao na svetinjama poput one: "Ljubi bližnjega svoga kao samoga sebe". Knjiga Olge Luković-Pjanović "Srbi narod najstariji" obiluje istorijskim dokazima i citatima autora svih nacija, na svim živim i mrtvim svetskim jezicima. Iz svega iznetoga, Srbi su bili rasprostranjeni od Indije do Atlantika, najmanje dva milenijuma pre Hrista. Nažalost, danas ih je sve manje i manje, rasparčavaju nas na različite načine, služeći se najviše onom starom latinskom izrekom još iz Cezarevog doba: "Dividi et impera", što znači: "Zavadi pa vladaj". Poslednja uništavanja su najstrašnija i najmasovnija, a "civilizovani" Zapad ćuti. Nestajanjem naroda nestaje i njegov jezik, sve više slavskih sveća se gasi. U čije ime se to radi? Zašto se Srbi ubijaju u tako velikom broju, a da pri tome svet ćuti, pita se Olga? Koji je cilj toliko uzvišen da može opravdati varvarsko ubistvo jedne nacije? Koji cilj je dovoljno velik da moze opravdati takva sredstva masovnog uništenja čitavog jednog naroda?

Vede se klasifikuju kao himne, koje sadrže narodne običaje, mudrosti, poslovice i izreke, a datiraju od 3 do 6 hiljada godina pre Hrista. I srpske slave sa pratećim molitvama, kako u prastara vremena tako i danas spadaju u red Veda.
Autohtonistička Škola zastupa teoriju da su svi narodi koji su živeli na današnjim slovenskim prostorima kao i u predelima Dacije, Trakije, Balkana, u južnoj Rusiji i srednjoj Evropi različita imena naroda srpskoga porekla. Ova škola , pored Balkana i centralne Evrope, nalazi postojbinu Srba i u Italiji, na Pirinejima, u Bretaniji, Helveciji, Skandinaviji, pa i u severnoj Africi i Maloj Aziji. Protivnik ove skole, napred je navedeno, je germanska Berlinsko-Bečka Škola, koja danas trijumfuje na večini katedri istorije i ona nauku vodi pogrešnim, smišljenim, putem, koji odgovara interesima politike.

Birnuf (Emile Burnouff) u svom eseju o Vedama istrazuje poreklo Indo-Evropljana kroz Vede, koje su nastajale u vreme "arijevske zajednice". On nalazi da se vedske porodice zasnivaju na svetosti bračnog jedinstva, okruženi verom i društvenim tradicijama. Svoje dokaze izvodi iz rodbinskih imena, koja od davnih vremena pripadaju zajedničkoj rasi naroda. A mi znamo da su rodbinski i porodični nazivi u srpskom jeziku zadržali obeležja arhaičnosti i autenticnosti do danas.

Istrazivač, Švajcarac Adolf Pikte (Adolphe Pickter) napisao je delo "Indo-Evropsko poreklo ili prvobitni Arijevci", u kome pise "U davnoj prošlosti jedna rasa rasla je u prvobinoj kolevci, nadarena mudrošću, grandiozna, stroge prirode, radom je pobedila surove materijalne uslove svoga opstanka. Zatim dolazi do njihovog razvoja i patrijarhalnog uređenja. Ta bujna rasa razvila je svoj jezik, savršen i pun intuicije za uzvišenu poeziju. Zbog svoje brojnosti morali su da se sele, a seobama im se menjao i jezik. Vekovima od ovoga naroda nastalo je više narodnosti. Te seobe odigrale su se u milenijume pre Hrista, od Indije do Atlantika. On zaključuje da je taj brojni narod poslužio kao osnova za razvoj mnoštva ljudskih grupa, koje su iz njega proizašle. Pikte takođe tvrdi da je jezik toga naroda bio osnov za mnoge jezike, koji su iz njega nastali. Zajedničke osnove ovoga jezika nađene su u Sanskritu i Zendu. Otuda pomisao da svi indo-evropski narodi potiču od jednoga stabla". Za njihov jezik Pikte kaže da je bio ne kontrolisane slobode i on ga naziva "jezikom majke". Pikte takođe piše, bio je to jezik Veda, bogat jednosloznim glagolskim korenima od kojih se sufiksima stvara izobilje izvednica svih vrsta. Njegov glasovni sistem je jednostavan i skladan. Razlikuje tri roda i sedam padeza, čime jasno označava deklinacije. Zamenički nastavci za tri lica i brojeve omogućuju razlikovanje nijansi vremena i načina. Prema svim prednjim opisima tog jezika najbliži je srpskom. Takva skladnost ne nalazi se nigde sem u srpskom jeziku.

