Gojko Perović: Crna Gora od Jadrana do Durmitora

 Prenosimo tekst kolumniste fašističkog biltena Miodraga Perovića koji u slobodno vrijeme piše i za jedan bivši srbski portal. Tekst ne preporučujemo maloljetnim licima, ljudima osjetljivog stomaka odnosno poklonicima etike, logike i istine uopšte.

+18

Bog je dao da ovih dana posjetimo Solun, drevni grad, i u njemu srbsko vojničko groblje – Zejtinlik, spomenik istorijske pobjede srbskog naroda u Prvom svjetskom ratu. Tamo leže kosti oko [8.000] solunskih ratnika koji su svoje živote dali za život i slobodu svojih bližnjih. Junački poduhvat cijelog jednog narodnog pokoljenja, započet pobjedama na Ceru i Kolubari, nastavljen herojskim prelaskom Albanije, okončan je ovdje probojem Solunskog fronta, događajem koji ima sva svojstva velike duhovne i istorijske tajne koju nazivamo – Vaskrsenjem.

Vojska koja je posustala na Prokletijama, koja je potonula u Plavoj grobnici, vaskrsla je i pobijedila je, ovdje kod Soluna, svoje nemoći i neprijateljsko oružje. Ima od tada 95 godina…Nije baš bilo ni tako davno… Divim se podvigu srbskih ratnika, podvigu koji je pao u zaborav, u prašinu brojnih poraza i stradanja koji su uslijedili potom.

Lijepo uređeno i dobro čuvano srbsko vojničko groblje, svojom monumentalnošću i svojim duhovnim mirom, do danas odolijeva tom zaboravu, i ne samo da odolijeva, nego svakom posjetiocu uliva snagu najjačeg mogućeg svjedočanstva koje ljudi mogu jedni drugima podariti – a to je svjedočanstvo uvjerenja da „veću vrijednost od mog sopstvanog života predstavlja – tvoj život“. Hristolika žrtva srbskih vojnika ispunjava svako hrišćansko srce radošću i ushićenjem – kolika može biti snaga ljubavi i rodoljublja.

Nego, šta radi jedan sveštenik iz Crne Gore na srbskom vojničkom groblju? Reklo bi se kao da nijesam obavješten o najnovijoj crnogorskoj skupštinskoj formulaciji koja tu srpsku vojsku ( tu istu vojsku sa Solunskog fronta ) naziva okupacionom? Dakle, šta ću ja na groblju voske koja mi je okupirala zemlju? I još se divim njihovoj pobjedi?

E pa neko ne govori istinu. Ili naši skupštinari, ili oni grobovi u Solunu. Jer kad se prošetam ti grobljem i vidim imena tih solunskih junaka ja tamo vidim Crnu Goru. Cijelu Crnu Goru od Jadrana do Durmitora. Čitam prezimena poginulih solunaca: Vujanović, Rakočević, Đukanović, Krivokapić, Pejović, Vraneš, Mustur, Bulatović, Martinović…. i da ne nabrajam. Ima ih još.Divnih Crnogoraca, hrabrih Bokelja, Paštrovića…To su, uglavnom, pripadnici Dobrovoljačkog bataljona Crnogoraca iz Amerike, onih Crnogoraca koji nijesu bili pod uticajem ideologija dinastičkih i političkih sukoba Krađorđevića i Petrovića, onih čije se rodoljublje formiralo prije njihovog odlaska u Ameriku, onih sa autentičnim rodoljubljem Crnogoraca iz 19. vijeka. Eto to rodoljublje ih je odvelo ravno u Grčku, u borbu Srbije protiv okupatora.

Pitam se samo šta bi bilo da su oni, ti divovi i heroji, kojim slučajem ostali živi, da nijesu svoje kosti ostavili kod Soluna? Šta bi bilo da su oni, kao pobjednici, kao vojnici Srbije, došli krajem 1918.g. u Crnu Goru? Da li bi i oni danas bili okupatori, ili je zaista bolje što ih je junačka smrt sačuvala od ove današnje crnogorske tragedije podjela i bratskog dijeljenja? Ono što znam sigurno – njihovi grobovi govore više i snažnije od naših savremenih skupštinskih rezolucija, i snaga tih grobova trajaće duže od savremenih crnogorskih podjela. Amin.

Kad smo odlazili sa Zejtinlika, ispratio nas je divni starac Đorđe Mihajlović, čuvar groblja, obučen u vojničku uniformu srbijanskog vojnika. Ovaj starac je sin Đura, a unuk Sava, koji su takođe čuvali ovo groblje. Savo Mihajlović, Đorđev djed je osnivač srbskog vojničkog groblja, jedan od solunskih vojnika, koji je učestvovao u sahrani svojih drugova a po smrti 1928.g. i sam je sahranjen na ovom mjestu.

E da, Mihajlovići su iz Grblja. Još jedan razlog da građani Crne Gore obiđu Solunsko vojničko groblje. Jer, i Grbalj je u Crnoj Gori. I u Crnoj Gori, a i u Solunu. I tu nema prepravki.

(Gojko Perović)