Olga Luković-Pjanović u svojim istraživanjima potvrđuje da su iz srpskog jezika nastali i grčki i latinski, ali kao iz pelazgijskog stabla. Ona je citirala Francuza Leveka (Levesque), koji je poredio srpski sa latinskim i grčkim jezikom i zaključio: (1) da je srpski jezik dao prve i najstarije elemente latinskom jeziku; (2) da su starosedeoci Laciuma bili slovenske rase, Srbi; i (3) da su se Srbi tamo nastanili još u vreme dok se jezik ograničavao gotovo samo na izraze najprečih potreba. Emil Burnof navodi kako latinski pridev "humanus" proizlazi iz srpskog "uman", a što je takođe vezano za vedsko "aum" (izgovara se na sanskritskom om) i u induskom jeziku označava tri božanstva (Bramu, Visnu i Sivu). A Gregor Dankovski zaključuje da se grčka i latinska gramatika slažu sa srpskom. Po Stabonu, latinski je najpre bio centralna grupa dijalekata sabinskog jezika, a Sabini su bili drevni Srbi, autohtoni stanovnici Apeninskog poluostrva, što takođe potvrđuje i Milan Budimir. Homerov učitelj je znao pelazgijski jezik, a u Homerovo doba nije se pravila razlika između tračkog i grčkog jezika. Hekatej iz Mileta, 500 godina pre Hrista, ostavio je pisane tragove da su Atinjani Tračani (Srbi). Češki istoričar Dalemil navodi: "Ima jedna zemlja gde se govori srpski", a Dankovski citira: "Tračani, Geti, Dacani i Mezani, svi govore srpski". Platona su zbog njegove mudrosti Grci smatrali božanskim, a on kaže kako u grčkom jeziku ima mnogo "varvarskih" reči. Herodot je bio striji od Platona i on navodi da se u njegovo vreme u Grčkoj govorilo "varvarskim" jezikm. I Sokrat tumači da su Grci bili potčinjeni "Varvarima" pa su otuda govorili njihov jezik. On takođe zaključuje da su "Varvari" narod stariji od Grka. Prema Dankovskom naziv "Varvari" nastao je od "barbaros" promenom suglasnika zbog laksšg izgovaranja Grka. Slično je tumačenje i Sokratovo. Prema Platonu Grci drevni Pelazgi, nazvani od Grka "Varvarima" su bili antički Srbi i govorili su srpski. Ima napisa da su Srbe nazivali i Etrurcima, dok su oni sami sebe zvali Rasanima. O tome pise Nenad Đorđević u delu "Etrurci ili Rašani", a Svetislav Bilbija kao da mu odgovara svojim delom "Rašani a ne Etrurci". Bilbija je etrursko pismo desifrovao posredstvom ćiriličnih slova.

Pišući o Vedama M.F. Neve navodi: "da su otmene, snazne, jednostavne, a da nisu lisene umetničke vrednosti". On takođe kaze: "Ovaj jezik je zvučan, muzikalan, čudesan, harmoničan i iznenađujućeg bogastva forme i slike". A Bue za srpski jezik kaže: "Srpski jezik je bogat, energičan i harmoničan, podjednako dobro pristaje muškom i ženskom rodu, dobar je za opevanje ljubavnih pesama i nežnosti, kao i velikih krvavih podviga. Zvučan je i otmen. Srbin govori polagano, ne praveći pauze i svojim jezikom na najlepši način izražava pristojnost. Dušu srpsku zagreva južno sunce. Konstrukcije rečenica u srpskom jeziku su jednostavne, imaju izuzetan smisao za preciznost, maštovitost i srpskim se govori pristojno (za razliku od grčkog kojim se muca i gestikulira). Ako su ikada jedan jezik i jedan narod bili stvoreni za vladavinu javnim raspravama, to su sigurno srpski jezik i srpski narod". I Bue zaključuje: "Srbi poseduju toliko lepe poezije i samo to bi trebalo da obaveže sve ostale narode da uče njihov jezik".

Švajcarac Adolf Pikte rekao je da je živeo samo zato da dokaže koji narod je govorio jezikom vedskih himni. Na žalos, smrt ga je prerano zaustavila na tom plemenitom zadatku. A Pavel Safarik je nedvosmislen u tvrdnji da je to srpski narod i da je govorio srpskim jezikom. Isto je tvrdio i Atinjanin Halkokondilo, pišući da su to bili Tribali, Tračani i i Iliri, kao najstariji i najveći među tadašnjim narodima, a bili su to Srbi.

Utvrđeno je da su Vede nerazdvojno vezane sa srpskim jezikom i prožete srpskim pesništvom. Veda na srpskom ima značenje vida i znanja (u smislu unutrašnjeg saznanja). Kako je rekao Siprijan Rober: "Svi slovenski jezici su nastali od srpskog jezika, jezika Pramajke". U srpskom jeziku koren "Vid" zadržava vedsko-srpsko značenje svetog, unutrašnjeg, metafizičkog znanja.

Poznato je da su hrvatski seljaci govorili čajkavskim dijalektom, dok je zagrebačka gospoda oduvek nastojala da govori nemačkim, italijanskim, latinskim ili mađarskim. Čajkavski dijalekt govori se u granicnom pojasu prema istočnom delu Austrije i Mađarskoj, gde žive Gradiščanski Hrvati. Oni su tu doselili iz severnog jadranskog primorja tokom XVI veka i doneli svoj govor, koji je pravi hrvatski, kojim su govorili njihovi seljaci. Pod uticajem Panslavističkog pokreta čehoslovačkih romantičara Kolara i Safarika u Hrvatskoj dolazi do "Ilirskog pokreta", čiji je nosilac bio Ljudevit Gaj. Majka Ljudevita Gaja bila je Nemica, rođena Schmit. Gaj je želeo da za hrvatski književni jezik usvoji srpski, pa je najpre predložio da se jezik nazove ilirskim, sa idejom kasnijeg preimenovanja u srpsko-hrvatski, odnosno u Hrvatskoj čak hrvatsko-srpski, što je imalo smišljene političke posledice isčezavanja srpskog jezika, a time i srpske nacionalnosti. Profesor dr Laza Kostić u knjizi "Krađa srpskog jezika" piše da je data ideja delo nacionalista, dok sami Hrvati izbegavaju da o tome otvoreno razgovaraju. Međutim, sam Ljudevit Gaj je 1846 godine u listu "Danica" otvoreno priznao da je za hrvatski književni jezik uzeo jezik srpskog naroda. Đuro Daničić se olako saglasio sa hrvatskim predlogom, čime im je učinio ogromnu uslugu, za čega Olga Luković-Pjanović kaže da nije imao političkog obrazovanja i da nije prozreo hrvatske namere, što im Vuk Karadžić nikada nebi učinio.

Amerikancima, Kanađanima i Australijancima ne pada na pamet da menjaju ime engleskog jezika, kao što ne misle ni Belgijanci, Luksemburžani, Švajcarci pa ni frankofonski Afrikanci o francuskom jeziku.

Istorijski, ime Sloven potice iz perioda rimskog osvajanja srpskih teritorija. Tom prilikom Rimljani su odvodili roblje, a muska imena tih Srba pretezno su se zavrsavala sa slav, kao: Miroslav, Srbislav, Krunoslav, Bratislav i slicno (sto je kod Srba imalo znacenje slavnoga - glorious), a u latinskom se izgovaralo "sklav" ili "sclavus" (sa znacenjem roba), od cega je vremenom nastalo Sloven. Istim slovenskim jezikom govorili su Geti, Sarmati, Skiti, Dacani i Tracani, sto tvrde Stabon, Apendini i Ovidije. A kako kasnije navode Surovjecki i Safarik, pa Dobrovski, Milojevic i Zivancevic radi se o srpskom jeziku. Prema Herodotu, kada je rec o Slovenima, radi se o velikoj ljudskoj grupi naroda koji je pripadao indo-evropskoj rasi i zauzimao prostore istocne Evrope, danasnje Poljske, Madjarske, Austrije, Česke i Balkana sa teritorijama danasnjih srpskih zemalja.

Na osnovu antičkih pisaca nedvosmisleno je da su sva grčka ostrva, sa kontinentalnom teritorijom i Italijom bili naseljeni Tračanima, što potvrđuje Strabon. Svi su oni govorili grčko-ilirski ili ilirskim (slovenskim, znači srpskim) jezikom, kome su centralna zona bili Podunavlje i crnomorska obala Dacije. Tračani (Srbi) su se odatle širili po Evropi, a širio se i njihov jezik. Lorenc Surovjecki i Pavel Safarik su u vrlo dokumentovanoj studiji izneli nepobitne tvrdnje da su Srbi živeli u Podunavlju i Panonskoj niziji i odatle se širili na sever i zapad. Oni takođe navode da je papa Jovan X (914-929) tvrdio da su Iliri i Tračani bili Sloveni (a to znači Srbi). Prema tome, jezik koji je Ovidije naučio dok je boravio u izgnanstvu bio je srpski. A i pored svih pretrpljenih izmena, kao što se dešava svim jezicima, srpski je ostao poetičan. A ako se postuje ideja o kontinuitetu latinskog i grčkog jezika, po kojoj logici se to isto ne dozvoljava srpskom, tim pre što se radi o narodu nazivanom Tračani, Tribali, Sarmati, Vendi, Veneti, Vindi ili Vani, pa i Anti, a uvek se radi o Srbima, koji su sebe, po tvrdnji Safarika, svuda i uvek nazivali svojim srpskim imenom. I po tvrdnji Gregora Dankovskog, a prema Ovidiu, Geti su bili Sloveni i pripadali rodu Tračana, bili su hrabar i pravedan narod i govorili su slovenski (odnosno srpski) jezik.

Olga Luković-Pjanović citira Francuza Pejsonela, koji iznosi tvrdnju da se srpski, pored evropskih zemalja govorio i u više zemalja Azije. Govorio se i na dvorovima turskih careva. Samo se po različitim oblastima u malome razlikovao u dijalektima, što je logično za sve jezike. Olga takođe iznosi primer Stjepana Mitrova Ljubiše, koji navodi primer crnogorskog plemena Pastrovića koje je živelo na istom prostoru od praistorijskih vremena. Slično je pisao i Jovan Cvijić, geograf svetskog ugleda i predsednik Srpske Kraljevske Akademije. A i Olga Luković-Pjanović, prema predanju njene majke tvrdi da su njihovi pra roditelji živeli u dragačevskom kraju još u doba Aleksandra Velikog, a to znači bar 400 godina pre rođenja Hrista. Svi ovi primeri potvrđuju tvrdnje da smo na Balkanu od preistorijskih vremena. Konstantin Jirecek je izrekao misao, koja kaže: "Nikada se na zemlji nije dogodilo da jedan podjarmljeni narod potpuno nestane, a da ne ostavi kaplju svoje krvi u žilama pobedilaca ili reč u njihovom jeziku". Poznata je i Volterova izreka "Lakše je verovati u laž, koja se čula po hiljadu puta, nego u istinu, koja se čuje prvi put".

Rimokatolička crkva od najranijih vremena izrazavala je neograničenu mržnju prema Srbima. Zapad je od uvek sebe proglašavao "civilizovanim", a Srbe nazivao "varvarskim", citira Olga Luković-Pjanović, prema francuskom Larusu XX veka. Za genocide činjene nad srpskim življem rimokatolička crkva nikada nije ni pokušavala da iste spreči. Zamerali su im na načinu života, na poštovanjima prema umrlim, na zajedničkom obrađivanju zemlje i slično, što Olga Luković-Pjanović, naprotiv, ističe kao srpske tradicije i ponos. Kako kaže: "Šta Zapad zna o zajedničkom oranju i kopanju, o mobama i prelima, o kosidbama i komušanju kukuruza. Srpski tradicionalni život vekovno se zasnivao na svetinjama poput one "Ljubi bližnjega svoga kao samoga sebe". Knjiga Olge Luković-Pjanović "Srbi narod najstariji" obiluje istorijskim dokazima i citatima autora svih nacija, na svim živim i mrtvim svetskim jezicima. Iz svega iznetoga, Srbi su bili rasprostranjeni od Indije do Atlantika, najmanje dva milenijuma pre Hrista. Na žalost, danas ih je sve manje i manje, rasparčavaju nas na različite načine. Poslednja uništavanja su najstrasnija i najmasovnija, a Zapad čuti. A nestajanjem naroda nestaje i njegov jezik, sve više slavskih sveća se gasi. U čije ime se to radi? Zašto se Srbi ubijaju u tako velikom broju, a da pri tome svet ćuti, pita se Olga? Koji je cilj toliko uzvišen da može opravdati varvarsko ubistvo jedne nacije? Koji cilj je dovoljno velik da može opravdati takva sredstva masovnog inistenja čitavog jednog naroda?

Napomene: Posredstvom rodbinskih veza saznadoh da je autor knjige "Od Indije do Srbije" Dobroslav Jevđević. Napisao je malu knjigu, veoma velikog značaja.
Veliki je broj istaknutih imena koji su dali ogroman doprinos u otkrivanju srpske prošlosti, značajne ne samo za nas Srbe, već za svetsku istoriju uopšte. Posebno mesto, ovde, pripada dr Olgi Luković-Pjanović, koja je najveći pobornik Autohtonističke škole i u svojim knjigama sasvim određeno ukazuje na oblasti koje još treba istaraživati.

Srbima ostaje da prilagode svoje udžbenike istorije dokazanim istinama o svojoj prošlosti, kako buduće generacije ne bi više nasedale falsifikovanim neistinama osvajačkih naroda.

Veoma sam zahvalan Milanu Beric, koji je najviše doprineo da ovaj tekst dođe u ruke mnogobrojnim Srbima, poštovaocima pravde i istine.

Dr Simo Jelača, u Windsoru Maja 2003 (7511)